Luis Ricardo Falero

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Luis Ricardo Falero
Signature of Luis Ricardo Falero.jpg

Luis Ricardo Falero (Granada, 23 mei 1851[1]7 december 1896) (ook bekend als Luis Riccardo Falero en als Luis Ricardo Falero de Candelarese, Duque de Labranzano[2]) was een Spaans kunstschilder. Hij is bekend van zijn hyperrealistische schilderijen van naakte vrouwen in een astronomische, oriëntaalse of bovennatuurlijke enscenering. In zijn geboorteland is hij vrijwel onbekend.[3]

Leven en werk[bewerken]

De vroegwijze Luis Falero, geboren in een aristocratische familie, was voorbestemd tot een carrière in de Spaanse marine. Op 7-jarige leeftijd ging hij voor de Engelse taal naar een school in Londen. Hij leerde daar ook te schilderen met waterverf. Na twee jaar ging hij naar Parijs om zijn opleiding af te maken.[4] Terug in Spanje in 1866 begon hij een opleiding aan de marineschool, maar hij verliet deze, tot ongenoegen van zijn familie, op 16-jarige leeftijd. Verstoken van financiële ondersteuning ging hij terug naar Parijs waar hij schilderen, scheikunde en werktuigbouwkunde studeerde. Hij studeerde met Gabriel Ferrier.[5] Om zijn studie te betalen maakte hij portretten.[6] Op een gegeven moment gaf hij de technische studies op voor de schilderkunst. Hij behield echter een levendige interesse in astronomie.

Falero schilderde in een academische stijl met tendensen van het oriëntalisme. Hij schakelde over op allegorische, bovennatuurlijke en astronomische thema’s. Waardering kreeg hij voor zijn eerste succes, Heksen op weg naar de sabbat. Meestal nam hij naakte vrouwen op in zijn werk, welke hij soms combineerde met hemellichamen. Een bekend voorbeeld is L'étoile double in het Metropolitan Museum of Art te New York. Zijn schilderijen kenmerken zich door een sensuele dromerigheid, de verheerlijking van het menselijk lichaam en een grote technische vaardigheid.[6] Zijn keuze voor deze thema's stelden hem in staat om uitbundige voorstellingen van anderszins onfatsoenlijke onderwerpen te schilderen. Zijn schilderijen van het vrouwelijk naakt waren in Frankrijk een succes, maar in Spanje kreeg hij de naam nagenoeg pornografie te schilderen.[7]

Linkertekst (alt) Rechtertekst (alt)
Le vin de Tokai
Mechanische kleurenreproductie

Hij exposeerde op de Parijse Salon van 1879 tot 1885. Ontevredenheid over de weigeringen om sommige doeken op de Parijse Salon toe te laten deed hem in 1887 naar Londen vertrekken, waar hij zich definitief zou vestigen.[8] Zijn grote studio bevond zich op 100 Fellows Road in Hampstead, een wijk met meer succesvolle kunstenaars. Hij exposeerde bij de Royal Academy van 1889 tot 1893. Hij was in het bijzonder bij Amerikanen gewild.[9] Door mechanische kleurenreproducties van zijn schilderijen leerde ook het grote publiek hem kennen.[5]

Op het hoogtepunt van zijn carrière[8] overleed hij na een verblijf van twee weken in het University College Hospital, vijfenveertig jaar oud.

Wetenswaardigheden[bewerken]

  • Falero illustreerde ook wetenschappelijke werken over astronomie, onder andere van Camille Flammarion.[10]
  • Op een Internationale Tentoonstelling in Amsterdam in 1883 hing ook een schilderij van Falero, genaamd Heks, voorstellende een vrouw op een bezemsteel.[11]
  • In 1896, het jaar van zijn overlijden, verloor Falero nog een rechtszaak van zijn voormalig model Maud Harvey, die op zeventienjarige leeftijd zwanger van hem zou zijn geraakt en die hij had ontslagen. Hij moest haar een wekelijkse vergoeding van vijf shilling betalen. Deze gebeurtenis gaf een indruk van zijn reputatie in die tijd; in de verslaggeving werd hij namelijk als "bekend kunstenaar" beschreven.[12]
  • Luis Falero was tevens oprichter van de Société Internationale des Électriciens[13]
  • Tegenwoordig onbekende schilderijen:[4]
  1. Galatée devant Pygmalion en extase
  2. Charmeuses de serpents
  3. Faunes enlevent des nymphes
  4. The temptation of Saint Anthony
  5. A Daughter of Eve[14]
  6. The Palace of Sleep[15]
  7. Haydée[16]
  8. He loves me, he loves me not[17]

Galerij[bewerken]

Literatuur[bewerken]