Literaire salon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Salon van de Argentijnse salonnière Mariquita Sánchez in Buenos Aires

Een literaire salon is een bijeenkomst (meestal bij iemand thuis) waar verschillende schrijvers, dichters, filosofen en kunstenaars elkaar regelmatig ontmoeten om literatuur, poëzie, filosofie en soms andere (beeldende) kunsten en politiek te bespreken.

De bijeenkomsten - georganiseerd door zogenaamde salonnières - bloeiden vooral in de 17e en 18e eeuw in Frankrijk. Maar ook in latere eeuwen en in andere Europese landen als Duitsland, Italië en Engeland vonden vergelijkbare literaire bijeenkomsten plaats. Uitgangspunt was veelal om volgens Horatius' regels in Ars Poetica zowel plezier te geven als te onderwijzen (aut delectare aut prodesse). Tijdens de Verlichting speelden salons een grote rol in het ontstaan van de Verlichtingsfilosofieën. Bekende salonnières waren onder andere: Madeleine de Scudéry, Julie de Lespinasse, Madame de Staël en Virginie Ancelot. Tijdens de Franse Revolutie waren de salons van Sophie de Condorcet, Louise de Kéralio en Madame Roland belangrijke ontmoetingsplaatsen voor revolutionaire politici, journalisten en schrijvers.

In de negentiende eeuw werden grote jaarlijkse tentoonstellingen van schilderijen georganiseerd; deze werden ook salon genoemd, zoals de Salon van Parijs of de Salon des Refusés.