Magere Hein

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De dood met een kaarsendover en zonnewijzer

Magere Hein (ook wel de Dood, man met de zeis, Pietje de Dood [in Vlaanderen] of Heintje de Dood[1]) is een personificatie van de dood.

Tegenwoordig wordt hij afgebeeld als een gedaante die gehuld is in een donker gewaad, een kap over het hoofd heeft en een zeis bij zich draagt. De zichtbare lichaamsdelen van Magere Hein laten zien dat hij een (levend) geraamte is. Het betreft hier de benige hand waarmee hij zijn zeis vasthoudt en soms zijn schedel. Vaak is zijn hoofd niet te zien en maakt dit plaats voor duisternis (logisch gezien is dit schaduw, afkomstig van de kap).

De zeis symboliseert het feit dat de dood iedereen treft: een zeis maait alle korenhalmen om.

In de Middeleeuwen werd de dood onder andere tijdens de dodendans meestal afgebeeld als een mager lijk met open wonden waaruit maden kropen.

Magere Hein staat ook wel eens symbool voor de (alles verslindende) tijd. Behalve een zeis draagt hij dan ook een zandloper bij zich. Meestal wordt de tijd echter voorgesteld als Vadertje Tijd, een oude (maar nog wel levende) man die eveneens een zandloper en een zeis bij zich draagt.

Met een Magere Hein wordt ook vaak een erg dun iemand bedoeld.

Zie ook[bewerken]

Afbeeldingen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Oe toch, spookjes en sprookjes uit het Brabantse Maasland, Gerard Ulijn, ISBN 90 6486 010 6