Patrick Conrad

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Patrick Conrad
Patrick conrad-1481033887.jpg
Algemene informatie
Geboren 16 juli 1945
Geboorteplaats Wilrijk
Land Vlag van België België
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Patrick Conrad (Wilrijk, 16 juli 1945) is een Vlaams dichter, scenarioschrijver, filmregisseur en schrijver van (misdaad)romans. Hij was met Nic van Bruggen medestichter van het Antwerpse dichtersgenootschap Pink Poets (1972-1982). Zijn werk werd vertaald naar o.a. het Engels en het Duits. Naast de 15 romans die hij schreef, maakte hij ook 20 films voor televisie en bioscoop. Conrad is ook bekend als beeldend kunstenaar.

Stijl van zijn poëzie[bewerken]

Toen Patrick Conrad en dichter Nic van Bruggen op 22 november 1972 het intellectueel genootschap ‘Pink Poets’ in Antwerpen oprichtten was dit een manifest tegen het realisme, dat Gentse dichters rond tijdschrift Yang voorstonden. Ook speelde het verlangen mee om de stad na de roerige jaren zestig, met onder andere Ferre Grignard, in een tweede avant-gardegolf op te nemen. De roze kleur was geen kenmerk van homoseksuele geaardheid, maar stond voor een hip, elitair tintje, vergelijkbaar met de ‘fine-fleur‘ of ‘the very pink in the mode’. Tot de groep traden andere dichters toe, bijvoorbeeld Paul Snoek en Hugues C. Pernath. Corresponderende buitenleden, zoals cineast André Delvaux, sloten zich ook aan. De Pink Poets was een initiatief van de twee auteurs. Toen ze er weinig meer in zagen ontbonden ze de club na tien jaar met een eenvoudige persmededeling.[1]

Ondanks de onderlinge verschillen in stijl zagen de Antwerpse dichters als Pernath, van Bruggen en Conrad zich als dandyeske stadsdichters, verbonden door een maniëristische, of decadentistische visie op het kunstenaarschap. Lid van de beweging, dichter, uitgever en tijdschriftredacteur, Henri-Floris Jespers, zag een Vlaams maniërisme en dandyisme, in de traditie van Paul Van Ostaijen en Maurice Gilliams. [2] De gedichten van Conrad van de jaren zestig bestaan uit fragmenten van beelden, geconcentreerd als de aanslag van pianotonen, een kort impromptu, elegische schetsen van een gestileerde erotiek, met fin de siècle bedwelming : In de glimmende stilte gevaarlijk de hitte / pas ontkleed met de brede witte feutrinehoed de zwarte taftastrik / buigt ze een druppel en raakt heel even maar bloedend een roos / de wachtende tepelkrater tussen / de gelakte nagels van [3]

Het maniëristisch karakter, zag Conrad zelf eerder ‘in het verlengde van het estheticisme van de late romantici en symbolisten: erotiek, morbiditeit, melancholie en sublimatie.’ [4] Grote woorden die niet verhinderden dat de vroege gedichten effectbejag en een maniertje leken te worden, waarbij de dichter in een zelf gekozen valkuil stapte van gekozen distantie en maniërisme. Zijn werk zou daarna een meer expressieve en intiemere poëzie zijn. Hij toont zich hier verwant met de Franse negentiende eeuwse symbolistische dichter Stéphane Mallarmé, schrijver van onder meer het muzikale klankdicht L’ après-midi d’un faune. De suite van gedichten, 'De Cadillac van Mallarmé', heeft Conrad geënt op een formulering van deze auteur : ‘Het is het perfecte gebruik van dit geheim dat het symbool samenstelt : het beetje bij beetje oproepen van een voorwerp om een zielstoestand te tonen, of, andersom, het kiezen van een voorwerp en er de zielstoestand uit los te maken, door een serie ontcijferingen’.[5] De gedichten zijn geen vertalingen van het collagebeeld dat er tegenover staat, wel delen ze een zelfde grillige sfeer, van gay twenties, de Oorlog, verval en parodie, waarbij barokke vervreemding de overhand heeft. Over de maan schreef hij in de genoemde bundel :

Al gaf ze / net als dins, woens, vrij of zater / haar naam aan een dag of week, al blijft ze tot vervelens toe / opkomen en ondergaan, zwellen en krimpen / en de stromen als ze vol is uit hun bedding lokken,/ zonder de zon zou de maan niet bestaan.

De maan die sinds zij daarboven rondhangt / en met haar kop vol kraters zo onschuldig lijkt, de waarheid en het sacrale, de durf en de twijfel / door elkaar wist te halen,

ze is geen bevallige bleke dame / die zich geeuwend achter de wolken verbergt of ons toelacht in de nacht.

Wanneer ze afneemt maakt ze / de paarden in de polders blind./ Wanneer ze op maandagen als een wassen pop wast,/ blaffen de honden naar haar / en dolen maanzieke vrouwen met maskers / in ruïnes rond op zoek / naar de man die hen uit de greep zal bevrijden.[6]


Werk[bewerken]

Gedichtenbundels[bewerken]

  • Cezar en Jezabel (1963)
  • Ik lig in de dalai-lama (1964)
  • Rose mon chameau (1965)
  • Een pop van Patrick Conrad met Pola Negri in de rol van Eleonora (1966)
  • Mercantile marine engineering (1967)
  • 11 Sad Songs for Edward Kienholz (1971)
  • Life on stage (1973), verzameling van gedichten uit de periode 1963-1973.
  • Continental Hotel of De duisternis der dingen loert (1975)
  • Le déjeuner sur l'herbe (1975)
  • Requiem (1975)
  • La mort s'appelle bonsoir (1977)
  • De vernieling (1985)
  • De tranen van Mary Pickford (1991)
  • Annalen (1998)
  • AS- Verzamelde Gedichten 1963 - 2014. (2015)
  • De Cadillac van Mallarmé (2016)

Romans, essays en kortverhalen[bewerken]

  • De kleine dood van Kasper Q. (roman) (1971)
  • Allegria! Allegria! (kortverhalen) (1972)
  • Hugues C. Pernath (essay)(1976)
  • Roxy's Roxane (geïllustreerd script) (1981)
  • Ba! (roman) (1993)
  • Limousine (thriller) (1994)
  • Louisiana (thriller) (1996)
  • Luwte (thriller) (1998)
  • Op de Franse duinen (thriller) (1998)
  • Good morning, Hoboken (thriller) (1999)
  • Cargo (thriller) (2000)
  • Slachtvee (roman) (1980)
  • De Aap van God (thriller) (2001)
  • Starr (thriller) (2006)
  • Leven en werk van Marcel Van Acker (roman) (2009)
  • "Perdida's droom" (roman noir) (2010)
  • Getande raadsels (essay over Hugo Claus) (2009)
  • De Geur van de Maan (roman noir) (2012)
  • Tango Assassino (roman noir) (2013)
  • Walker (roman noir) (2014)
  • Moço (roman noir) (2015)
  • "Residentie van Artevelde" (roman noir) (2017)
  • "Diep in December" (roman noir) 2018

Individuele tentoonstellingen[bewerken]

  • 1964 Galerie Kunstkamer, Antwerpen
  • 1965 Théâtre de l'Esprit Frappeur, Brussel
  • 1969 Galerie V.E.C.U, Antwerpen
  • 1970 Galerie Margaretha de Bouvé, Assenede
  • 1970 Galerie V.E.C.U., antwerpen
  • 1972 Galerie Elysée, Brussel
  • 1974 Galerie Spectrum, Antwerpen
  • 1974 Galerie Kashyama, Kyoto
  • 1975 Estro armonico, Antwerpen
  • 1975 Galerie V.E.C.U., Antwerpen
  • 1975 Galerie Kashyama, Kyoto
  • 1976 Museum voor Schone Kunsten (retrospectieve), Antwerpen
  • 1977 Galerie Spectrum, Antwerpen
  • 1989 Galerie Vandevijver, Zwijndrecht
  • 1990 Galerie Vandercam, Antwerpen
  • 1991 Galerie De Zwarte Panter, Antwerpen
  • 1992 Galerie Van der Planken, Antwerpen
  • 1999 Galerie Waterfront, Gent
  • 2000 Galerie Le Mourre, Oppède-le-Vieux
  • 2004 Galerie Santarelli, Lès Vignères
  • 2004 Galerie Christine Gruller, Courchevel
  • 2005 galerie Alauda, Céreste
  • 2005 Museum Elzenveld (retrospectieve), Antwerpen
  • 2010 Galerie Pascal Lainé, Ménerbes
  • 2012 Galerie Pascal Lainé, Ménerbes
  • 2014 Galerie Jan Dhaese, Gent
  • 2014 Galerie Montesquieux, Bonnieux
  • 2014 Galerie Martin van Blerk, Antwerpen
  • 2015 Galerie Martin van Blerk, Antwerpen
  • 2015 Antiquariaat De Slegte, Antwerpen
  • 2017 Antiquariaat De Slegte, Antwerpen.
  • 2018 Galerie Jan Dhaese, Gent.

Geregisseerde films (selectie)[bewerken]

  • Les wagons verts-réséda (1967)
  • Slijk (1972)
  • Slachtvee (1979)
  • Ieder mens die sterft is een museum dat brandt (1982)
  • Parlez-moi d'amour (1983)
  • DADA TRISTESSE (1983)
  • Permeke (1985)
  • Mascara (1987)
  • "Innocent when you dream" (1992)

Prijzen[bewerken]

Literatuurprijzen[bewerken]

  • 1966 - Signaalprijs voor Poëzie.
  • 1969 - Arkprijs van het Vrije Woord voor Mercantile Marine Engineering
  • 1971 - Poëzieprijs van de De Vlaamse Gids
  • 1976 - Poëzieprijs van de provincie Antwerpen
  • 2007 - Diamanten Kogel (beste thriller van België en Nederland) voor Starr
  • 2015 - Knack Hercule Poirot prijs (beste Vlaamse Thriller 2015) voor MOÇO.

Filmprijzen[bewerken]

  • 1967 - Prijs voor de experimentele kortfilm Les Wagons Verts-reseda, Benelux Filmfestival
  • 1985 - Prijs voor de videoproductie van Parlez-moi d'Amour, Festival van Nyon (Zwitserland)
  • 1985 - Oecumenische Prijs voor Parlez-moi d'Amour, Festival van Nyon (Zwitserland)
  • 1986 - Grand prix voor Parlez-moi d'Amour, Festival Video Réalité, Brussel (België)
  • 1985 - Speciale prijs van de jury voor Permeke, Festival van Nyon (Zwitserland)
  • 1985 - Publieksprijs voor Permeke, Festival van Nyon (Zwitserland)
  • 1985 - Prix Femina voor Permeke
  • 1985 - Prix André Cavens voor Permeke (prijs voor de beste Belgische film van het jaar)
  • 1986 - Prijs Bert Leysen voor DadaTristesse (prijs voor de beste Belgische televisiefilm van 1985-1986)

Externe link[bewerken]

  • Henri-Floris Jespers, inleiding bij : Nic van Bruggen pp, Uit het dagboek van een pink poet, Walter Soethoudt, Antwerpen, p. 14 ; Website cultus-online.be, 2017; Algemeen Letterkundig Lexicon, (DBNL, 2012); Pink Poets, Schrijvenderwijs, website, 2017; Geert Buelens, Van Ostaijen tot heden. Zijn invloed op de Vlaamse poëzie, Vantilt , 2008 (DBNL, 2015), p. 982, 983
  • Yves T’Sjoen, De Heiliging van tekens op het steen. Nic van Bruggen en de cultus van een romantisch dichterschap. Een woud van ‘ismen’: essentialisme, estheticisme, decadentisme, Zacht Lawijd. Jaargang 6 (2006-2007), (DBNL 2015), p.79; Henri-Floris Jespers , Maniërisme en moderne sensibiliteit in: Mercantile marine engeneering, de galge, Brugge, Antwerpen, 1967, p. 134,138
  • Patrick Conrad, De gehuurde villa te Nikozie, in : Mercantile marine engeneering, p. 28
  • As. Verzamelde gedichten, Poëziecentrum, Gent:, 2015
  • Patrick Conrad, De Cadillac van Mallarmé. Een suite van 30 gedichten bij 30 collages, Uitgeverij Vrijdag, Antwerpen, 2016
  • Patrick Conrad, De Cadillac van Mallarmé, p. 33