New beat

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
New beat
Logo van new beat zoals dat in het tijdschrift Fabiola werd gebruikt
Stilistische oorsprong EBM,
acid house
Culturele oorsprong Vlag van België België
Vaak toegepaste
instrumenten
synthesizer, drumcomputer
Populariteit eind jaren 80 en begin jaren 90
Subgenres
hard beat,[bron?] skizzo,[bron?] nougat beat,[1]
Portaal  Portaalicoon   Muziek

New beat was een muziekstroming die behoort tot de dancestroming en is ontstaan uit electronic body music (EBM). Het genre leefde vooral in België aan het einde van de jaren tachtig. Hoewel deze periode slechts kort duurde, heeft deze de basis gelegd voor de dancescene van België.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

New beat ontstond in België aan het eind van de jaren tachtig en was een voorloper van de Europese techno. Het genre was toevallig ontstaan toen verschillende toonaangevende dj's, die voorheen in de Belgische Popcorn Oldies-dancescene de routine hadden om platen soms zelfs extreem te pitchen om ze zo in een set te laten passen, deze techniek ook op de toen nieuwe pop, rock en electropop toepasten. Het verhaal is dat het nummer Flesh van A Split-Second in 1987 door Marc Grouls in de club Boccaccio per ongeluk op 33 toeren werd gedraaid. Het publiek reageerde enthousiast en een nieuw genre was geboren.[2]

Kenmerkend voor new beat waren het trage tempo (90 tot 120 bpm), de zware bassen en de vaak seksueel expliciete teksten, hoewel er ook een "no sex, no drugs"-richting was. Later werd de invloed van techno en acid house op de muziek groter en ontwikkelde de stijl zich verder als hardstyle, hardcore, harddance en eurodance.[3][4]New beat ontstond uit een mengeling aan stijlen, van filmmuziek, etno-beat en obscure B-kanten tot de electronic body music van groepen zoals Front 242, Nitzer Ebb en The Neon Judgement, naast andere newwaveartiesten zoals Fad Gadget, Public Relation, Gary Numan en Anne Clark. Het genre wordt daarom doorgaans gezien als een overgang van de new wave uit de jaren 80 naar de Eurohouse van de jaren negentig.

Vanaf 1987 groeide New Beat snel aan populariteit. Vele discotheken organiseerden New Beat avonden. In korte tijd werden er honderen singles geproduceerd. Grote hits waren The Sound of C van de Confetti's, Tanzen van Tragic Error en I Sit on Acid van Lords of Acid. Diverse artiesten sprongen op New Beat om er een graantje van te kunnen meepikken. Zo maakte Plastic Bertrand de track Slave To The Beat. In 1989 ging het snel bergafwaarts. De markt werd overspoeld met slechte platen en het publiek raakte verveeld. Een van de symbolen van het verval was de remix die zanger Rocco Granata liet maken van zijn oude hit Marina. Als producer Jo Bogaert in de nazomer van dat jaar met zijn hit Pump Up the Jam van Technotronic het Belgische dancegeluid gaat bepalen, is het tijdperk van new beat voorbij. Toch is er een blijvende erfenis. De Belgische dancescene, met labels als R&S Records, ontwikkelde zich grotendeels uit new beat.[5][6][7] Ook diverse Belgische danceproducers hebben hun oorsprong in de new beat-scene.

Anno 2016 was new beat aan een revival bezig. Diverse artiesten hebben zich toegelegd op het produceren van nieuwe newbeatmuziek – nog steeds gebaseerd op het trage tempo, maar met hedendaagse invloeden. Enkele namen uit deze nieuwe lichting zijn Q'pNz, Xerosorex, Shimanski Beats, Jack Matthew Tyson en Köner.

Artiesten die hun oorsprong hebben in de New Beat-scene:

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]