Pyrozwavelzuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pyrozwavelzuur
Structuurformule en molecuulmodel
Structuurformule van pyrozwavelzuur
Structuurformule van pyrozwavelzuur
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
H2S2O7
Andere namen dizwavelzuur
Molmassa 178,14168 g/mol
SMILES
OS(=O)(=O)OS(=O)(=O)O
CAS-nummer 7783-05-3
Beschrijving Zeer sterk zuur
Vergelijkbaar met zwavelzuur
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur kleurloos
Smeltpunt 36 °C
Goed oplosbaar in water
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Pyrozwavelzuur of dizwavelzuur is een zuur en chemische verbinding met de formule H2S2O7. Het is een voornaam bestanddeel van rokend zwavelzuur of oleum. Het komt in kleine hoeveelheden ook in watervrij zwavelzuur voor dankzij de evenwichten:

\mathrm{H_2SO_4\ \rightleftharpoons\ SO_3\ +\ H_2O}
\mathrm{SO_3\ +\ H_2SO_4\ \rightleftharpoons\ H_2S_2O_7 }

Het zuur ontstaat bij toevoeging van een overmaat SO3 aan zwavelzuur:

\mathrm{H_2SO_4\ +\ SO_3\ \rightleftharpoons\ H_2S_2O_7 }

Hoewel de feitelijke vorming dus via een andere reactie verloopt, kan pyrozwavelzuur beschouwd worden als het anhydride van zwavelzuur:

\mathrm{2\ H_2SO_4\ \rightleftharpoons\ H_2S_2O_7\ +\ H_2O}

Ook de naam, pyrozwavelzuur (Grieks πῦρ pûr, vuur[1]), zwavelzuur dat via het vuur verkregen is, suggereert dat er warmte gebruikt wordt om de stof te maken uit zwavelzuur. De warmte verdrijft een deel van het water.

Pyrozwavelzuur is een zeer sterk zuur dat zwavelzuur protoneert in een watervrije zwavelzurige oplossing. Er zijn zouten bekend van het zuur. Zij worden pyrosulfaten genoemd. Een voorbeeld is kaliumpyrosulfaat.

Er bestaan verwante zuren met de algemene formule H2O.(SO3)x, maar deze zijn niet te isoleren.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

  • Greenwood, Norman N.; Earnshaw, A., Chemistry of the Elements, 2nd Edition, Butterworth-Heinemann, Oxford, 1997 ISBN 0-7506-3365-4.

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Liddell, H.G. & Scott, R. (1940). A Greek-English Lexicon. revised and augmented throughout by Sir Henry Stuart Jones. with the assistance of. Roderick McKenzie. Oxford: Clarendon Press.