Ultimate Fighting Championship

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ultimate Fighting Championship
UFC 74 Respect Bout.jpg
Motto of slagzin As real as it gets.
Oprichting November 1993
Oprichter(s) Art Davie, Rorion Gracie, Robert Meyrowitz[1], Campbell McLaren, John Milius[2]
Eigenaar WME-IMG
Sleutelfiguren Dana White (voorzitter)
Marc Ratner (vice-voorzitter)
Mick Maynard (vice-voorzitter)
Hoofdkantoor Las Vegas, Nevada, VS
Producten MMA-evenementen
Sector Mixed martial arts (MMA)
Website http://www.ufc.com/
Portaal  Portaalicoon   Economie

Ultimate Fighting Championship (UFC) is de grootste mixed-martial-artsorganisatie ter wereld. Ze is het bezit van de Amerikaanse amusementsorganisatie WME-IMG, die haar in juli 2016 voor vier miljard dollar kocht van sportpromotiebedrijf Zuffa. Voorzitter Dana White leidt het bedrijf op de voorgrond en is de belangrijkste woordvoerder van de UFC. De organisatie heeft tussen 2007 en 2011 concurrenten zoals Pride, Strikeforce en World Extreme Cagefighting overgenomen en zichzelf uitgebreid met de beste vechters van deze voormalige bonden.

Oorsprong[bewerken]

Het toernooiconcept om 's werelds beste vechter te achterhalen was het geesteskind van Art Davie, directeur van een in South Carolina gesitueerd reclamebureau. Davie ontmoette Rorion Gracie in 1991 toen hij MMA onderzocht voor een klant. Gracie baatte een Braziliaans jiujitsu-school uit in Torrance, Californië. De Graciefamilie had een rijke geschiedenis in de Braziliaanse vechtsport vale tudo (Portugees voor 'alles mag'), een voorloper van MMA. Davie werd een leerling van Gracie.

Geschiedenis[bewerken]

De UFC startte in 1993 als een toernooi om 's werelds beste vechtsporter te vinden, ongeacht in welke stijl die zijn oorsprong vond. Dit idee was gebaseerd op de Braziliaanse vechtsport vale tudo. De bedoeling was om het evenement eenmalig te doen, maar door het succes van de eerste show volgden er meer. Hoewel er een beperkt aantal regels gold, waren UFC-wedstrijden vaak bruut en gewelddadig. Het eerste UFC-gevecht dat plaatsvond was dat tussen de Nederlandse karate- en savate-beoefenaar Gerard Gordeau en de Hawaïaanse sumoworstelaar Teila Tuli. Gordeau won nadat hij Tuli drie tanden uit zijn mond schopte.[3] De eerste UFC-gevechten waren eerder spectaculair dan sportief, wat leidde tot beschuldigingen van bruutheid en "menselijke hanengevechten" door tegenstanders. Politieke druk leidde ertoe dat de UFC van het publieke toneel verdween en ondergronds ging.

Zuffa[bewerken]

Casino-ondernemers en broers Frank Fertitta III en Lorenzo Fertitta kochten in 2001 voor twee miljoen dollar 81% van de eigendomsrechten van UFC en begonnen het sportpromotiebedrijf Zuffa (Italiaans voor 'gevecht') om die in onder te brengen. Ze gingen daarbij in zee met Flash Entertainment (van de overheid van Abu Dhabi, 10% van de aandelen) en zakenman Dana White (9%), die tevens voorzitter en woordvoerder van de organisatie werd. De UFC omarmde striktere regelgeving, werd onderhevig aan regelgevende sportcommissies en profileerde zich als een legitiem sportevenement. Het no holds barred predicaat schudde men van zich af en men ging verder onder de noemer van mixed martial arts (MMA). Zo stond de UFC op uit haar politiek isolement, werd meer sociaal geaccepteerd en herwon haar positie in pay-per-view televisie. Er werd meer aandacht besteed aan promotie en met een overeenkomst met een kabelexploitant op zak en de legalisatie van MMA in Californië, mocht de UFC zich langzaam maar zeker op een toenemende mate van populariteit en media-aandacht verheugen. UFC-wedstrijden worden momenteel onder andere uitgezonden in de Verenigde Staten[4], Verenigd Koninkrijk/Ierland[5], Canada[6], Japan[7], Mexico[8], Portugal[9], Brazilië[10] en Abu Dhabi.[11]

The Ultimate Fighter[bewerken]

Bekendheid bij het grote publiek verwierf de UFC in 2004 met een realityserie, genaamd The Ultimate Fighter. Hierin streden 16 MMA-vechters, verdeeld over twee gewichtsklassen, onder elkaar om een contract in de UFC te kunnen bemachtigen. Ze verbleven in een villa en hadden geen contact met hun vrienden of familie. Ze werden getraind en gecoacht door bekende UFC-vechters en enkele andere professionele trainers. De finale van deze competitie gaf de doorslag wat betreft de bekendheid van de UFC.[12] In de strijd om het kampioenschap in het licht-zwaargewicht gaven Forrest Griffin en Stephan Bonnar zo'n spectaculair optreden weg dat het nog steeds als één van de beste MMA-gevechten ooit wordt gezien.[13] Beide vechters zijn in 2013 opgenomen in de UFC Hall of Fame. Na het gevecht was de weg vrij voor de UFC om te gaan groeien. De show bracht enkele grote talenten op. Deelnemers die uiteindelijk UFC-kampioen werden zijn Forrest Griffin, Rashad Evans, Matt Serra en T.J. Dillashaw. Deelnemers die voor het kampioenschap vochten maar wel verloren, zijn Nate Quarry, Kenny Florian (2x), Diego Sanchez, Josh Koscheck, Joe Stevenson, Patrick Côté, Manvil Gamburyan (voor een WEC-titel), Gray Maynard (2x), Nate Diaz en John Dodson.

WEC[bewerken]

In 2006 kocht Zuffa concurrent WEC (World Extreme Cagefighting) op. De zwaardere gewichtsklassen werden opgedoekt en alleen lichtgewicht, vedergewicht en bantamgewicht bleef bestaan in de WEC. Eind 2010 werd de WEC definitief gestopt en de meeste vechters werden in de UFC geplaatst. Kampioenen Dominick Cruz en José Aldo werden gekroond tot kampioenen aangezien respectievelijk bantamgewicht en vedergewicht nog niet bestond in de UFC. WEC kampioen lichtgewicht Anthony Pettis kreeg geen titel, maar werd wel hoog in de divisie geplaatst zodat hij snel kon meedingen voor de titel.

Eveneens in 2006 werd de WFA (World Fighting Alliance) opgekocht. De organisatie werd per direct opgedoekt en de contracten van de vechters werden overgenomen.

Pride[bewerken]

In maart 2007 kocht Zuffa de UFC's grootste concurrent Pride eveneens op. In de eerste plaats zouden beide competities gescheiden blijven, maar in oktober van datzelfde jaar werd het Pride-personeel ontslagen en de vechters opgenomen in de UFC.[14] In 2008 vormde het bestuur van Pride een nieuwe organisatie, Dream. Deze had te lijden onder de grote concurrentie van de UFC en werd in 2012 opgedoekt.

Strikeforce[bewerken]

De laatste grote slag om de concurrentie achter zich te laten kwam in maart 2011, toen Strikeforce werd opgekocht. Wel bleven beide promoties los van elkaar fungeren; in de contracten werd niets veranderd. In oktober 2012 werd bekend dat televisiezender Showtime zou stoppen met het uitzenden van de Strikeforce-evenementen.[15]
Er stond een evenement gepland op 12 januari 2013 waarbij alle (mannelijke) kampioenen in actie zouden komen. In december 2012 kwam het nieuws naar buiten dat dit het allerlaatste Strikeforce-evenement zou worden.[16]
Vanwege verschillende blessures konden de strijd om zowel de titel voor het lichtgewicht als die voor het lichtzwaargewicht niet doorgaan. Kampioen in het bantamgewicht voor vrouwen Ronda Rousey werd gepromoveerd tot eerste vrouwelijke UFC-kampioen ooit.[17] Alleen Nate Marquardt verdedigde uiteindelijk zijn titel in dat evenement. Hij verloor van de Belg Tarec Saffiedine. Een groot deel van de Strikeforce-contracten werd hierna overgeheveld naar de UFC.

Women's MMA[bewerken]

Alhoewel UFC-president Dana White lange tijd geen vrouwelijke divisie wilde hebben in zijn organisatie,[18] werd er na het opdoeken van Strikeforce toch een vrouwelijke divisie in het bantamgewicht toegevoegd.[19] Strikeforce-kampioene Ronda Rousey werd direct tot UFC-kampioene gekroond. Het eerste UFC-gevecht tussen twee vrouwen ooit werd gehouden op 23 februari 2013 tussen Rousey en Liz Carmouche. Carmouche was een grote underdog maar wist Rousey toch in de problemen te brengen toen zij haar in een staande rear naked choke/face crank wist te vangen. Rousey ontsnapte en liet Carmouche nog in de eerste ronde afkloppen middels een armklem.[20] Carmouche was tevens de eerste openlijk homoseksuele vechter ooit in de UFC.[21]
Het 18de seizoen van The Ultimate Fighter was het eerste seizoen met vrouwelijke coaches en vechters. Ronda Rousey zou het in de eerste instantie opnemen tegen Cat Zingano, maar vanwege een knieblessure werd zij vervangen door Miesha Tate.[22]
Op 11 december 2012 kwam het nieuws naar buiten dat de UFC de gehele 115 pound-divisie van Invicta FC, een promotie met enkel vrouwelijke vechters, had overgenomen. Het zou gaan om elf contracten. Deze en enkele andere vrouwen streden in het twintigste seizoen van The Ultimate Fighter om zowel de toernooiwinst als de UFC-titel.[23] In dit seizoen werden voor het eerst de vechters gerangschikt naar kwaliteit. In de eerste ronde streed de nummer één tegen de nummer zestien, nummer twee tegen nummer vijftien, en zo verder. Alle vechters hadden een vaste plek in het toernooiformaat waardoor in de volgende ronden deze ranking niet meer van toepassing was. Nummer één Carla Esparza, de kampioene van de strogewichtdivisie van Invicta, streed in de finale op 12-12-2014 tegen nummer zeven Rose Namajunas. Esparza was dominant met haar worsteltechnieken en liet Namajunas uiteindelijk in de derde ronde afkloppen.

WME-IMG[bewerken]

Zuffa verkocht de UFC op 11 juli 2016 voor vier miljard dollar aan de Amerikaanse amusementsorganisatie WME-IMG.[24] De broers Fertitta verkochten daarmee het grootste deel van hun aandelen. Flash Entertainment behield 10%. White werd eigenaar van een kleiner deel van zijn oorspronkelijke percentage in de aandelen en bleef aan als voorzitter.[25]

Regels[bewerken]

De regels die momenteel in de UFC gelden zijn opgesteld door de New Jersey State Athletic Control Board (SACB). Deze Unified Rules of Mixed Martial Arts zijn overgenomen door andere Amerikaanse staten die MMA reguleren, waaronder Nevada, Louisiana en Californië. De regels werden door vele andere organisaties in de VS gehanteerd en werden verplicht voor de staten welke de regels overnamen. Zo werden ze de de facto-regels voor het professionele MMA in de VS.

Rondes[bewerken]

Een ronde in een UFC-wedstrijd duurt vijf minuten. Titelgevechten hebben vijf ronden, alsook de hoofdact (main event) van ieder UFC-evenement.[26] Andere wedstrijden hebben drie ronden. Tussen de ronden wordt er een minuut gepauzeerd waarin eventuele verwondingen verzorgd worden en de coaches de kooi in mogen om de strategie van hun vechter bij te sturen.

Gewichtsklassen[bewerken]

De UFC hanteert elf gewichtsklassen.

Gewichtsklasse Maximaal toegestaan gewicht
in pond (lb) in kilogram (kg)
Zwaargewicht 265 120.2
Lichtzwaargewicht 205 93.0
Middengewicht 185 83.9
Weltergewicht 170 77.1
Lichtgewicht 155 70.3
Vedergewicht 145 65.8
Bantamgewicht 135 61.2
Vlieggewicht 125 56.7
Vedergewicht vrouwen 145 65.8
Bantamgewicht vrouwen 135 61.2
Strogewicht vrouwen 115 52.2

Kooi[bewerken]

De UFC gebruikt een achthoekige kooi, de 'octagon', als gevechtsomgeving. Oorspronkelijk had de organisatie SEG patent op het gebruik van een achthoekige kooi en werd het andere MMA-organisaties verboden deze te gebruiken. In 2001 gaf Zuffa LLC andere organisaties toestemming deze ook te gebruiken. De kooi bestaat uit een achtzijdig met vinyl bedekt metalen hekwerk met een diameter van 11,6 m, waardoor van hoek-tot-hoek 9,14 m ruimte ontstaat. Het hek is 1,83 m hoog en de kooi bevindt zich op een 1,22 m hoog platform. Bovenop is het hekwerk met schuimrubber bedekt. De kooi heeft twee tegenover elkaar liggende toegangsdeuren.

Kleding[bewerken]

Alle vechters moeten in de toegestane korte broekjes vechten, zonder schoenen en enige vorm van voetbedekking. Shirts, uniformen en lange broeken zijn niet toegestaan. Vechters moeten officiële lichte handschoenen (113-170 g) dragen waarbij de vingers grotendeels vrij blijven. De handschoenen staan harde stoten toe, terwijl het risico op blessures minder groot is dan bij blote handen. Initieel was er sprake van weinig-geen regelgeving op het gebied van kledij. Veel vechters kozen ervoor om strakke broekjes of boksshorts te dragen, terwijl anderen lange broeken of worsteloutfits droegen. Meervoudig toernooiwinnaar Royce Gracie droeg bij zijn eerste gevechten een jiujitsu-gi, het traditionele jiujitsutrainingsuniform. Op 9 augustus 2011 werden broekjes zonder pijpen door Dana White verboden nadat Dennis Hallman hierin verscheen voor een gevecht met Brian Ebersole.[27]

Beslissing[bewerken]

Een wedstrijd wordt meestal beslist/beëindigd door:

  • Opgave van de tegenstander, die aan zijn tegenstander verbaal of via (driemaal of meer) afkloppen aangeeft niet meer verder te kunnen/willen vechten.
  • Een knock-out (K.O.), een vechter gaat na een toegestane klap door de tegenstander neer en is bewusteloos of niet in staat direct het gevecht te hervatten.
  • Een technische knock-out (T.K.O.), het gevecht wordt door de scheidsrechter beëindigd, als deze van mening is dat de vechter zich niet meer kan verdedigen; als waarschuwingen aan het adres van een vechter om zijn vechthouding/verdediging te verbeteren niet worden opgevolgd (doorgaans worden er twee waarschuwingen met tussenpoos van vijf seconden gegeven); als een bij het gevecht aanwezige arts het onverantwoord vindt dat een vechter de wedstrijd voortzet als gevolg van een blessure.
  • Een jurybeslissing, afhankelijk van de score eindigt de wedstrijd met een:
    • unanimous decision (alle drie de scheidsrechters noteren winst voor één vechter),
    • majority decision (twee scheidsrechters noteren winst voor één vechter, een scheidsrechter een gelijkspel),
    • split decision (twee scheidsrechters noteren winst voor één vechter, een scheidsrechter voor de andere vechter),
    • unanimous draw (alle drie de scheidsrechters noteren een gelijkspel),
    • majority draw (twee scheidsrechters noteren een gelijkspel).
    • split draw (het totaal aantal punten voor elke vechter is gelijk)

Een gevecht kan ook eindigen met een technische beslissing, technisch gelijkspel, een diskwalificatie, het verspelen van het gevecht, of in een 'no contest' (geen wedstrijd). Dit laatste gebeurt bijvoorbeeld wanneer de ene vechter de andere het doorvechten onmogelijk maakt door middel van een niet opzettelijk uitgevoerde illegale actie. Doorgaan is dan onopzettelijk onmogelijk geworden, terwijl nog niemand de overwinning heeft verdiend.

Jurycriteria[bewerken]

Er is een tienpuntensysteem van toepassing op alle UFC-gevechten; drie juryleden noteren elke ronde een winnaar, die tien punten krijgt, de verliezer van een ronde krijgt negen punten of minder. Als de ronde gelijk is, krijgen beide vechters tien punten. In New Jersey mag de verliezer niet minder dan zeven punten krijgen, in andere staten is het ongewoon om een vechter minder dan zeven punten toe te kennen.

Overtredingen[bewerken]

De Nevada State Athletic Commission merkt de volgende handelingen als overtredingen aan:

  • Kopstoten
  • Het aanvallen van de ogen
  • Bijten
  • Aan de haren trekken
  • Fish hooking, het stoppen van (een) vinger(s) in de mond, neusgaten of andere lichaamsholten van de tegenstander
  • Het aanvallen van de geslachtsdelen
  • Het stoppen van (een) vinger(s) in sneeën of verwondingen anderzijds van de tegenstander
  • Het verdraaien van, trekken aan of buigen van vingers en tenen
  • Klappen op de achterkant van het hoofd of op de ruggengraat
  • Naar beneden gerichte aanvallen met de punt van de elleboog
  • Aanvallen naar de keel en het vastgrijpen van de luchtpijp
  • Krabben, knijpen en verdraaien van de huid
  • Het sleutelbeen vastgrijpen
  • Het naar het hoofd trappen van een op de grond liggende tegenstander
  • Het met de knieën naar het hoofd van een op de grond liggende tegenstander uithalen
  • Het met de hiel/hak of voet vertrappen van een op de grond liggende tegenstander
  • Het met de hiel/hak trappen naar de nieren
  • Het op het hoofd van de en op de nek van de tegenstander gaan zitten/knielen
  • Het uit de ring/kooi werpen van de tegenstander
  • Het broekje of de handschoenen van de tegenstander vastgrijpen
  • Spugen naar een tegenstander
  • Onsportief gedrag jegens een tegenstander vertonen dat in een blessure kan resulteren
  • Het vastgrijpen van de touwen of het hekwerk
  • Het in de ring uiten van krachttermen, schelden
  • Het tijdens de pauze aanvallen van de tegenstander
  • Het aanvallen van de tegenstander wanneer de scheidsrechter zich met deze bezigt
  • Het na de bel/gong aanvallen van de tegenstander
  • Het negeren van aanwijzingen/instructies van de scheidsrechter
  • Passieve houding, vermijden van contact met de tegenstander, het opzettelijk of voortdurend uitspuwen van de gebitsbeschermer en het simuleren van een blessure
  • Tussenkomst vanuit de hoek
  • De handdoek in de ring werpen tijdens de wedstrijd

Wanneer een overtreding wordt begaan, mag de scheidsrechter als straf punten aftrekken. Als de tegenstander bij de overtreding betrokken wordt, kan er diskwalificatie volgen wanneer er sprake was van een opzettelijke overtreding, of een 'no contest' als er sprake was van een onopzettelijke overtreding. Als een overtreding tot gevolg heeft dat de tegenstander het gevecht niet kan voortzetten, eindigt het gevecht met een technische beslissing en winst voor de tegenstander als deze op punten voorstaat, anders eindigt het gevecht met een technisch gelijkspel.[28]

Vechters[bewerken]

Huidige UFC-kampioenen[bewerken]

Mannen[bewerken]

Gewichtsklasse Kampioen Sinds Winst-verlies (evt. gelijk) Titelverdedigingen Opmerkingen
Zwaargewicht Vlag Stipe Miočić 14-5-2016 17-2 2
Lichtzwaargewicht Vlag Daniel Cormier 23-5-2015 19-1 2
Middengewicht Vlag Michael Bisping 4-6-2016 30-7 1
Weltergewicht Vlag Tyron Woodley 30-7-2016 17-3-1 2 Eén van zijn titelverdedigingen was een gelijkspel.
Lichtgewicht Vlag Conor McGregor 12-11-2016 21-3 0 Was van december 2015 tot november 2016 ook UFC-kampioen in het vedergewicht.
Vedergewicht Vlag Max Holloway 3-6-2017 18-3 0
Bantamgewicht Vlag Cody Garbrandt 30-12-2016 11-0 0
Vlieggewicht Vlag Demetrious Johnson 22-09-2012 26-2-1 10 Eerste UFC-kampioen in het vlieggewicht ooit. Mede-recordhouder aantal UFC-titelverdedigingen.

Vrouwen[bewerken]

Gewichtsklasse Kampioen Sinds Winst-verlies (evt. gelijk) Titelverdedigingen Opmerkingen
Vedergewicht Vacant 19-6-2017 N.v.t. N.v.t. Germaine de Randamie was van 11 februari 2017 tot 19 juni 2017 kampioen, maar moest van de UFC haar titel inleveren omdat ze weigerde tegen Cristiane Justino te vechten.
Bantamgewicht Vlag Amanda Nunes 9-7-2016 14-4 1
Strogewicht Vlag Joanna Jędrzejczyk 14-03-2015 14-0 5

= Prestaties tot dusver in de gehele professionele MMA-carrière. Te lezen als: winst-verlies of eventueel winst-verlies-gelijkspel.

  • Laatste update: 17 juni 2017

Voormalig UFC-kampioenen (compleet)[bewerken]

  • Laatste update: 17 juni 2017

Toernooiwinnaars[bewerken]

Bonuswinnaars[bewerken]

De UFC Bonus Awards zijn bonussen die worden uitgereikt aan vechters met het beste gevecht van de avond (Fight of the Night of FotN) en de twee meest spectaculaire knock-outs en/of submissions (Performance of the Night of PotN). PotN heeft per 11 februari 2014 de beste knock-out (KotN) en de beste submission (SotN) vervangen.[29] Het prijzengeld varieert per evenement, maar zit meestal rond $50.000 per vechter. De hoogste bonus die ooit is uitgekeerd was die aan Diego Sanchez en Martin Kampmann voor hun FotN tijdens UFC Live: Sanchez vs. Kampmann. Beiden kregen $160.000. De andere winnaars van dat evenement (Brian Bowles met de submission en Shane Roller met de KO) kregen 'slechts' $40.000. Het evenement met het hoogste totaalbedrag aan bonusuitkeringen was UFC 129: St-Pierre vs. Shields. José Aldo en Mark Hominick (FotN), Lyoto Machida (KotN) en Pablo Garza (SotN) kregen allen $129.000.

Vechters met minstens zeven bonussen:

† = wordt niet meer uitgereikt

  • Laatste update: 16 april 2017

Winnaars van The Ultimate Fighter[bewerken]

Amerikaanse seizoenen[bewerken]

Internationale seizoenen[bewerken]

UFC Hall of Fame[bewerken]

Name Categorie Datum van inductie Evenement Opmerking
Vlag Royce Gracie Pioniers 21-11-2003 UFC 45 Won de toernooien van UFC 1, UFC 2 en UFC 4.
Vlag Ken Shamrock Pioniers 21-11-2003 UFC 45 Voormalig superfight-kampioen met twee succesvolle titelverdedigingen.
Vlag Dan Severn Pioniers 16-04-2005 UFC 52 Voormalig superfight-kampioen. Won de toernooien van UFC 5 en Ultimate Ultimate 1995.
Vlag Randy Couture Pioniers 24-06-2006 The Ultimate Fighter 3 Finale Won drie keer het kampioenschap in het zwaargewicht met drie succesvolle titelverdedigingen en drie keer in het lichtzwaargewicht (waarvan één een interim-titel). Won tevens het toernooi van UFC 13. Won twee keer een Fight of the Night-bonus.
Vlag Mark Coleman Pioniers 01-03-2008 UFC 82 Voormalig kampioen in het zwaargewicht. Won de toernooien van UFC 10, UFC 11 en Pride 2000 Grand Prix Openweight Tournament.
Vlag Chuck Liddell Pioniers 11-07-2009 UFC 100 Voormalig kampioen in het lichtzwaargewicht met vier succesvolle titelverdedigingen. Won twee keer een Fight of the Night-bonus en één keer een Knockout of the Night-bonus.
Vlag Charles Lewis Jr. Bijzondere bijdragen 11-07-2009 UFC 100 Mede-oprichter van kledingmerk Tapout, het eerste grote kledingmerk in de MMA-wereld.
Vlag Matt Hughes Pioniers 29-05-2010 UFC 114 Won twee keer de titel in het weltergewicht met in totaal zeven succesvolle titelverdedigingen. Won twee keer een Fight of the Night-bonus en één keer een Submission of the Night-bonus.
Vlag Tito Ortiz Pioniers 07-07-2012 UFC 148 Voormalig kampioen in het lichtzwaargewicht met vijf succesvolle titelverdedigingen. Won vier keer een Fight of the Night-bonus, één keer een Knockout of the Night-bonus en één keer een Submission of the Night-bonus.
Vlag Forrest Griffin Moderne tijd 06-07-2013 UFC Fan Expo 2013 Voormalig kampioen in het lichtzwaargewicht. Won het toernooi van The Ultimate Fighter 1. Won vijf keer een Fight of the Night-bonus en één keer een Submission of the Night-bonus.
Forrest Griffin vs. Stephan Bonnar Gevechten 06-07-2013 UFC Fan Expo 2013 Finale van het toernooi van The Ultimate Fighter 1 op 9 april 2005; dit gevecht wordt gezien als het meest invloedrijke gevecht in de geschiedenis van de UFC.
Vlag Pat Miletich Pioniers 06-07-2014 UFC Fan Expo 2014 Voormalig kampioen in het weltergewicht met vier succesvolle titelverdedigingen. Won het toernooi van UFC 16.
Vlag Bas Rutten Pioniers 11-07-2015 UFC 189 Voormalig kampioen in het zwaargewicht, ongeslagen van april 1995 tot en met laatste gevecht in juli 2006.
Vlag B.J. Penn Moderne tijd 11-07-2015 UFC 189 Voormalig kampioen weltergewicht én lichtgewicht, met drie succesvolle titelverdedigingen in het lichtgewicht. Tweede in de geschiedenis van de UFC met titels in twee verschillende gewichtsklassen (na Randy Couture).
Matt Hughes vs. Frank Trigg 2 Gevechten 11-07-2015 UFC 189 Gevecht om de UFC-weltergewichttitel tijdens UFC 52 op 16 april 2005
Vlag Jeff Blatnick Bijzondere bijdragen 11-07-2015 UFC 189 Voormalig olympisch kampioen Grieks-Romeins worstelen in het superzwaargewicht. Werkte voor de UFC als commentator, bestuurslid en jurylid gedurende de beginjaren van de organisatie. Medegrondlegger van de naam 'MMA'.
Vlag Antônio Rodrigo Nogueira Pioniers 10-07-2016 UFC Fan Expo 2016 Voormalig Pride-kampioen, Pride-interimkampioen en UFC-interimkampioen in het zwaargewicht.
Vlag Don Frye Pioniers 10-07-2016 UFC Fan Expo 2016 Won de toernooien van UFC 8 en UFC Ultimate Ultimate 1996 en was finalist in het toernooi van UFC 10.
Mark Coleman vs. Pete Williams Gevechten 10-07-2016 UFC Fan Expo 016 Gevecht in het zwaargewicht tijdens UFC 17. Coleman domineerde het gevecht in de reguliere tijd, maar in de verlenging was hij zwaar vermoeid waarbij Williams hem met een zware trap tegen het hoofd een knockout bezorgde
Vlag Bob Meyrowitz Bijzondere bijdragen 10-07-2016 UFC Fan Expo 2016 Mede-oprichter van de UFC. Was eigenaar totdat de organisatie werd verkocht aan Zuffa.
Vlag Urijah Faber Moderne tijd 06-07-2017 UFC Fan Expo 2017 Voormalig WEC-kampioen in het vedergewicht en verdedigde de titel 5x. In die tijd bestond deze divisie niet in de UFC, maar de WEC was wel eigendom van hetzelfde moederbedrijf van de UFC. Tevens streed hij 4x voor de UFC-bantamgewichttitel.

Trivia[bewerken]

  • Michael Bisping won tot nu toe de meeste gevechten in de UFC, namelijk 20 keer.[30]
  • De langste reeks opeenvolgende overwinningen staat op naam van Anderson Silva met 16 keer. Hoewel hij in de middelgewichtsklasse vecht, waren enkele daarvan in het lichtzwaargewicht.[31]
  • Het record van meeste gevechten in de UFC is van Michael Bisping, Frank Mir en Tito Ortiz; zij stonden 27 keer in het Octagon.[32]
  • Het grootst aantal gewonnen titelgevechten staat op naam van Georges St-Pierre met het aantal van 12.[33]
  • Anderson Silva en Demetrious Johnson bezitten de langste reeks opeenvolgende titelverdedigingen met 10 keer.[34]
  • Randy Couture vocht in de meeste titelgevechten: 15 keer.[35]
  • Frankie Edgar stond in totaal het langst in het Octagon, namelijk 6 uur, 17 minuten en 51 seconden.[36]
  • Momenteel zitten er vier Nederlanders in de UFC: zwaargewichten Alistair Overeem en Stefan Struve, middelgewicht Gegard Mousasi en vrouwelijk vedergewicht en kampioene Germaine de Randamie. De Belgische vechters die actief zijn in de UFC zijn weltergewicht Tarec Saffiedine en vrouwelijk bantamgewicht Cindy Dandois.[37]
  • Op 8 mei 2016 vond UFC Fight Night: Overeem vs. Arlovski plaats in Rotterdam Ahoy. Dit was het eerste UFC-evenement dat plaatsvond in Nederland. Onder anderen de Nederlanders Germaine de Randamie, Stefan Struve en Alistair Overeem (in die volgorde) maakten deel uit van het programma.

Externe links[bewerken]