Kunstbunker bij Paasloo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Kunstbunker bij Paasloo

De kunstbunker bij Paasloo is een bunker in het Dennenbos bij Paasloo in de provincie Overijssel. De bunker staat aan de Paasloregel bij de buurtschap Basse tussen Paasloo en Steenwijk. Hij werd in de Tweede Wereldoorlog gebouwd om waardevolle Nederlandse kunstschatten veilig in op te slaan. De bergplaats bood in die tijd onderdak aan ruim drieduizend kunstwerken.[1]

Aanleiding en bouw[bewerken | brontekst bewerken]

Een eerste kunstbunker werd in de duinen nabij Castricum gebouwd door de gemeente Amsterdam. De bouw startte in november van 1939 waarna in april 1940 oplevering volgde. De Nederlandse autoriteiten kregen aan het einde van 1941 opdracht van de Duitse bezetter deze bunkers te ontruimen vanwege de aanleg van de Atlantikwall. Met goedkeuring van de Duitsers werd besloten een nieuwe kunstbunker te bouwen. Gekozen werd voor de staatsbossen bij Paasloo. Op 26 mei 1942 met de bouw werd begonnen. Op 1 juni daaraanvolgend kondigden de Duitsers echter een algeheel bouwverbod af om de werkzaamheden voor de Atlantikwall voorrang te geven. Voor de in aanbouw zijnde kunstbergplaats werd gedurende zes maanden ontheffing verleend om het gebouw te kunnen voltooien.

De bouwplaats was met zorg gekozen, de ondergrond is er stevig genoeg om het bouwwerk te kunnen dragen zonder dat een extra zware fundering behoefde te worden aangebracht. Het bos diende als camouflage. De bunker is geheel bovengronds gebouwd en geleek van bovenaf gezien wat op een kerkgebouw. De ronde vorm diende om bij beschietingen of bombardementen projectielen af laten ketsen. De nabij gegraven vijver voor bluswater was van nut bij mogelijke bosbranden. Het bewakingsdetachement en het depotpersoneel werden ondergebracht in een gebouw dat aan de bunker was vastgebouwd.[2]

De meeste materialen zijn per schip aangevoerd. Met paard en wagen en vrachtauto's werd dit naar een opslagterrein gebracht. Het laatste deel van het transport gebeurde door middel van een smalspoor. De bouwmaterialen werden met stoomkranen op de steigers gehesen.

Gebouw[bewerken | brontekst bewerken]

De met baksteen beklede ronde bunker is gemaakt van gewapend beton, bekleed met baksteen en dakpannen. De buitenwand is vierenhalve meter dik, het dak van gewapend beton is tot negen meter dik aan de top. De totale hoogte bedraagt 19 m.[3] In het gebouw werd 20.000 ton materiaal verwerkt: 2500 ton cement, 750 ton staal en de bijbehorende hoeveelheden zand en grind.

In het voorgebouw bevonden zich de woning voor de beheerder, een wachtruimte voor de bewaking, een ruimte voor de aggregaten en een hoogspanningsruimte. Een kluisdeur gaf via een gang toegang tot het hart van de bunker: een cilindrische opslagruimte met twee halfronde betonkolommen en een trap naar de bovenverdieping. De kegelvormige betondekking heeft een zestienzijdig pannen dak van holle en bolle dakpannen. Door de grootte, de vorm en het toepassen van baksteen en dakpannen wordt het Italiaans aandoende gebouw wel aangeduid als het Paaslo-Pantheon.

De begane grond is hoger dan de eerste verdieping om hoge schilderijen te kunnen bergen. Om grote stukken naar binnen te kunnen brengen is de ingang bijna vier meter hoog. Twee 17 cm dikke kluisdeuren met een vier meter betonnen schermwand van vier meter dikte beschermden de toegang. Omdat er in Paasloo nog geen elektriciteit was aangelegd had de binnenruimte een klimaatregeling die van stroom werden voorzien door aggregaten.[4]

Op 15 september 1942 werden onder toezicht van de conservator H.P. Baard de eerste schilderijen overgebracht, waaronder Het straatje van Johannes Vermeer. Zo'n 3000 kunstwerken werden hier veilig opgeborgen. Ze waren afkomstig uit de collectie van de gemeentemusea van Amsterdam en Den Haag, het Rijksmuseum Twenthe en het Koninklijk Penningkabinet.[5]

Recht tegenover de toegangsweg is op de bunker een keramisch tegeltableau aangebracht met het Nederlandse wapen en de wapenspreuk ‘Je maintiendrai’. Het keramiek bestaat uit 271 gebakken tegeltjes.

Depotfunctie[bewerken | brontekst bewerken]

De bunker werd na de oorlog in staat van paraatheid gehouden in verband met de dreiging van de Koude Oorlog. Later werd tijdens de restauratie van het Huis ten Bosch de collectie in Paaslo opgeslagen, evenals de postzegelcollectie van het Nederlands Postmuseum. Tot 1989 diende het gebouw als tijdelijke opslag van kunstwerken. De bewaarplaats is in 1994 heropend als depotruimte voor de Hannema-de Stuers Fundatie, het Fries Museum en het Drents Museum.[6] Het voorgebouw wordt sinds 2019 verhuurd als woning.