Personificatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een personificatie is een vorm van beeldspraak waarbij levenloze zaken, niet-menselijke levensvormen of abstracte begrippen menselijke eigenschappen krijgen toegeschreven of waarbij ze als een (levend) persoon worden opgevoerd. De personificatie kan worden opgevat als behorend tot de 'familie' van de metaforen.

De volgende zinnen bevatten elk een personificatie:

  • Het gevaar loerde op elke straathoek.
  • De bomen fluisteren zachtjes haar naam.
  • Het papier is geduldig.
  • Het geluk aan zijn zijde hebben.
  • De inflatie wil maar niet omhoog.
  • De naar regen smachtende bodem.
  • De telefoon slaapt op de lessenaar (Martinus Nijhoff).
  • De oude auto kwam hoestend en proestend op gang.
  • Aan de waterkant stoeit de wind met de wuivende rietpluimen.

Literaire werken waarin een personificatie consequent wordt volgehouden, worden allegorieën genoemd. Een voorbeeld is de Elckerlijc, waarin berouw, deugd en de dood als concrete, handelende, sprekende en denkende mensen op de planken worden gebracht.

Zie ook[bewerken]