Kenny G

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Kenny G in 2013

Kenneth Bruce Gorelick (Seattle, 5 juni 1956), beter bekend onder zijn artiestennaam Kenny G is een saxofonist die hoofdzakelijk sopraansaxofoon speelt, maar soms ook op alt of tenor is te horen. Gorelick is met een totaal van 75 miljoen wereldwijd verkochte albums de best verkopende instrumentale artiest.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Toen Gorelick 17 jaar oud was, begon hij in Barry Whites The Love Unlimited Orchestra te spelen.

Zijn eerste succesvolle schreden op het muzikale pad maakte hij als side man bij de "Jeff Lorber Fusion".

Zijn eerste soloalbum, genaamd Kenny G, kwam uit in 1982, maar zijn echte doorbraak kwam met zijn vierde album DuoTones. In 1994 won GorelickG een Grammy Award voor de Beste Instrumentale Compositie voor zijn nummer Forever in Love.

Gorelick was ook te horen op enige nummers van de soundtrack van de populaire film The Bodyguard met Whitney Houston en Kevin Costner.

Instrumenten[bewerken | brontekst bewerken]

Gorelick speelt op Selmer-saxofoons: de Mark VI Soprano, Alto en Tenor. Hij ontwierp mee een reeks saxofoons die "Kenny G Saxophones" wordt genoemd.

Ontvangst[bewerken | brontekst bewerken]

Gorelick heeft diverse prijzen gewonnen. Hij won een American Music Award, een Grammy en twee Soul Train Music Awards. Hij is bijzonder populair in de Volksrepubliek China. Niet alleen worden zijn albums er veel gekocht, maar zijn muziek wordt ook sinds 2000 veel als achtergrondmuziek in (openbare) ruimtes gespeeld. Wanneer het, bij sluitingstijd, tijd wordt om naar huis te gaan, wordt het nummer 'Going Home' vaak ten gehore gebracht.[1]

Aan de andere kant is er kritiek op zijn capaciteiten en zijn stijl. Volgens gitarist Pat Metheny heeft Gorelick met name problemen met ritme en een beperkte harmonische en melodische vocabulair.[2] Vooral Gorelicks opname van What a Wonderful World, een instrumentale cover van Louis Armstrong, kon op veel kritiek rekenen vanwege Gorelicks capaciteiten.

In 2021 werd de documentaire Listening to Kenny G uitgebracht door HBO. Filmregisseuse Penny Lane koos hem als het onderwerp van een muziekdocumentaire omdat hij enerzijds "objectief populair" is op basis van albumverkopen, terwijl hij anderzijds "gehaat" wordt door de kritische luisteraar.[3]

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Studioalbums
  • 1982: Kenny G
  • 1984: G-Force
  • 1985: Gravity
  • 1986: DuoTones
  • 1988: Silhouette
  • 1992: Breathless
  • 1994: Miracles: The Holiday Album
  • 1996: The Moment
  • 1999: Classics in the Key of G
  • 1999: Faith: A Holiday Album
  • 2002: Wishes: A Holiday Album
  • 2002: Paradise
  • 2004: At Last...The Duets Album
  • 2006: I'm in the Mood for Love...The Most Romantic Melodies of All Time
  • 2008: Rhythm and Romance
  • 2010: Heart and Soul
  • 2012: Namaste (met Rahul Shama)
  • 2015: Brazilian Nights
  • 2021: New Standards
Verzamel- en livealbums
  • 1989: Kenny G Live
  • 1997: Kenny G Greatest Hits
  • 2003: Ultimate Kenny G
  • 2005: The Greatest Holiday Classics
  • 2006: The Essential Kenny G (dubbel-cd)

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]