J/ψ-meson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het J/ψ-meson (of J/Psi-meson) is een smaakneutraal subatomair deeltje, een meson dat uit een charm-quark en een charm-antiquark bestaat. Het J/ψ-meson heeft een rustmassa M0 van 3,0969 GeV/c² en een gemiddelde levensduur van 7,2 × 10-21 seconde.

Ontdekking[bewerken]

Het deeltje werd eind 1974 ontdekt door twee verschillende Amerikaanse onderzoeksgroepen, onafhankelijk van elkaar, in een periode die later de 'Novemberrevolutie' van de natuurkunde is gaan heten. De onderzoeksgroep aan het Stanford Linear Accelerator Center (SLAC) stond onder leiding van Burton Richter, de groep van het Brookhaven National Laboratory (BNL) werd door Samuel Ting van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) geleid. De eerste groep noemde het deeltje ψ, de ander groep koos voor de naam J. Met deze ontdekking werd het bestaan van het voorspelde charm-quark aangetoond.[1] Omdat beide groepen het deeltje gelijktijdig hadden ontdekt, kreeg het deeltje de gecombineerde naam J/ψ. Voor deze ontdekking kregen Richter en Ting in 1976 de Nobelprijs voor de Natuurkunde.