Grafeen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Grafeen
Grafiet kan gedacht worden als een "stapeling" van grafeenlagen.

Grafeen is een enkellaagsvlak van koolstofatomen. Het kan voorgesteld worden als een vlak bijenraat of kippengaas met de dikte van één atoom. Grafiet kan gezien worden als een opeenstapeling van lagen grafeen. De koolstofatomen in grafeen zijn alle sp2-gehybridiseerd. Grafeen is 200 keer beter bestand tegen breken dan staal,[1][2] waardoor het voor zover bekend één van de sterkste materialen is. Grafeen is ook één van de snelste halfgeleiders (zo'n honderd keer sneller dan silicium).[3] Hardwarefabrikanten doen onderzoek naar transistoren uit grafeen.[4]

Als grafeen met waterstofgas reageert, ontstaat grafaan. Bij volledige verzadiging met waterstof zijn alle koolstofatomen dan sp3-gehybridiseerd.

In 2010 won Andre Geim samen met Konstantin Novoselov de Nobelprijs voor de natuurkunde voor hun onderzoek naar de eigenschappen van grafeen.[5]

Eigenschappen[bewerken]

Eigenschap Waarde
Specifiek oppervlak 7,57 × 10−7 kg·m−2[6]
E-module ca. 1020 GPa[7]
Treksterkte 1,25 × 1011 Pa[7]
Verzwakking door zichtbaar licht 2,3 %[8]
Laagdikte 3,35 × 10−10 m[6]
Thermische geleidbaarheid ca. 5000  W/(m·K)[9]
Specifieke elektrische weerstand 31  \Omega·m