Jean Mabillon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean Mabillon.

Jean Mabillon (Saint Pierremont, 23 november 1632Parijs, 27 december 1707[1]) was een benedictijner monnik[2], geleerde en historicus in de abdij van Saint-Germain-des-Prés (Parijs) en grondlegger van de oorkondeleer en paleografie.[3]

Mabillon was een belangrijk lid van de hervormingsbeweging die uitging van de congregatie van Saint-Maur. Zijn hoofdwerk De re diplomatica uit 1681 legde de grondbeginselen van de oorkondeleer vast als reactie op de bewering van de Bollandist Daniël Papebroeck dat de Merovingische oorkonden en heiligenlevens vervalsingen waren. In zijn Traitê des études monastiques (1691), zette hij zijn conflict uiteen met Jean de Rancé, abt van La Trappe over de plaats van studie in het monastieke leven. Mabillon verkreeg steun van de Franse staatsman Jean-Baptiste Colbert om lange studiereizen te kunnen maken voor zijn onderzoek naar de geschiedenis van de benedictijnen. Hij publiceerde over hen onder andere de Acta Sanctorum ordinis Sancti Benedicti (3 delen, 1668-1672) en de deels postuum verschenen Annales ordinis Sancti Benedicti (1703-1730).

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Toke, L. Jean Mabillon. in: The Catholic Encylcopedia. New York, Robert Aplleton Company, 1910, IX, in: <http://www.newadvent.org/cathen/09479b.htm>, geraadpleegd op 21-11-2008.
  2. N.N. Jean Mabillon. in: Encyclopædia Britannica, in <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/353540/Jean-Mabillon>, geraadpleegd op 21-11-2008.
  3. Boone M. Historici en hun métier. Een inleiding tot de historische kritiek. Gent, Uitgeverij Academia Press, 2007, ISBN 978-90-382-1119-0, p. 56 - 57