Iconoclasme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vernietiging van beelden in Zurich in 1524

Iconoclasme (ook beeldenstorm) is het verzet tegen de verering van iconen waarbij om ideologische redenen beelden verwijderd of vernietigd worden. De term dateert uit de Byzantijnse tijd, maar ook bijvoorbeeld de beeldenstormen in de zestiende- en twintigste eeuw in West-Europa waren periodes waarin religieuze beelden en afbeeldingen werden vernield of verwijderd.

Oorsprong[bewerken]

Het woord iconoclasme komt uit het Grieks. Εικων (Eicoon) betekent afbeelding (zie: icoon), κλαειν (klaein) betekent breken. Het is gebruikt als aanduiding van een periode in de geschiedenis van de Oosterse Kerk (730-843), waarin het vervaardigen en het vereren van afbeeldingen (iconen) verboden was. De tegenstanders van het gebruik van iconen werden iconoclasten genoemd, en de voorstanders werden iconodulen genoemd.

Religieus iconoclasme[bewerken]

Politiek en revolutionair iconoclasme[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Helmut Feld, Der Ikonoklasmus des Westens, 1990, ISBN 9789004092433
  • Alain Besançon, The Forbidden Image. An Intellectual History of Iconoclasm, 2000, ISBN 9780226044149
  • Marie-France Auzépy, L'Iconoclasme, 2006, ISBN 9782130558088
  • Antonio Calisi, I difensori dell'icona. La partecipazione dei vescovi dell'Italia meridionale al concilio di Nicea II (787), 2017, ISBN 9781978401099