Ludo Simons

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ludo Simons

Ludo Simons, geboren Lodewijk, (Turnhout, 20 juli 1939) is een Belgisch hoogleraar, bibliothecaris en auteur.

Levensloop[bewerken]

Simons studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven en behaalde zijn licentiaat in 1960. Hij doctoreerde op een proefschrift over de Nederduitse literatuur van de negentiende eeuw.

Hij werd conservator van het Archief en Museum voor het Vlaamse Cultuurleven, later omgedoopt in het Letterenhuis, en directeur van de Antwerpse Stadsbibliotheek. Hij was vervolgens hoogleraar boek- en bibliotheekwetenschappen aan de Universiteit Antwerpen en de Katholieke Universiteit Leuven en hoofdbibliothecaris van de UFSIA.

In deze functies speelde hij een belangrijke rol als cultureel verbindingsman tussen Vlaanderen en Nederland, onder meer op de Algemene Conferenties der Nederlandse Letteren en in de Nederlandse Taalunie.

Hij was jarenlang redactiesecretaris van het tijdschrift Dietsche Warande & Belfort, dat onder de leiding stond van zijn professor en vriend Albert Westerlinck, en van het Vlaams-Nederlandse tijdschrift Ons Erfdeel.

Hij was ook van nabij betrokken bij de fusie tussen de drie Antwerpse universiteiten, tot de Universiteit Antwerpen. Hij was ook voorzitter van de Stuurgroep voor het interuniversitair postgraduate programma 'Information and Library Science'.

Simons zetelde vaak als jurylid voor het toekennen van literaire prijzen, bijvoorbeeld de Gouden Uil Literatuurprijs (voor non-fictie). Ook zetelde hij in 1986 in de jury voor de Prijs der Nederlandse Letteren, die werd toegekend aan Hugo Claus voor zijn gehele oeuvre. In 2005 maakte hij deel uit van het International evaluation committee dat een rapport maakte over de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.

In 2004 werd hij tot het emeritaat toegelaten.

Hij is de zoon van Jozef Simons en is gehuwd met Leentje Vandemeulebroecke, Vlaamse dichteres onder het pseudoniem Jo Gisekin.

Simons is lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten. Hij is lid van de Stichting Fonds Louis Bruyns. Hij was lid van de adviesraad voor de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging (1973-1975) en de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging (1998).

Publicaties[bewerken]

Tot Simons' belangrijkste werken behoort de tweedelige

  • Geschiedenis van de Uitgeverij in Vlaanderen (Vol. 1: 1984, Vol. 2: 1987) en de herziene tweede editie,
  • Het boek in Vlaanderen sinds 1800. Een cultuurgeschiedenis, Lannoo, Tielt, 2013,

en het eveneens tweedelige

  • Vlaamse en Nederduitse Literatuur in de 19de Eeuw, Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, Gent, 1982.

Verder ook nog:

  • Over Koninklijke en Andere Bibliotheken: Het Boek als Erfgoed in de 21ste Eeuw, Amsterdam University Press, 2006.
  • Bewaarbibliotheken in Vlaanderen. Ideeën voor een beleid ter zake, Brussel: Culturele Biografie Vlaanderen, 2005.
  • Vlaamse Beweging: Welke Toekomst?, Davidsfonds, Leuven, 2002.
  • The Fortunes and Misfortunes of Book Publishing in Flanders, In: Lotte Hellinga e.a. (red.) The Bookshop of the World. The Role of the Low Countries in the Book-Trade 1473-1941, ’t Goy-Houten, Hes & De Graaf, 2001.
  • Over het Nut van Universiteitsbibliotheken, UFSIA: Antwerpen, 2001.
  • Antwerpen-Den Haag Retour. Over de Volken Gescheiden door Dezelfde Taal, Lannoo, Tielt, 1999.
  • Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Lannoo, Tielt, 1998.
  • Een Graf in Westende. Literair-historische Randschriften, Pelckmans, Kapellen, 1993.
  • Het Ravijn Tussen Essen en Roosendaal, Kritak, Leuven, 1990.
  • Een Nationale Bibliotheek voor Vlaanderen, Vlaamse Vereniging voor Bibliotheek, Archief & Documentatie , 1984.
  • Van Duinkerke tot Königsberg, geschiedenis van de Aldietsche beweging, Orbis en Orion, 1980.
  • Cultuur en Verdraagzaamheid: Blauwdruk voor Praktische Tolerantie, Lannoo, Tielt, 1976.
  • Oostnoordoost. Facetten van de Uitstraling van Vlaanderens Taal en Literatuur, De Nederlandsche Boekhandel, Antwerpen, 1969.

Onderscheidingen[bewerken]

Hij ontving talrijke onderscheidingen, onder andere

Literatuur[bewerken]

  • Pierre Delsaerdt & Marcus De Schepper (red.), Letters in de Boeken: Liber Amicorum Ludo Simons, Pelckmans, Kapellen, 2004.

Externe links[bewerken]