Omgevingsvergunning

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een omgevingsvergunning is een vergunning voor het bouwen van een bouwwerk. Het kan ook om een milieuvergunning gaan. In Nederland geeft de gemeente deze af en in Vlaanderen kan deze zowel door de gemeente, de deputatie als door het Vlaams Gewest worden afgegeven.

Nederland[bewerken]

De omgevingsvergunning werd in Nederland op 1 oktober 2010 ingevoerd ter vervanging van de verschillende vergunningen voor wonen, ruimte en milieu. Dit waren onder andere de bouwvergunning, milieuvergunning, gebruiksvergunning, aanlegvergunning, sloopvergunning en de kapvergunning. Voor sommige zaken waren 27 vergunningen nodig.

Het project omgevingsvergunning is onderdeel van het programma 'Modernisering VROM-regelgeving'. Dit programma heeft tot doel het aantal wetten en regels op het gebied van de fysieke leefomgeving flink te verminderen en te verbeteren. De omgevingsvergunning is er een onderdeel van.

Deze vergunning kan bij één loket bij de gemeente worden aangevraagd. Hiervoor gaat één procedure gelden waarop één besluit volgt. Voor beroep tegen dat besluit zal er één beroepsprocedure zijn.

De omgevingsvergunning is wettelijk geregeld met de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Veel gemeenten en provincies experimenteerden al vóór 2010 met deze nieuwe wettelijke voorschriften. Ervaringen zijn gebundeld op de website Kennisplein omgevingsvergunning. Er zijn door de Rijksoverheid diverse folders uitgebracht die gemeenten en provincies ondersteunen bij de invoering. Vanaf 1 oktober 2010 werken alle gemeenten en provincies met de nieuwe vergunning.

Het Besluit Omgevingsrecht omvat meerdere begrippen, zoals erf, hoofdgebouw, bijbehorend bouwwerk, etc.

Vlaanderen[bewerken]

Ook in Vlaanderen maakte de regering-Peeters II werk van de invoering van een omgevingsvergunning. Het decreet daartoe werd goedgekeurd in april 2014.[1] De uitvoeringsbesluiten van 27 januari 2015 werden op 23 februari 2016 gepubliceerd (later meermaals gewijzigd), waarmee de omgevingsvergunning sinds 23 februari 2017 geldt voor het Vlaams gewest en de 5 Vlaamse provincies.

Gemeentebesturen konden zelf kiezen of ze instapten in de omgevingsvergunning, of konden uitstel vragen tot (maximaal) 1 juni 2017. Zes gemeenten stapten in op 23 februari 2017, alle overige gemeenten vroegen uitstel.[2]

Omdat het digitaal platform waarop de omgevingsvergunning zou moeten niet tijdig klaar raakte, besliste de Vlaamse regering eind mei 2017 om de invoer van de omgevingsvergunning voor de gemeenten te verdagen tot 1 januari 2018.[3][4]

De omgevingsvergunning in Vlaanderen vervangt de milieuvergunning, de stedenbouwkundige vergunning, de verkavelingsvergunning en de meldingsprocedure. In tegenstelling tot de milieuvergunning die een tijdelijk karakter had, krijgt de omgevingsvergunning een permanent karakter, maar de bedrijven zullen wel vaker gecontroleerd worden.

Op termijn moeten ook de socio-economische vergunning en de natuurvergunning onderdeel worden van de omgevingsvergunning.

Externe links[bewerken]

Nederland:

Vlaanderen: