Personificatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een personificatie is een vorm van beeldspraak waarbij levenloze zaken, niet-menselijke levensvormen of abstracte begrippen menselijke eigenschappen krijgen toegeschreven of waarbij ze als een (levend) persoon worden opgevoerd. De personificatie kan worden opgevat als behorend tot de 'familie' van de metaforen.

De volgende zinnen bevatten elk een personificatie:

Idioom[bewerken | brontekst bewerken]

  • De macht der gewoonte
  • Een aansprekend voorbeeld
  • Het geluk aan zijn zijde hebben
  • Een nieuwe techniek omhelzen
  • De inflatie wil maar niet omhoog
  • De naar regen smachtende bodem
  • Het gevaar loert op elke straathoek
  • De koekjes verleiden ons met hun geur

Spreekwoorden[bewerken | brontekst bewerken]

  • De wens is de vader van de gedachte
  • Papier is geduldig

Literair gebruik[bewerken | brontekst bewerken]

  • De bomen fluisteren zachtjes haar naam
  • De telefoon slaapt op de lessenaar[1]

Literaire werken waarin een personificatie consequent wordt volgehouden, worden allegorieën genoemd. Een voorbeeld is de Elckerlijc, waarin berouw, deugd en de dood als concrete, handelende, sprekende en denkende mensen op de planken worden gebracht.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]