Franky Douglas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Franky Douglas in 2011

Franky Douglas (Willemstad, 22 oktober 1948) is een Curaçaos gitarist en modern-creative-componist. In 1994 kreeg hij de VPRO/Boy Edgar Prijs voor zijn hele oeuvre.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Douglas groeide op het eiland Curaçao op en kwam 1962 naar Nederland, waar hij van 1963 tot 1965 het conservatorium volgde. Hierna toerde hij met de soul-groep The Needles door Europa en richtte hij in 1969 de groep Summer 70 op met Raoul Burnett, later ook bekend als Reality waarmee hij zijn eerste instrumentale composities op de lp's van Reality en Tony & Reality uitvoerde. In 1972 richtte hij de groep Solat op, die zang (van Lilian Jackson Mildred Douglas en Billy Jones, Ivor Mitchell ) mengde met improvisatie. De groep speelde later ook met Hans Dulfer die de groepsnaam wijzigde in De Perikels. Rond 1976 begon Douglas de groep Franky Douglas' Sunchild, waarin hij gecomponeerde en geïmproviseerde muziek, funk, jazz en hedendaagse muziek mengde met Afrikaanse en Caribische ritmes en melodieën. Leden vanaf het begin waren percussionist Raoul Burnett, drummer Alan Purves, bassist Ivor Mitchell,de saxofonist en klarinettist Michael Moore en later cellist Ernst Reijseger In de jaren 80/90 bestond de groep naast Douglas uit Reijseger, Moore, pianist Mike del`Ferro of/en Glenn Gaddum, trombonist Wolter Wierbos, drummers Eddy Veldman en/of Michael Vatcher, saxofonist Franklin Caesar, de bassisten Lesley Joseph of/en Eric Calmes, percussionist Robbie Gilles en trompettist Eric Boeren.[bron?] In 1994 verscheen de in eigen beheer uitgebrachte cd The Visions Project (L-FDS093) op het Sunchild label voor The Sunchild Foundation (van Franky Douglas) met als gasten Mildred Douglas (vocalen), Ronald Snijders (dwarsfluit) en Eric Calmes (basgitaar en contrabas[bron?]), die tijdens het North Sea Jazz Festival 1993 live was opgenomen door studio "The Van van Jan Schuurman. In 1998 volgde de 2de in eigen beheer opgenomen cd On the Roof (Stemra: S-FDS098) op het sunchild label voor The Sunchild Foundation, met als gasten onder anderen Tony Shearman, Ivan van Hetten (trompet) en Jarmo Hoogendijk.

In de zeventiger en tachtiger jaren speelde Franky Douglas ook als gitarist en componist bij Hans Dulfer en de Perikels aka Solat, als gitarist en componist in het Surinam Music Ensemble en als gitarist bij Ronald Snijders "Black Straight Music", en trad hij op als oprichter, componist en gitarist met Solat akaThe Mai Tai Band met"o.a. zuster Mildred Douglas, Jochem Fluitsma (gitaar) en Bennie Baan en Eric van Tijn (toetsinstrumenten). Hij toerde als gitarist door Rusland, Mongolië, China en Indonesie met het gitaristenseptet The Seven Slowhands met onder anderen Hans Croon, Klaas ten Holt, Vincent van Warmerdam en Corrie van Binsbergen. Douglas schreef in 1988 in opdracht van de NOS de 9-delige suite "A nameless Vision", en voerde die in premiere uit op het NOS Jazzfestival 1988 in De Meervaart te Amsterdam met als gasten Herb Robertson (trompet) uit New York en Sean Bergin (tenorsaxofoon, fluit) uit Zuid-Afrika. Hij componeerde en speelde ook bij Viva La Black, de band van de Zuid-Afrikaanse drummer Louis Moholo, met Paul Rogers (bas), Thebi Lipere (percusie) en Sean Bergin, dit resulteerde in de CD "viva la Black van Louis Moholo.

Hij ging zich echter steeds meer toeleggen op het uitvoeren van zijn eigen werk. Een belangrijke aansporing daartoe vormden de samenwerking in oktober 1987 met onder anderen Cecil Taylor, John Zorn, Frank Wright, Michael Moore, Sean Bergin en Gerald Veasley tijdens concerten in het Concertgebouw en in het Bimhuis. In 1989 speelde Franky Douglas op uitnodiging van Cecil Taylor een inmiddels legendarisch geworden concert tijdens de Summer Sessions 1989 van het Bimhuis, met het Cecil Taylor Trio met Sunny Murray.

In de 21e eeuw trad hij veelvoudig internationaal op met onder andere zijn eigen groep Franky Douglas' Sunchild en de groep "The Mob"van Sean Bergin, met wie hij ook al jaren als duo optrad en een vijftal CD`s opnam; met de zanger Phil Minton en Louis Moholo, pianist Curtis Clarck, ook speelde hij met Sean Bergin`s Nansika met dit Quintet werd in Zwitserland de CD "Nansika" opgenomen. Douglas speelde ook internationaal met de Cellist Ernst Reijseger als duo, trio, of kwartet, aangevuld met de saxofonist Michael Moore, bassist Lesley Joseph en percussionist Nippy Noya of Eddy Veldman op drums . Ook speelde en maakte Douglas in Berlijn weer Live opnames met het Cecil Taylor Quartet met Andrew Cyrille en de virtuoze Tristan Honsinger (cello), wat resulteerde in de CD Incarnation (Cecil Taylor). Douglas speelde in het Bimhuis zijn compositie "Seven Times around the World" met het jazzorkest van het Concertgebouw op een feestje van het Fonds voor de Scheppende Toonkunst waarvan hij een aantal opdrachten had gekregen, en deed in 2004 een project met de Senegalese zanger en percussionist Mola Sylla en percussionist Serign M`Gueu en saxofonist Praful Schröder wat resulteerde in de live cd Societé Tous Les Couleurs.. de rest van deze bio volgt nog.

Franky Douglas is nog steeds zeer actief met het componeren en concerteren, als gast bij anderen en met The Franky Douglas Band in wisselende bezettingen met wereldberoemde musici en gasten in binnen en buitenland en is altijd geintereseerd in sugesties en avontuurtjes met nieuwe musici en artiesten.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]