Nimrod (Bijbels figuur)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nimrod (Hebreeuws: נִמְרוֹדֿ, "de tegenstrever" of "de zich verontwaardigende") was volgens de traditie in de Hebreeuwse Bijbel een zoon van Kus en een achterkleinzoon van Noach,[1] "de eerste machthebber op aarde"[2] en "een geweldig jager, door niemand overtroffen".[3]

"De kern van zijn rijk werd gevormd door Babel, Uruk, Akkad en Kalne, in Sinear. Vanaf dat land trok hij naar Assyrië waar hij Ninive, Rechobot-Ir en Kalach bouwde, en ook de grote stad en Resen, tussen Nineve en Kalach.[4]"

Hiermee was hij volgens de traditie de eerste en tot op heden enige persoon die over de gehele mensheid heerste.

Joodse traditie[bewerken]

Volgens de joodse overlevering was Nimrod de stichter van het Assyrische en Babylonische rijk. Naar hem zou de stad Nimrud aan de Tigris zijn vernoemd. In de rabbijnse literatuur was Semiramis de vrouw van Nimrod.

De Toren van Babel, schilderij van Pieter Bruegel. De koning op de voorgrond (linksonder) stelt waarschijnlijk Nimrod voor.

Hoewel Nimrod niet wordt genoemd in het verhaal over de toren van Babel in Genesis 11:1-9, bracht de joodse traditie hem hier al vroeg mee in verband.

Mythologie[bewerken]

Historici proberen al lang een link te vinden tussen Nimrod en mythologische figuren uit andere culturen. Men suggereert dat Marduk (Merodach) een mogelijke archetype voor Nimrod zou kunnen zijn.

Scheldwoord[bewerken]

In het Engels is Nimrod ook een scheldnaam voor iemand die zich dom gedraagt. Ook de Turkse vertaling nemrut wordt als belediging gebruikt, als men iemand te onredelijk, egoïstisch en onderdrukkend vindt.