Naar inhoud springen

Simon Fokke

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Simon Fokke
Zelfportret
Zelfportret
Persoonsgegevens
Geboren Amsterdam, 1 september 1712Bewerken op Wikidata
Overleden Amsterdam, 10 april 1784Bewerken op Wikidata
Geboorteland Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden
Opleiding en beroep
Beroep prentkunstenaar, etser, graveur
Floruit 1736[1]Bewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Bekende werken De Dam gezien naar het noordenBewerken op Wikidata
Werklocatie Amsterdam[2]Bewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Kunstenaars­map­locatie Frick-kunstreferentiebibliotheekBewerken op Wikidata
Links
RKD-profiel
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Simon Fokke (Amsterdam, gedoopt op 4 september 1712 – begraven op 16 april 1784) was een Nederlandse ontwerper, etser en graveur.

Simon Fokke was de zoon van Arend Focke, een uit Blokzijl afkomstige zeeman die tevens als toneelspeler werkzaam was, en Margaretha Hoff.[3] Het gezin woonde aan de Prinsengracht; Simon werd gedoopt in de Noorderkerk. Hij kreeg zijn opleiding bij de etser en tekenaar Jan Caspar Philips.

In de jaren 1732–1733 trad Fokke op als acteur aan de Nederduitsche Schouwburg. Daarna sloot hij zich aan bij de Stadstekenacademie. In 1759 werd hij lid van Jan de Beijers Geselschap van het Teeken Collegie. Als illustrator vervaardigde hij etsen en gravures voor Amsterdamse uitgevers, onder wie Cornelis van Hoogeveen (II). Daarnaast maakte hij kleine portretten en genrestukjes voor boekverkopers.[4] Rond 1760 gold Fokke als een van de belangrijkste prentkunstenaars van zijn tijd, geroemd om zijn losse stijl en levendige voorstellingen. Rond 1770 raakte zijn luchtige illustratiestijl echter uit de mode.[5]

Naast zijn eigen werk legde Fokke een omvangrijke verzameling aan van Franse, Italiaanse, Duitse en Nederlandse tekeningen, grafiek en schilderijen.

Zijn werk toont invloed van Caspar Luyken. Op zijn beurt beïnvloedde Fokke het vroege werk van Reinier Vinkeles; enkele van Vinkeles’ eerste prenten zijn geheel in Fokkes schilderachtige en beweeglijke stijl uitgevoerd.[5]

Fokke trad tweemaal in het huwelijk: in 1740 met Sara Belli en in 1752 met Cornelia Siewersz. Bij zijn ondertrouw woonde hij respectievelijk aan de Fluwelenburgwal en in de Utrechtsedwarsstraat. Hij overleed in het huis van zijn jongste zoon, Arend Fokke Simonsz, boekhandelaar en gevierd spreker, aan de Kalverstraat.[6]

  • Zelfportretten.
  • Gezicht op de haven van Livorno naar Vernet.
  • Een gezicht nabij Narni, in Lombardije naar Vernet.
  • Zes platen van Nederlands gezichten, met rivieren, schepen, en schaatsers naar Avercamp.
  • Verschillende portretten voor Tycho Hofman's Portraits historiques des hommes illustres de Dannemark 1741.
  • Verschillende platen van eigen ontwerp voor Wagenaars Vaderlandsche Historie 1749-1759.
  • Het Verdrag van de Vrede van Münster naar Terborch.
  • De verloren zoon naar Spagnoletto, in het Gemäldegalerie Alte Meister te Dresden.
  • Jacob hoedt de Kudde van Laban naar Spagnoletto, in het Gemäldegalerie Alte Meister te Dresden.
  • De dood van Dido een burleske, naar C. Troost.

Werk in openbare collecties (selectie)

[bewerken | brontekst bewerken]
Zie de categorie Simon Fokke van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.