Martin Margiela
| Martin Margiela | ||||
|---|---|---|---|---|
| Plaats uw zelfgemaakte foto hier | ||||
| Geboren | Genk, 9 april 1957 | |||
| Nationaliteit | Belgisch | |||
| Opleiding gevolgd aan | Antwerpse Modeacademie | |||
| Beroep(en) | Modeontwerper | |||
| Label(s) | Maison Martin Margiela | |||
| Jaren actief | 1980–heden | |||
| Lid van | Antwerpse Zes | |||
| RKD-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||

Martin Margiela (Genk, 9 april 1957) is een Belgisch modeontwerper.
Carrière
[bewerken | brontekst bewerken]Margiela studeerde in 1979 af aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten; een jaar eerder dan de Antwerpse Zes, waar hij vaak mee in verband wordt gebracht. In 2007 kreeg een tentoonstelling over de Antwerpse mode daarom als titel 6+, waarbij het plusteken onder meer de link van Margiela met de groep aangeeft. In 1984 vertrok Margiela naar Parijs om daar als assistent-ontwerper voor Jean-Paul Gaultier te werken.[1] In 1987 stopte hij als assistent-ontwerper bij Gaultier. Het jaar daarop werd Maison Martin Margiela een feit en toonde hij zijn eerste eigen collectie.
Bekende ontwerpen
[bewerken | brontekst bewerken]In 1989 presenteerde Margiela voor het eerst zijn object de hoefschoen. Deze schoen heeft de vorm van een hoef, waardoor de punt van de schoen de voet als het ware in tweeën splijt.[2]
In 1994 ontwierp hij een T-shirt met V-hals die hij liet bedrukken met de woorden "There is more action to be done to fight AIDS than to wear this t-shirt but it's a good start", die hij door middel van een drukpers liet doorlopen naar de binnenkant van de achterkant.[3] Het T-shirt focuste de aandacht op aids en de opbrengst ging naar de Franse organisatie AIDES.[3]
In 1997 maakte hij een mannequinvest van jute naar analogie van de hoes van een paspop. Een ontwerp uit 1999, de dekbedjas, is een dekbed van ganzendons in de vorm van een jas. Dit object werd in 1999 aangekocht door het Centraal Museum in Utrecht.[4]
Anonimiteit
[bewerken | brontekst bewerken]Margiela laat zich na afloop van een show nooit zien op de catwalk en spreekt zelden met de pers. Deze anonimiteit zou zich vertalen in de stijl van het modehuis door het gebruik van witte labels en cijfers. Ontwerpen worden 'gelabeld' met vier steken, die soms zichtbaar zijn op de achterzijde van het ontwerp. Ook de modellen op de catwalk en in modereportages zijn in anonimiteit gehuld; de ogen zijn afgeplakt met een streep of het gezicht is in zijn geheel bedekt.[5]
Maison Martin Margiela
[bewerken | brontekst bewerken]In 1988 begon Margiela samen met Jenny Meirens, eigenaresse van een designerlabelboutique in Brussel, Maison Martin Margiela.[6]
Hermès
[bewerken | brontekst bewerken]In 1997 werd Margiela aangetrokken als creatief directeur van de vrouwencollectie bij modehuis Hermès. Hij verliet het modehuis in 2003.
Margiela in historische context
[bewerken | brontekst bewerken]Sinds oktober 2009 ontwerpt Margiela niet meer voor Maison Martin Margiela.[7] Het merk werd voortgezet door het creatieve team; er was lange tijd geen vervanger voor Margiela aangesteld. In oktober 2014 werd de aanstelling van John Galliano als creatief directeur aangekondigd. Ook werd toen de naam van het merk veranderd in Maison Margiela.[8]
- ↑ Aurélie Van de Peer, De Belgische revolutie in het Parijse modeveld: Een analyse aan de hand van Pierre Bourdieu (pdf), master Universiteit Gent
- ↑ Alex Denney (26 mei 2023). Paul Schrader on Master Gardener: "Gardening Is a Kind of Eugenics". Another Magazine
- 1 2 (en) Dazed, Everything you need to know about Margiela’s iconic Aids t-shirt. Dazed (18 januari 2019). Geraadpleegd op 23 april 2025.
- ↑ Modemuze. Centraal Museum Utrecht. Geraadpleegd op 30 juli 2026.
- ↑ "De wondere en anonieme wereld van Martin Margiela", Elsevier, juni 2010
- ↑ "Martin Margiela: Fashion's invisible superstar", The Independent, 15 juli 2008. Gearchiveerd op 31 mei 2023. Geraadpleegd op 31 mei 2023.
- ↑ Maison Martin Margiela moet verder zonder Margiela. Gazet van Antwerpen (6 oktober 2009).
- ↑ Wilson, Eric, Gone and Even More Collectible. The New York Times (28 januari 2010). Gearchiveerd op 31 mei 2023. Geraadpleegd op 31 mei 2023.