Koninklijke Muntschouwburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Koninklijke Muntschouwburg
Théâtre de la Monnoye (1700 - 1819)
De voorgevel van de Koninklijke Muntschouwburg
De voorgevel van de Koninklijke Muntschouwburg
Opgericht 1700[1]
Openingsdatum 17 oktober 1700
Locatie Brussel, België
Type Operahuis
Thema Opera, Concert, Recital, Dans
Personen
Eigenaar Regie der Gebouwen[1]
Directeur Peter de Caluwe[1]
Gebouw
Architect Louis-Emmanuel-Aimé Damesme (1819) and Joseph Poelaert (1856)[1]
Gebouwd 1819[1]
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur
De Muntschouwburg in 2008
De Muntschouwburg in 2005
De Muntschouwburg in 2013

De Koninklijke Muntschouwburg (Frans: Théâtre Royal de la Monnaie) te Brussel, meestal kortweg De Munt genoemd, is een concertzaal voor opera, ballet en klassieke muziek.

Zij staat aan het verkeersvrije Muntplein op het zuidelijke einde van de Nieuwstraat.

Geschiedenis[bewerken]

De huidige Muntschouwburg is niet de eerste zaal met deze naam; die werd in 1700 geopend op de plaats waar voorheen een muntslagerij stond, vandaar de naam "De Munt". De architecten waren Paolo en Pietro Bezzi. In het begin van de negentiende eeuw bouwden de Franse machthebbers een nieuw theater achter de eerste, bouwvallig geworden schouwburg. Architect was de Fransman Louis-Emmanuel Aimé Damesme. Na de val van Napoleon, werd het gebouw door het nieuwe bewind gewoon afgewerkt. Deze schouwburg werd in 1819 ingehuldigd.

In 1830 werd er de opera "De Stomme van Portici" van Auber opgevoerd, die een rol zou spelen in de Belgische onafhankelijkheidsstrijd. Tussen 1819 en 1855 werd het interieur van de opera meermaals volledig heringericht naar de smaak van de tijd, door architecten, cq. decorateurs, zoals Séchan, Gineste en Philastre.

In 1855 werd het theater door een brand verwoest. Buiten de vier buitenmuren en het portico, bleef er van het gebouw niets over. De wederopbouw gebeurde onder leiding van de architect Joseph Poelaert.

In 1985-'86 is het gebouw onder leiding van theaterdirecteur Gerard Mortier uitgebreid, gerestaureerd en gemoderniseerd. Hedendaagse kunstenaars als Sam Francis, Sol LeWitt, Daniel Buren en Giuolio Paolini mochten er hun stempel op drukken. Vanaf het seizoen 2016-2017 ging de schouwburg opnieuw dicht voor renovatiewerkzaamheden. Op 24 maart 2016 ging het tijdelijke Muntpaleis op de terreinen van Thurn en Taxis open voor de première van de opera Béatrice et Bénédict; deze première werd voorafgegaan door een minuut stilte en de Brabançonne ter herdenking van de slachtoffers van de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016 van twee dagen ervoor.

In "De Munt" vinden eind 20e eeuw en begin 21e eeuw regelmatig wereldcreaties van nieuwe opera's plaats, zoals The Death of Klinghoffer van John Adams (1991), of Matsukaze van Toshio Hosokawa (2011).

Artiesten in residentie zijn Anne Teresa De Keersmaeker (met het dansgezelschap Rosas), en sinds 1985 componist Philippe Boesmans, van wie onder andere de opera's Reigen (1993), Wintermärchen (1999), Julie (2005) en Pinocchio (2017) er in première gingen.

Directeuren[bewerken]

Recente algemeen directeuren van de Munt waren Gerard Mortier (1981-1991), Bernard Foccroulle (1992-juni 2007) en vanaf juli 2007 nam Peter de Caluwe het roer in handen.

De muzikale leiding van de Munt was onder de eerste in handen van Sylvain Cambreling. Hij werd opgevolgd door Antonio Pappano (1992 tot 2002), die daarna naar de Royal Opera van Covent Garden in Londen ging. Tot eind van het seizoen 2007-2008 was de Japanse dirigent Kazushi Ono muzikaal directeur. Vanaf het seizoen 2008-2009 nam Mark Wigglesworth die taak over.

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • L. Busine, L'opéra, un chant d'étoiles: exposition, Ateliers de la Monnaie, Bruxelles, du 16 janvier au 2 juillet 2000, Brussels & Doornik, 2000.
  • E. Cabris, De Munt: drie eeuwen geschiedenis van het gebouw, Tielt, 1996.
  • E. Cabris, La Monnaie, chronique architecturale de 1696 à nos jours, Brussel, 1996.
  • M. Couvreur, Le théâtre de la Monnaie au XVIIIe siècle, Brussel, 1996.
  • M. Couvreur, La Monnaie wagnérienne, Brussel, 1998.
  • M. Couvreur en V. Dufour, La Monnaie entre-deux-guerres, Brussel, 2010.
  • A. de Gers, Théâtre royal de la Monnaie, 1856-1926, Brussel, 1926.
  • C. Gantelme, Théâtre royal de la Monnaie, Opéra national, Ballet du xxe siècle, de 1959 à nos jours, Brussel, 1981.
  • J. Isnardon, Le Théâtre de la Monnaie, Brussel, 1980.
  • H. Liebrecht, Histoire du théâtre français à Bruxelles aux xviie et xviiie siècles, Parijs, 1923.
  • G. Mortier, J. Van Dam, J. Piemme, Opera tot theater maken: het team van Gerard Mortier in de Munt, Gembloers, 1986.
  • F. Faber, Histoire du Théâtre français en Belgique depuis son origine jusqu'à ce jour , Brussel, 1878.
  • I. Pouget, Les Mots de la Monnaie, Brussel, 2017.
  • I. Pouget, Het verhaal van De Munt, Brussel, 2014. ISBN 9789461611895.
  • L. Renieu, Histoire des théâtres de Bruxelles, Parijs, 1928.
  • J. Salès, Théâtre royal de la Monnaie, 1856-1970, Nijvel, 1971.
  • R. Van der Hoeven, Le théâtre de la Monnaie au XIXe siècle: contraintes d'exploitation d'un théâtre lyrique 1830-1914, Brussel, 2000.
  • R. Van der Hoeven, M. Couvreur, La Monnaie symboliste, Brussel, 2003.
  • B. Van Oostveldt, J. Van Schoor, The Théâtre de la Monnaie and theatre life in the 18th century Austrian Netherlands: from a courtly-aristocratic to a civil-enlightened discourse, Gent, 1986.

Externe links[bewerken]