Nikki Sterkenburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nikki Sterkenburg
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Achtergrondinformatie
Geboren 1984[1]
Opleiding Universiteit van Amsterdam
Rijksuniversiteit Groningen
Universiteit Leiden
Beroep Wetenschappelijk Medewerker
Website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Media

Nikki Sterkenburg (1984) is een Nederlands journalist en kenner van jihadisme en extreemrechts.[2]

Opleiding en carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Sterkenburg studeerde Nederlands en Religiestudies aan de Universiteit van Amsterdam en Journalistiek aan de Universiteit Groningen. Nog tijdens haar studie begon ze in 2010 als misdaadjournalist bij Nieuwe Revu. In 2013 begon zij als redacteur bij Elsevier Weekblad, waar ze tot 2018 werkzaam was. In september 2020 ging Sterkenburg werken voor het Ministerie van Justitie en Veiligheid als wetenschappelijk medewerker en in maart 2021 werd ze daar plaatsvervangend hoofd Analyse en tevens strategisch analist.[3]

Publicaties, media en erkenning[bewerken | brontekst bewerken]

In 2011 ontving Sterkenburg de Studentenluis voor haar interview met Richard Korver, de advocaat die ouders bijstond in de Amsterdamse zedenzaak.[4][5]

Op 28 november 2020 gaf zij in het tv-programma Buitenhof een uiteenzetting over onder andere het nieuwe fenomeen van ideologisch gedreven jongeren in het extreemrechtse domein in Nederland. Het onderwerp was actueel geworden door de scheuring in de politieke partij Forum voor Democratie in de laatste week van november. Aan het gesprek nam ook journalist Marijn Kruk deel, die de ontwikkeling van het Romantisch nationalisme in Europa onderzoekt.[6]

Aan de Universiteit Leiden verdedigde Sterkenburg op 19 mei 2021 haar proefschrift Van actie tot zelfverwezenlijking : Routes van toetreding tot radicaal- en extreemrechts.[7][8] Daarvoor sprak ze met een reeks rechtse activisten, onderzocht waarom die actief werden en bleven bij radicaal- en extreemrechts, en hoe dat zich verhoudt tot de wetenschappelijke literatuur. De publieksversie is Maar dat mag je niet zeggen : De nieuwe generatie radicaal- en extreemrechts in Nederland.[9][10]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]