Jon Jones

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jon Jones
Jon Jones - Supporting Brain Health Study.jpg
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Jon Jones
Bijnaam Bones
Geboren 19 juli 1987
Nationaliteit Vlag van Verenigde Staten Amerikaans
Lengte 1,93 m
Gewicht 93,0 kg
Sportieve gegevens
Discipline Worstelen, MMA
Team Jackson's MMA
Trainer Greg Jackson
Gevechtsstatistieken MMA
Totaal 23[1]
Gewonnen 12
  Op knock-out 9
Verloren 1
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Sport

Jon Jones (Rochester (New York), 19 juli 1987) is een Amerikaanse MMA-vechter. Hij werd in maart 2011 UFC-kampioen in het lichtzwaargewicht (tot 93 kilo) en bleef dat tot april 2015, toen hij door de UFC werd geschorst vanwege een opeenstapeling aan incidenten, waarvan de laatste een vluchtmisdrijf na een aanrijding van een zwangere vrouw.[2][3] Daarbij nam de organisatie hem ook zijn titel af.

Carrière[bewerken]

Jones' MMA-debuut vond plaats in april 2008. In drie maanden stond hij op zes overwinningen en nul verliespartijen. Daarop tekende hij in 2009 een contract bij de UFC, waar hij zijn eerste drie gevechten ook allemaal won. Hij versloeg achtereenvolgens André Gusmão, Stephan Bonnar en Jake O'Brien. Jones vocht in zijn vierde gevecht binnen de UFC tegen Matt Hamill. In deze partij maakte hij gebruik van verticale '12-to-6' elleboogstoten, uitgevoerd terwijl Hamill op de grond lag. Voor het gebruik van deze niet toegestane techniek kreeg hij oorspronkelijk een punt aftrek. Echter, omdat Hamill niet verder kon vechten als gevolg van een schouderluxatie, verloor Jones het gevecht door diskwalificatie.

Ook na de diskwalificatie tegen Hamill bleef Jones winnen. Na overwinningen op Brandon Vera, Vladimir Matyushenko en Ryan Bader mocht hij in maart 2011 vechten om de UFC-titel in het lichtzwaargewicht tegen regerend kampioen Maurício Rua. Jones won het gevecht door middel van een technische knock-out in de derde ronde. Hij verdedigde zijn titel vervolgens acht keer: tegen Quinton Jackson, Lyoto Machida, Rashad Evans, Vitor Belfort, Chael Sonnen, Alexander Gustafsson, Glover Teixeira en Daniel Cormier. Vier van deze acht gevechten duurden de volle vijf ronden. Van zijn voormalige teamgenoot Evans won Jones met 49-46, 49-46, 50-45, van Gustafsson met 48-47, 48-47, 49-46.[4] Hoewel Gustafsson direct na het gevecht aangaf een rematch te willen,[5] verdedigde Jones tijdens UFC 172 zijn titel tegen Teixeira. Hij won deze partij na vijf ronden op punten. Jones' eerstvolgende partij zou een rematch tegen Gustafsson zijn en plaatsvinden op UFC 178. Gustafsson raakte echter geblesseerd en werd vervangen door Cormier. In de aanloop naar UFC 178 raakte Jones zelf geblesseerd, wat ertoe leidde dat het gevecht tussen Jones en Cormier werd verplaatst naar UFC 182. Jones won deze partij middels een unanieme jurybeslissing (49-46, 49-46 en 49-46). In zijn volgende partij zou hij het opnemen tegen Anthony Johnson, maar nadat hij een zwangere vrouw aanreed en vervolgens probeerde te vluchten, besloot de UFC in april 2015 om hem de titel af te nemen en voor onbepaalde tijd te schorsen.

De UFC beëindigde in oktober 2015 Jones' schorsing. Daarop zou hij het op 24 april 2016 tijdens UFC 197 opnieuw opnemen tegen Cormier, die inmiddels titelverdediger in het lichtzwaargewicht was. Cormier trok zich op 2 april 2016 echter terug vanwege een beenblessure. Jones wilde toch zijn rentree maken op UFC 197 en kreeg daarom een nieuwe tegenstander in Ovince Saint Preux, op dat moment de #6 van de uitdagers in het lichtzwaargewicht. Jones versloeg zijn tegenstander op basis van een unanieme jurybeslissing en werd daarmee interim-kampioen. Jones zou het op 9 juli vervolgens alsnog opnieuw opnemen tegen kampioen Cormier en proberen zijn titel terug te winnen. Hij testte twee dagen voor het gevecht alleen positief op doping en werd daarom uit het programma verwijderd.[6]

Controversiële incidenten[bewerken]

Op 19 mei 2012 werd Jones gearresteerd omdat hij onder invloed van alcohol met zijn Bentley tegen een paal was gereden.[7] Hij kwam op borgtocht vrij en werd later veroordeeld tot 1000 dollar boete. Tevens werd zijn rijbewijs een halfjaar geschorst, moest hij alcoholsloten op zijn auto's laten monteren en moest hij een cursus slachtofferhulp nemen.[8] Het incident had geen consequenties voor zijn sportcarrière.

Tijdens een evenement ter promotie van het gevecht met Daniel Cormier in augustus 2014 raakten de twee slaags op het podium. Jones werd door de atletische commissie van Nevada (NSAC) veroordeeld tot een boete van 50.000 dollar en een taakstraf van 40 uur.[9][10]

Op 6 januari 2015 kwam Jones wederom negatief in het nieuws vanwege zijn dopingtest na het gevecht met Cormier. Het betrof de stof benzoylecgonine; een metaboliet dat gevonden wordt in cocaïne. Hij werd echter niet gestraft omdat de stof niet op de lijst met verboden middelen stond van de NSAC.[11] Jones reageerde op het incident door publiek zijn excuses te maken en naar een afkickkliniek te gaan. Deze verliet hij echter de volgende dag weer.[12]

Op 27 april 2015 werd Jones opnieuw gearresteerd. Hij zou een zwangere vrouw hebben aangereden en daarna een vluchtmisdrijf hebben gepleegd.[13] Op 29 april besloot de UFC om Jones voor onbepaalde tijd te schorsen en hem zijn titel af te nemen. Daniel Cormier nam zijn plaats in om tegen Anthony Johnson te strijden om de titel.[3][2]