Plancklengte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De plancklengte, ook kwantumlengte, aangegeven met lP, is een eenheid, die in de kwantummechanica wordt gebruikt. De plancklengte is een planck-eenheid, een natuurlijke eenheid die alleen van natuurkundige constantes is afgeleid. Het is de kleinste lengte die in ons heelal voorkomt, kleinere afstanden kunnen niet voorkomen.

De plancklengte is gelijk aan de vierkantswortel van het product van de gravitatieconstante G en de planckconstante h gedeeld door de derdemacht van de lichtsnelheid c.

\ell_P = \sqrt{\frac{G \cdot \hbar}{c^3}} \approx 1,616199 \cdot 10^{-35} \text{ m}[1]

Dat is ongeveer 10-20 de middellijn van een proton. Om deze ontzaglijk kleine schaal te verduidelijken: stel je voor dat een proton opgeblazen zou worden tot de Melkweg. Een planckdeeltje zou op deze schaal dan de grootte hebben van een mens.

Vergelijkbare eenheden[bewerken]

  • De plancktijd is de kleinste betekenisvolle lengte van tijd.
  • De planckmassa is de grootste massa die een deeltje kan hebben, waarmee is te rekenen als dat het een puntdeeltje is.
Bronnen, noten en/of referenties