Siliciumcarbide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Siliciumcarbide
Structuurformule en molecuulmodel
siliciumcarbide-kristallen
siliciumcarbide-kristallen
Algemeen
Molecuulformule SiC
Andere namen carborundum
Molmassa 40,097 g/mol
CAS-nummer 409-21-2
Beschrijving Zwartgroen geurloos poeder of granulaat
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Carcinogeen enkel als vezels
EG-Index-nummer 206-991-8
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur zwartgroen
Dichtheid 3,22 g/cm³
Smeltpunt 2830 °C
Goed oplosbaar in gesmolten ijzer
Onoplosbaar in water
Brekingsindex 2,55 (589 nm, 20 °C)
Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Siliciumcarbide (SiC), ook bekend als carborundum, is een zeer hard materiaal. De verbinding is ontdekt in 1891 door Edward Goodrich Acheson die er op 28 februari 1893 een patent op verkreeg.

Productie[bewerken | brontekst bewerken]

Granulair siliciumcarbide wordt op commerciële schaal geproduceerd door een reactie bij zeer hoge temperatuur. Hoogwaardig silicazand en koolstof (meestal petroleumcokes) worden hiervoor in de juiste verhouding tot reactiemateriaal gemengd. Van dit mengsel wordt een hoop opgebouwd (de "oven"). Midden in dit materiaal wordt een kern van grafiet geplaatst, die dient als stroomgeleider. Deze grafietkern wordt aangesloten op een spanningsbron. Als gevolg van de weerstand loopt in de kern van de hoop materiaal de temperatuur op tot circa 2700 °C. Bij deze temperatuur verloopt de reactie als volgt:[1]

In Nederland wordt siliciumcarbide geproduceerd door ESD (Elektroschmelzwerk Delfzijl) in Delfzijl sinds 1973.

Toepassingen[bewerken | brontekst bewerken]

Carborundum wordt veel gebruikt voor slijpen en polijsten, in de vorm van slijpstenen, polijst- en slijppoeders en als bekleding van schuurpapier, voor de pantsering van pantservoertuigen, keramische platen in kogelwerende vesten, remvoeringen en koppelingplaten in auto's.

Siliciumcarbide wordt door NASA gezien als een mogelijke oplossing in het batterijvraagstuk om elektrisch vliegen mogelijk te maken.[2]

Voorkomen in de natuur[bewerken | brontekst bewerken]

Een kristal van moissaniet (grootte ongeveer 1 mm)

Natuurlijk siliciumcarbide, moissaniet, is op aarde zeldzaam, maar elders in de ruimte niet. Zo komt het veel voor in het stof rond koolstofrijke sterren. Op aarde wordt het mineraal in zeer kleine hoeveelheden aangetroffen in afzettingen van korund en kimberliet en daarnaast in sommige meteorieten. Het eerste natuurlijke moissaniet werd gevonden in de meteoriet van de Barringerkrater in Arizona door Henri Moissan, naar wie het materiaal in 1905 werd genoemd.

Toxicologie en veiligheid[bewerken | brontekst bewerken]

Een duidelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen granulair siliciumcarbide en vezelvormig siliciumcarbide, wat voor specifieke doeleinden op nano schaal wordt geproduceerd. Aangetoond is dat granulair siliciumcarbide toxisch inert is. Granulair siliciumcarbide, zoals dat in Nederland wordt geproduceerd, is niet als gevaarlijke stof of preparaat geclassificeerd volgens de EG-Richtlijn 67/548/EEG of Richtlijn 1999/45/EG of Verordening (EG) nr. 1272/2008.

In een op 7 december 2012 gepubliceerd rapport stelt de Nederlandse Gezondheidsraad dat siliciumcarbide in vezelvorm (vezels, whiskers) kanker kan veroorzaken en geclassificeerd moet worden als ‘kankerverwekkend voor de mens’ (in categorie 1A), volgens het classificatiesysteem van de Gezondheidsraad. De gegevens over de granulaire vorm van siliciumcarbide zijn onvoldoende om de carcinogene eigenschappen hiervan te kunnen classificeren (categorie 3). Om deze reden leven er nog zorgen bij de commissie over de vraag of het commerciële granulaire siliciumcarbide voldoende vrij is van vezelvormig siliciumcarbide.

Zie de categorie siliciumcarbide van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.