Spouwmuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Verticale doorsnede van een spouwmuur: 1=buitenblad, 2=luchtspouw, 3=isolatiemateriaal, 4=binnenblad
Andere delen: 5=verdiepingsvloer, 6=begane grondvloer, 7=funderingsbalk, 8=bodemafsluiting, 9=maaiveld
Gebouw in aanbouw met gevels bestaande uit spouwmuren. Het binnenblad bestaat uit lichtgekleurd metselwerk. Daarop wordt isolatie aangebracht. Het buitenblad is tot ongeveer 1 meter boven de grond gevorderd in donkergekleurd metselwerk.
Ventilatierooster (t.b.v kruipruimte) in een spouwmuur.

Een spouwmuur is een muur die uit twee evenwijdige delen bestaat, een buiten- en binnenmuur ook wel buiten- en binnenblad genoemd. De open ruimte tussen de beide muren wordt de spouw genoemd. De spouw voorkomt vochtdoorslag van buiten naar binnen en heeft ook een isolerende functie. Voor extra warmte-isolatie kan in de spouw isolatiemateriaal zijn aangebracht.

Geschiedenis[bewerken]

De spouwmuur komt in Nederland meer structureel voor na circa 1918, veelal nog op gebrekkige en beperkte wijze. Het volledig als spouwmuur uitvoeren van gemetselde buitenmuren werd pas in 1960 in Nederland verplicht door een wijziging van de Modelbouwverordening omdat er in dat natte jaar zeer veel problemen werden geconstateerd met vochtdoorslaande gevels.[1] Volgens Jellema is het bouwen met spouwmuren begin twintigste eeuw begonnen.[2] De oudste bekende spouwmuur in Nederland is aangetroffen in het Huis ten Bosch te Maarssen in de provincie Utrecht, 1627, in 1726 in Amsterdam, Gemeenlandshuis Zeeburg[3].

Werking en ventilatie[bewerken]

Door de spouwmuur kan het regenwater dat tegen de gevel komt door de capillaire werking van de poreuze baksteen niet meer tot binnen doordringen omdat de gevel onderbroken wordt door de spouw. Door de spouw licht te ventileren met roostertjes of open stootvoegen (verticale voegen) onder en boven in het buitenblad wordt de waterdamp afgevoerd en droogt de muur. Bij onderzoek is echter gebleken dat bij normale bakstenen het vocht in de muur voor ca 98% door middel van diffusie het buitenblad verlaat. Met andere woorden, het ventileren van de spouw is overbodig. Lint- en stootvoegen mogen dus afgedicht worden. Het zorgt enkel voor het afkoelen van de muur. Dit geldt echter niet voor ventilatieroosters (zie foto). Deze ventilatieroosters hebben tot taak de kruipruimte van de woning te ventileren en mogen niet worden afgedicht.

Bij dampdichte materialen (zoals geglazuurde bakstenen of een baksteen beschilderd met dampdichte verf e.d.) zal het vocht wel volledig moeten worden afgevoerd door middel van ventilatie. Een dampdichte laag aan de buitenzijde / op het buitenspouwblad is daarom af te raden.

Spouwankers[bewerken]

De beide spouwbladen worden, voor de stabiliteit van de spouwmuur, door spouwankers met elkaar verbonden. Deze ankers zijn vaak gemaakt van verzinkt staaldraad of rvs en worden tegenwoordig meestal meteen benut om het isolatiemateriaal tegen het binnenblad te klemmen.

Als woningscheidende muur tussen woningen wordt in de regel een ankerloze spouwmuur toegepast. Hiermee wordt een betere geluidsisolatie bereikt; spouwankers werken als geluidsbruggen, waardoor contactgeluid wordt overgedragen aan de aangrenzende woning.

Spouwmuurisolatie[bewerken]

Een luchtspouw van 50 mm breedte heeft een isolerende functie, die overeenkomt met een laag isolatiemateriaal van circa 5 mm dikte en van een gemiddelde warmteweerstand. Het warmtetransport door een luchtlaag gebeurt niet door conductie (geleiding) zoals door materialen, maar door convectie (luchtstroming) en vooral straling. In woningen die de laatste jaren gebouwd worden, wordt in de spouw daarom (vaak tegen het binnenspouwblad) isolatie aangebracht. Daarbij wordt de isolatielaag vrijgehouden van het buitenblad om te voorkomen dat het eventueel doorslaand regenwater bij het isolatiemateriaal komt. Dit is echter niet bezwaarlijk omdat de toegepaste isolatiematerialen vochtafstotend zijn gemaakt.

Het isoleren van spouwmuren kwam rond 1973 (oliecrisis) op gang. In de beginperiode met isolatiematerialen van 25 tot 50 mm dik. Door verscherpte eisen, hogere stookkosten en meer aandacht voor energiebesparing wordt nu veelal 100 mm of meer isolatiemateriaal toegepast. Door de steeds hogere eisen aan de isolatiewaarde is 240 mm isolatiemateriaal al realiteit geworden. Bij traditionele bouw met kalkzandsteen binnenblad en metselwerk buitenblad betekent dit een spouwmuurdikte van 480 mm.

Voor het isoleren van spouwmuren in de nieuwbouw worden isolatieplaten en folies toegepast. Hiervoor worden materialen zoals steenwol, glaswol, geëxpandeerd polystyreen (EPS), geëxtrudeerd polystyreen (XPS), polyurethaan (PUR), resolhardschuim (PF) of polyisocyanuraat (PIR) gebruikt. Ook zijn er tegenwoordig organische isolatiematerialen geschikt voor het isoleren van spouwmuren zoals Biofoam (EPS variant gemaakt van melkzuur), behandelde schapenwol, vlaswol en hennepwol. Er zijn ook folies die in de spouw worden geplaatst en die werken op basis van reflectie. Er zijn daarnaast isolatieplaten die standaard voorzien zijn van folies waardoor de werking van de plaat en de folie worden gecombineerd.

Na-isolatie spouwmuren[bewerken]

Ongeïsoleerde spouwmuren kunnen goed worden geïsoleerd door deze met verscheidene isolatiematerialen te vullen. Bij na-isolatie van huizen is de kans nog maar klein op het ontstaan van vochtproblemen doordat het vocht dat binnen de woning geproduceerd wordt (oa. keuken, badkamer) minder gemakkelijk door de muren opgenomen en afgevoerd wordt[4]. Goede ventilatie is altijd nodig, ook bij niet geïsoleerde huizen.

Na-isolatie kan tot overtreding van de Flora- en faunawet leiden. De luchtspouw kan in gebruik zijn door vleermuizen, een beschermde diersoort. De dieren kruipen door open stootvoegen in de spouw en verblijven daar vaak overdag. Voorafgaand aan het isoleren van de bestaande bouw moet dus worden vastgesteld of vleermuizen gebruik maken van de luchtspouw. Als er vleermuizen aanwezig zijn dan is het vullen van de spouw met isolatiemateriaal niet toegestaan totdat deze weer vertrokken zijn.

Isolatiewaarden[bewerken]

De warmteweerstand (Rc-waarde) van muren wordt uitgedrukt in m2K/W. Hoe hoger de warmteweerstand, hoe minder warmte (uitgedrukt in Watts) er per vierkante meter en per graad temperatuurverschil naar binnen of naar buiten gaat. Een steensmuur zonder spouw heeft een Rc-waarde van ca. 0,19. Een spouwmuur heeft een Rc-waarde van ca. 0,35. Wanneer de spouw is voorzien van 40 mm traditioneel isolatiemateriaal met een warmtegeleidingscoëfficiënt van 0,04 W/m K dan verbetert de Rc-waarde naar 1,35 m2K/W. Volgens de herziene richtlijn energieprestatie gebouwen in het Bouwbesluit moeten buitenmuren van nieuwbouwwoningen een Rc-waarde hebben van tenminste 4,5.

Noten[bewerken]

  1. Thijssen, C.F.F. 1990. Bouwconstructieve analyse van naoorlogse meergezinshuizen in de non-profit huursector. Delft (Delft University Press
  2. Jellema, R., Meischke, M.C.A. en Muller, J.A. (8e druk) Bouwkunde (deel I). Delft: Uitgeverij Waltman.
  3. Haslinghuis, E.J. en Janse, H. (2005) Bouwkundige termen. Leiden: Primavera Pers. ISBN 90 5997 033 0.
  4. . Veel moderne isolatiematerialen zijn hierom dampopen.Na-isolatie van spouwmuren