Milieu intérieur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Met milieu intérieur of inwendig milieu was volgens de Franse fysioloog Claude Bernard (1813-1878) de extracellulaire lichaamsvloeistoffen, meer specifiek het interstitium, de ruimte buiten de cellen van een weefsel, in een meercellig organisme dat een stabiele beschermde omgeving biedt voor weefsels en organen. Tegenwoordig wordt dit aangeduid als homeostase.

De vloeibare omgeving waarin alle cellen zich bevinden, maakten de uitwisseling van aan- en afvoerstoffen mogelijk. Bernard gebruikte de term milieu de l’intérieur vanaf 1854 in zijn werken in het kader van de ontwikkeling van zijn nieuwe levenstheorie, die de traditionele ideeën van vitalisme en zelfgenezend vermogen, dat algemeen bekendstond als vis medicatrix naturae, verving. Vermoedelijk heeft hij de term niet echt zelf bedacht, maar overgenomen van histoloog Charles Robin.

De term milieu intérieur werd pas in de vroege twintigste eeuw algemeen geaccepteerd, onder invloed van fysiologen als Joseph Barcroft en met name Walter Bradford Cannon, die het idee van homeostase ontwikkelde en de nadruk legde op het zelfregulerend vermogen van het menselijk lichaam. Het idee van zelfregulerende vermogen werd onder andere door de Amerikaanse wiskundige Norbert Wiener verder uitgewerkt naar de niet-levende wereld, waarmee hij het fundament legde voor de cybernetica.

Externe links[bewerken]