McDonnell Douglas KC-10 Extender

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
KC-10 Extender
KDC-10 Extender van de Koninklijke Luchtmacht
Algemeen
Fabrikant McDonnell Douglas
Rol Tankervliegtuig, overig transport
Bemanning 4
Varianten Vlag van de Verenigde Staten KC-10 Extender
Vlag van Nederland KDC-10 Extender
Status
Aantal gebouwd KC-10: 60
KDC-10: 2
Gebruik Vlag van de Verenigde Staten United States Air Force
Vlag van Nederland Koninklijke Luchtmacht
Afmetingen
Lengte 55,43 m
Hoogte 17,70 m
Spanwijdte 50,40 m
Gewicht
Startgewicht 120.000 kg
Max. gewicht 256.300 kg
Laadvermogen 136.300 kg
Krachtbron
Motor(en) CF6-50C2 turbofan (3x)
Vermogen 52.500 lbs per motor kW
Prestaties
Kruissnelheid 890 km/h
Topsnelheid 962 km/h
Vliegbereik 9760 km
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De McDonnell Douglas KC-10 Extender is een militair transportvliegtuig van de United States Air Force en de Koninklijke Luchtmacht. Het vliegtuig is een doorontwikkeling van de civiele McDonnell Douglas DC-10. De KC-10 Extender is bedoeld voor algemene transporttaken en meer specifiek het bijtanken in de lucht.

De KC-10 Extender is oorspronkelijk ontwikkeld door de Amerikaanse luchtmacht als aanvulling op de Boeing KC-135 Stratotanker. Dit toestel werd naar aanleiding van voorvallen in Zuidoost-Azië en het Midden-Oosten voor sommige taken niet geschikt bevonden. De DC-10 was na de DC-9 het tweede transportvliegtuig van McDonnell Douglas dat door de Amerikaanse luchtmacht werd doorontwikkeld. In totaal werden er 60 KC-10s geproduceerd voor de Amerikaanse luchtmacht. Voor de Verenigde Staten speelt de KC-10 een belangrijke rol bij het deelnemen aan verre overzeese operaties zoals de beide Golfoorlogen met Irak.

KDC-10[bewerken | brontekst bewerken]

Twee vergelijkbare tankers werden voor de Koninklijke Luchtmacht onder de benaming KDC-10 omgebouwd uit voormalige DC-10-verkeersvliegtuigen van Martinair. Dit zijn de Jan Scheffer (T-235) en Prins Bernhard (T-264).[1] De KDC-10 maakte gedurende een periode van 25 jaar het voor de Nederlandse luchtmacht mogelijk om onder andere F-16's in de lucht van brandstof te voorzien.

De Prins Bernhard is op 4 november 2019 naar Amerika gevlogen, verkocht aan een Amerikaans bedrijf.[2] De Jan Scheffer volgde op 25 oktober 2021. Ook in dit geval werd Omega Air de nieuwe eigenaar.[3] Beide machines zijn vervangen door de Airbus A330 waarvan de Koninklijke Luchtmacht er samen met vijf andere landen acht heeft besteld. Vijf van deze vliegtuigen zijn op Vliegbasis Eindhoven gestationeerd.

Zie de categorie McDonnell Douglas KC-10 Extender van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.