W-boson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Feynmandiagram van een β verval van een neutron tot een proton, een elektron en een neutrino

Het W-boson is een elementair boson dat de zwakke kernkracht overbrengt (W is afkomstig van 'weak', oftewel 'zwak') en komt in twee varianten voor: positief geladen W+ en negatief geladen W. Het werd ontdekt in 1983 in het CERN-lab. De natuurkundigen Simon van der Meer en Carlo Rubbia kregen onder andere voor hun bijdrage aan de ontdekking van het W-boson in 1984 de Nobelprijs voor Natuurkunde. De massa van het W-boson is 80,4 GeV/c2.

Een W-boson ontstaat bijvoorbeeld als een neutron vervalt tot een proton, een vorm van bètaverval:

Een neutron bestaat uit 2 down-quarks en 1 up-quark, weergegeven als udd. Verder bestaat een proton uit 1 down-quark en 2 up-quarks, weergegeven als uud.

Als een down-quark in een up-quark verandert ontstaat eerst een W-boson:

Het W-boson vervalt direct daarna tot een elektron en een elektron-antineutrino:

Zie ook[bewerken]