Marijke Linthorst

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marijke Linthorst
MarijkeLinthorst2011.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Maria Ynskje Linthorst
Geboren 16 februari 1952
Functie Lid Eerste Kamer
Partij PvdA
Titulatuur drs.
Politieke functies
1994-2000 Lid gemeenteraad Abcoude
1995-1999
2003-heden
Lid Eerste Kamer
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Maria Ynskje (Marijke) Linthorst (Amsterdam, 16 februari 1952) is een Nederlands politicus. Vanaf 2003 is zij namens de Partij van de Arbeid lid van de Eerste Kamer. Eerder was ze al van 1995 tot 1999 lid van de senaat.

Linthorst studeerde politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze was vervolgens als stafmedewerker verbonden aan politiek-cultureel centrum De Populier in Amsterdam (later De Balie geheten). Vanaf 1987 is Linthorst werkzaam als zelfstandig onderzoeker en adviseur op het terrein van sociale en bestuurlijke vernieuwing. Ze werd in deze hoedanigheid onder andere ingehuurd door de gemeentes Rotterdam en Amsterdam. Ook schreef ze mee aan schoolboeken op het gebied van maatschappijleer. In 1995 werd Linthorst gekozen in de Eerste Kamer. Ze hield zich in de senaat vooral bezig met ruimtelijke ordening.

In 1999 kwam noodgedwongen een voorlopig einde aan haar Eerste Kamerlidmaatschap, omdat een Gelderse PvdA-kandidaat met voorkeurstemmen werd gekozen. Na de Eerste Kamerverkiezingen 2003 kwam ze terug in de senaat. Linthorst houdt zich tegenwoordig bezig met Onderwijs en Antilliaanse Zaken. Tevens is ze vicefractievoorzitter.

Na het opstappen van Eerste Kamervoorzitter Fred de Graaf, stelde Linthorst zich in juni 2013 kandidaat om de nieuwe voorzitter te worden.[1] Linthorst haalde in de eerste ronde 7 stemmen, in de tweede ronde 6 stemmen en werd laatste. Uiteindelijk werd VVD'er Ankie Broekers-Knol de nieuwe voorzitter.

Op 16 december 2014 stemde zij samen met collega PvdA-senatoren Guusje ter Horst en Adri Duivesteijn tegen een voorstel van minister van Volksgezondheid Edith Schippers om de vrije artsenkeuze (artikel 13) uit de Zorgverzekeringswet te schrappen, waardoor de verplichting om door niet-gecontracteerde aanbieders verleende zorg (gedeeltelijk) te vergoeden zou komen te vervallen. Er volgde een kabinetscrisis in het Kabinet-Rutte II.