Remdesivir

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Remdesivir
Chemische structuur
Remdesivir
Gebruik
Toediening intraveneus
Databanken
CAS-nummer 1809249-37-3
DrugBank DB14761
Chemische gegevens
Molecuulformule C27H35N6O8P1
IUPAC-naam (2S)-2-{(2R,3S,4R,5R)-[5-(4-Aminopyrrolo[2,1-f][1,2,4]triazin-7-yl)-5-cyano-3,4-dihydroxy-tetrahydro-furan-2-ylmethoxy]phenoxy-(S)-phosphorylamino}propionic acid 2-ethyl-butyl ester
SMILES CCC(COC(=O)[C@@H](NP(=O)(Oc1ccccc1)OC[C@H]1O[C@@]([C@@H]([C@@H]1O)O)(C#N)c1ccc2n1ncnc2N)C)CC
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Remdesivir (GS-5734), Veklury® is een antiviraal geneesmiddel in de klasse van nucleotideanaloga. Het werd in 2016 ontwikkeld door Gilead Sciences als behandeling voor ebola en marburg-virusinfecties.[1] Het middel vertoont ook antivirale activiteit tegen andere enkelstrengige RNA-virussen zoals respiratoir syncytieel virus, Junin-virus, Lassakoortsvirus, Nipah-virus, Hendra-virus en de coronavirussen (inclusief MERS- en SARS-virussen).[2][3] Het wordt onderzocht op werkzaamheid Nipah- en Hendra-virusinfecties.[4][5][6]

Werking[bewerken | brontekst bewerken]

Het geneesmiddel blokkeert de RNA-afhankelijke RNA-polymerase, waarmee wordt ingegrepen in het vermenigvuldigen van het virale genoom.[7] Het middel moet intraveneus worden toegediend en is beschikbaar in een dosering van 100 mg per 20 ml.[8]

Toepassing bij infecties met het coronavirus[bewerken | brontekst bewerken]

Vanwege gebleken werkzaamheid bij andere coronavirusinfecties, leverde Gilead remdesivir aan artsen die in 2020 een Amerikaanse patiënt behandelden in Snohomish County, Washington, besmet met SARS-CoV-2[9] en levert het middel aan China voor onderzoek bij geïnfecteerde personen met en zonder ernstige symptomen.[10] Het was de eerste virusremmer die werd goedgekeurd voor deze infecties door het Europese medicijnagentschap.[11][12][13]

De toepassing bij COVID-19 werd echter in november 2020 ontraden door de WHO, omdat het "geen significant effect" zou hebben op de gezondheid van coronapatiënten, onafhankelijk van hun conditie.[11]

Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

Het middel stond in Nederland in de coronacrisis vanaf het begin op de behandelopties van de stichting werkgroep antibioticabeleid (SWAB).[14]

Dit middel was al wel beschikbaar in Nederland maar in het kader van onderzoek. Het LUMC heeft met het onderzoek meegedaan. In november 2020 werd het middel in Nederland wel in verpleeghuizen gebruikt, maar niet bij COVID-19-patiënten op de intensive care.[11]