Stoke City FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Stoke City
Stoke City FC Britannia Stadium.jpg
Naam Stoke City Football Club
Bijnaam The Potters
Opgericht 1863
Stadion Britannia Stadium, Stoke-on-Trent
Capaciteit 28.383
Voorzitter Vlag van Engeland Peter Coates
Trainer Vlag van Wales Mark Hughes
Competitie Premier League
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Geldig voor 2016/17
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Stoke City FC (genaamd Stoke FC tot 1925) is een Engelse voetbalclub uit de stad Stoke-on-Trent. De club is opgericht in 1863 en, na Notts County FC, daarmee de op een na oudste professionele voetbalclub ter wereld. Sommige overleveringen geven aan dat de club is opgericht in 1868. De club komt uit in de Premier League en speelt zijn thuiswedstrijden in het Britannia Stadium.

Geschiedenis[bewerken]

Geschiedenis tot aan WOI[bewerken]

De club werd opgericht in 1863 als Stoke Ramblers en speelde lange tijd vriendschappelijke wedstrijden, het thuisstadion was Sweetings Field. Dit veranderde in 1877 toen de Staffordshire Football Association werd opgericht en er een bekertoernooi georganiseerd werd dat Stoke won. Op weg naar de finale versloeg de club Mow Cop met 26-0, een clubrecord. Ook het volgende seizoen won de club de beker en mocht zich de grootste club uit de omgeving noemen. In 1878 fuseerde de club met Stoke Victoria Athletic Club en werd nu Stoke Football Club. De nieuwe thuishaven van de club werd de Athletic Ground, die al snel de naam Victoria Ground zou krijgen. Dit zou 119 jaar lang de thuishaven van de club zijn. De club nam nu ook de huidige clubkleuren aan. In 1881 nam de club deel aan de nieuwe Birmingham Association Cup. In de eerste ronde kreeg de club echter een pak slaag van Aston Villa (8-0). In 1883 bereikte Stoke de finale van de Staffordshire Senior Cup en verloor daar met 3-2 van West Bromwich Albion. In 1883/84 besloot de club voor het eerst deel te nemen aan de FA Cup, de belangrijkste competitie van het land, die al 12 jaar bestond. De club werd in de eerste ronde al verslagen. Door de dreiging van de rivaliserende bond British FA moest de Football Association noodgedwongen het professionalisme aanvaarden in 1885. Stoke besloot om in augustus van dat jaar de profstatus aan te nemen. Een jaar later won de club voor het eerst in de FA Cup, met 10-0 tegen Caernarfon Wanderers.

In 1888 was de club een van de twaalf oprichters van de Football League en op 8 september 1888 speelde, en verloor, de club zijn eerste wedstrijd, tegen West Bromwich Albion. De club werd twee keer laatste en werd niet herverkozen voor het derde seizoen en werd vervangen door Sunderland. Stoke stapte hierdoor over naar de Football Alliance, een concurrerende competitie en werd daar kampioen. Stoke mocht terug naar de Football League en verliet de Football Alliance, die een seizoen later de nieuwe tweede klasse zou worden. In 1892/93 eindigde de club voor het eerst in de middenmoot, maar de rest van het decennium eindigde de club meestal in de lagere regionen. In 1898/99 bereikte de club voor het eerst de halve finale van de FA Cup en verloor daarin van Derby County FC. In het begin van de twintigste eeuw kon de club de degradatie enkele keren net vermijden, maar in 1906/07 kon deze niet meer afgewend worden. Stoke kreeg met zware financiële problemen te kampen en moest, ondanks een tiende plaats in de tweede klasse, zich terugtrekken uit de Football League. Stoke besloot zich in te schrijven voor de Birmingham & District League. Een jaar later schreef Stoke nog een tweede team in bij de Southern League. Stoke werd daar kampioen in het eerste jaar van deelname. Tot 1915 bleef de club in beide competities spelen tot hun aanvraag om terug te keren naar de Football League werd goedgekeurd. Doordat de competitie werd stilgelegd omwille van WOI moest de club echter nog vier jaar wachten op een terugkeer. Tijdens de oorlog speelde de club in de Lancashire Primary and Secondary Leagues.

Interbellum[bewerken]

In 1919 werd de club eigenaar van het stadion Victoria Ground. Er werd nog een tribune bijgebouwd zodat de capaciteit werd verhoogd naar 50.000. Stoke speelde in de tweede klasse tot 1921/22, toen de club vicekampioen werd achter Nottingham Forest FC. De terugkeer verliep echter niet goed en de club degradeerde na één seizoen terug. De club ging in een neerwaartse spiraal en degradeerde na drie seizoenen door naar de derde klasse. Stoke werd kampioen en keerde meteen terug. In 1925 kreeg Stoke-on-Trent stadsrechten en naar aanleiding daarvan werd de naam in 1928 veranderd naar Stoke City FC.

In 1932 debuteerde de meest gevierde speler van de club, Stanley Matthews, één van de grootheden in het Engelse voetbal. Matthews was 17 toen hij zijn eerste wedstrijd speelde tegen Bury. In 1934 werd hij voor het eerst opgeroepen voor het nationale elftal. Hij was de eerste Stoke speler in 30 jaar die werd opgeroepen voor een interland. In 1932/33 werd Stoke kampioen en promoveerde. In 1934 was het gemiddeld aantal toeschouwers per wedstrijd 23.000, waardoor trainer Tom Mather meer geld kreeg voor transfers. Toch kwamen een aantal spelers uit de eigen jeugd zoals Matthews, Tommy Sale en Freddie Steele. In 1935 verliet Mathers de club na twaalf jaar voor Newcastle United FC. In de competitie eindigde de club twee jaar op rij in de middenmoot. Bob McGrory, die vroeger al 14 jaar voor de club speelde werd nu trainer. In 1935/36 werd de club vierde, met slechts één punt achterstand op de nummers twee en drie. In februari 1937 versloeg de club West Bromwich met 10-3, de grootste League-zege in de clubgeschiedenis. Freddie Steele scoorde vijf keer. In april van datzelfde jaar had de club ook zijn recordaantal toeschouwers, 51.373 tegen Arsenal. Steele scoorde 33 goals dat seizoen, ook een clubrecord. Met Neil Franklin werd er in 1939 een nieuw talent ontdekt. Door WOII werd het voetbal zes jaar lang stilgelegd.

Naoorlogse seizoenen[bewerken]

Bij de hervatting in 1946/47 behaalde de club zijn beste klassering, toen het vierde werd met slechts twee punten achterstand op kampioen Liverpool. De club werd eerder al eens vierde, maar toen had de club een grotere achterstand op de kampioen. Stoke deed tot op de laatste speeldag mee voor de titel, maar een nederlaag tegen Sheffield United FC gooide roet in het eten. Stanley Matthews was drie wedstrijden voor het einde overgestapt naar Blackpool voor £11.500. Hierna kon de club niet meer in de top tien eindigen en in 1952 nam McGrory ontslag als trainer nadat degradatie net vermeden kon worden. Het volgende seizoen werd Stoke voorlaatste en degradeerde. De volgende tien jaar speelde de club in de tweede klasse en eindigde meestal in de middenmoot en af en toe in de subtop. De toeschouwers verminderden en voor het eerst in veertig jaar kwamen er gemiddeld minder dan 10.000.

De Waddington-jaren[bewerken]

In 1960 werd Tony Waddington aangesteld. In een wedstrijd tegen Preston in 1961 daagden slechts 8.409 toeschouwers op. Waddington haalde de inmiddels 46-jarige Stanley Matthews terug naar de club, veertien jaar na zijn vertrek. Veertien dagen na de lage opkomst tegen Preston daagden 35.974 toeschouwers op voor de terugkeer van Matthews. Stoke werd achtste dat seizoen en het volgende seizoen werd zelfs de titel behaald.

De terugkeer was moeizaam, maar de club bereikte wel de finale van de League Cup, maar verloor deze van Leicester City FC. Waddington dreef op ervaren spelers als Dennis Viollet, Jackie Mudie, Roy Vernon, Maurice Setters en Jimmy McIlroy. In 1965 werd Matthews geridderd vanwege zijn voetbalprestaties. In februari 1965 speelde hij zijn 701ste wedstrijd tegen Fulham, kort na zijn vijftigste verjaardag. Dit werd zijn laatste wedstrijd in een 33-jarige carrière.

In 1967 werd doelman Gordon Banks gekocht van Leicester voor £52,000. Banks werd met het nationale elftal wereldkampioen in 1966. Toch deed Stoke het niet geweldig in de competitie en eindigde elk jaar in de middenmoot. Banks bleef tot 1972 toen hij het topvoetbal moest verlaten omdat hij een oog verloren had in een auto-ongeluk. Op 4 maart 1972 won de club zijn enige prijs tot nu toe, de League Cup. Stoke versloeg favoriet Chelsea met 2-1 op Wembley voor 97.852 toeschouwers. In 1971 en 1972 bereikte Stoke ook de halve finale van de FA Cup, maar verloor beide keren van Arsenal. Door de winst in de League Cup mocht de club Europees spelen in de UEFA Cup, maar verloor daar in de eerste ronde van het Duitse Kaiserslautern.

Nadat George Eastham en Peter Dobin op pensioen gingen in 1972 moest de club nieuwe spelers binnen halen. Alan Hudson werd in 1974 voor £240.000 gekocht van Chelsea en datzelfde jaar werd ook Geoff Salmon voor £160.000 gekocht van Sheffield United. Peter Shilton werd weggekaapt bij Leicester City voor £325,000. De som was op dat moment een wereldrecord voor een doelman. In 1973/74 werd de club vijfde. Het volgende seizoen deed de club volop mee voor de landstitel, maar slabakte aan het einde van het seizoen en zakte naar de vijfde plaats met slechts 4 punten achterstand op kampioen Derby County FC, een veel kleinere marge dan het voorgaande seizoen toen Stoke zestien punten achterstand had op de kampioen. In de UEFA Cup werd de club in de eerste ronde uitgeschakeld door Ajax.

Nadat het dak van de Butler Stand-tribune eraf geblazen werd in een zware storm en het plein beschadigd was moest de club uitwijken naar Vale Park, het stadion van Port Vale, de tweede club uit Stoke-on-Trent. De reparatiekosten bedroegen rond de £250.000 en dit bracht de club in financiële problemen. Spelers Alan Hudson, Mike Pejic en Jimmy Greenhoff werden verkocht voor £440.000. Degradatie werd onvermijdbaar in 1976/77. Waddington nam in maart 1977 ontslag na 17 jaar.

Recente geschiedenis[bewerken]

George Eastham, voormalige speler van de club, nam het roer over maar hij hield het maar tien maanden uit. In de FA Cup leed Stoke gezichtsverlies door te verliezen van Blyth Spartans, niet eens een club uit de Football League. Alan Durban werd in februari 1978 trainer en leidde het team het volgende seizoen naar de promotie. Na twee seizoenen werd de club elfde en Durban vertrok naar Sunderland AFC. De volgende seizoenen zweefde de club tussen de middenmoot en net boven degradatiezone.

Seizoen 1984/85 wordt door de fans herinnerd als The Holocaust Season. Stoke eindigde afgetekend laatste met slechts 17 punten. De club won slechts drie wedstrijden en telde 23 punten achterstand op de voorlaatste in de stand, Sunderland. Het was een laagterecord in de hoogste klasse sinds de invoering van het driepuntensysteem. Dit record werd in 2005/06 verbroken door Sunderland, dat slechts 15 punten wist te vergaren. Stoke moest het eersteklassevoetbal voor lange tijd vaarwel zeggen. Na enkele middelmatige seizoenen begon de club te slabakken en degradeerde in 1990 zelfs naar de derde klasse. Na twee seizoenen maakte de club kans op promotie, maar verloor in de play-offs van Stockport County FC. Het volgende seizoen werd de club kampioen en in 1995/96 was de club erg dicht bij een promotie naar de Premier League, maar werd in de halve finale van de play-offs gestopt door Leicester.

In 1997 verhuisde de club naar het nieuwe Britannia Stadium, dat plaats bood aan 28.000 toeschouwers. Het eerste seizoen in de nieuwe thuishaven verliep niet goed en Stoke degradeerde. West Bromwich gaf de club zelfs een pak slaag door met 7-0 te winnen. In 2000 won de club de Football League Trophy tegen Bristol City FC voor 75.057 toeschouwers. Na enkele jaren derde klasse, met een paar keer een gemiste promotie in de play-offs, kon de club in 2001/02 via de play-offs terugkeren naar de tweede klasse.

Het seizoen 2004/05 verliep teleurstellend en een twaalfde plaats was het deel van de club. Op 28 juni 2005 werd trainer Tony Pulis mede daarom ontslagen. Een dag later werd Johan Boskamp aangesteld als nieuwe trainer, maar die vertrok op het einde van het seizoen na onenigheid met het bestuur. Boskamp trok onder andere spelers als Carl Hoefkens en Sambegou Bangoura aan. Hij werd in juni 2006 opgevolgd door zijn voorganger Pulis. In het seizoen 2007/08 werd Stoke tweede en promoveerde, na 23 jaar, naar de Premier League. In het eerste seizoen werd de club twaalfde.

Erelijst[bewerken]

1972
1992, 2000

Eindklasseringen[bewerken]

Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten
1964–1965 11 22 First Division 42 16 10 16 67–66 42
1965–1966 10 22 First Division 42 15 12 15 65–64 42
1966–1967 12 22 First Division 42 17 7 18 63–58 41
1967–1968 18 22 First Division 42 14 7 21 50–73 35
1968–1969 19 22 First Division 42 9 15 18 40–63 33
1969–1970 9 22 First Division 42 15 15 12 56–52 45
1970–1971 13 22 First Division 42 12 13 17 44–48 37
1971–1972 17 22 First Division 42 10 15 17 39–56 35
1972–1973 15 22 First Division 42 14 10 18 61–56 38
1973–1974 5 22 First Division 42 15 16 11 54–42 46
1974–1975 5 22 First Division 42 17 15 10 64–48 49
1975–1976 12 22 First Division 42 15 11 16 48–50 41
1976–1977 21 22 First Division 42 10 14 18 28–51 34
1977–1978 7 22 Second Division 42 16 10 16 53–49 42
1978–1979 3 22 Second Division 42 20 16 6 58–31 56
1979–1980 18 22 First Division 42 13 10 19 44–58 36
1980–1981 11 22 First Division 42 12 18 12 51–60 42
1981–1982 18 22 First Division 42 12 8 22 44–63 44
1982–1983 13 22 First Division 42 16 9 17 53–64 57
1983–1984 18 22 First Division 42 13 11 18 44–63 50
1984–1985 22 22 First Division 42 3 8 31 24–91 17
1985–1986 11 22 Second Division 42 14 15 13 48–50 57
1986–1987 8 22 Second Division 42 16 10 16 63–53 58
1987–1988 11 23 Second Division 44 17 11 16 50–57 62
1988–1989 13 24 Second Division 46 15 14 17 57–72 59
1989–1990 24 24 Second Division 46 6 19 21 35–63 37
1990–1991 14 24 Third Division 46 16 12 18 55–59 60
1991–1992 4 24 Third Division 46 21 14 11 69–49 77
1992–1993 1 24 Second Division 46 27 12 7 73–34 93
1993–1994 10 24 First Division 46 18 13 15 57–59 67
1994–1995 11 24 First Division 46 16 15 15 50–53 63
1995–1996 4 24 First Division 46 20 13 13 60–49 73
1996–1997 12 24 First Division 46 18 10 18 51–57 64
1997–1998 23 24 First Division 46 11 13 22 44–74 46
1998–1999 8 24 Second Division 46 21 6 19 59–63 69
1999–2000 6 24 Second Division 46 23 13 10 68–42 82
2000–2001 5 24 Second Division 46 21 14 11 74–49 77
2001–2002 5 24 Second Division 46 23 11 12 67–40 80
2002–2003 21 24 First Division 46 12 14 20 45–69 50
2003–2004 11 24 First Division 46 18 12 16 58–55 66
2004–2005 12 24 Championship 46 17 10 19 36–38 61
2005–2006 13 24 Championship 46 17 7 22 54–63 58
2006–2007 8 24 Championship 46 19 16 11 62–41 73
2007–2008 2 24 Championship 46 21 16 9 69–55 79
2008–2009 12 20 Premier League 38 12 9 17 38–55 45
2009–2010 11 20 Premier League 38 11 14 13 34–48 47
2010–2011 13 20 Premier League 38 13 7 18 46–48 46
2011–2012 14 20 Premier League 38 11 12 15 36–53 45
2012–2013 13 20 Premier League 38 9 15 14 34–45 42
2013–2014 9 20 Premier League 38 13 11 14 45–52 50
2014–2015 9 20 Premier League 38 15 9 14 48–45 54
2015–2016 9 20 Premier League 38 14 9 15 41–55 51

Stoke in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Stoke City FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

#Q = #voorronde, #R = #ronde, Groep = groepsfase, 1/8 = achtste finale, 1/4 = kwartfinale, PUC = punten UEFA coëfficiënten

Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
1972/73 UEFA Cup 1R Vlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern 3-1, 0-4 2.0
1974/75 UEFA Cup 1R Vlag van Nederland Ajax 1-1, 0-0 2.0
2011/12 Europa League 3Q Vlag van Kroatië HNK Hajduk Split 1-0, 1-0 12.0
PO Vlag van Zwitserland FC Thun 1-0, 4-1
Groep Vlag van Oekraïne FC Dynamo Kiev 1-1, 1-1
Groep Vlag van Turkije Beşiktaş JK 2-1, 1-3
Groep Vlag van Israël Maccabi Tel Aviv FC 3-0, 2-1
2R Vlag van Spanje Valencia CF 0-1, 0-1
Totaal aantal behaalde punten voor UEFA coëfficiënten: 16.0

Selectie 2015/2016[bewerken]

Nr. Positie Speler
1. Vlag van Engeland DM Jack Butland
2. Vlag van Schotland V Phil Bardsley
3. Vlag van Nederland V Erik Pieters
5. Vlag van Spanje V Marc Muniesa
6. Vlag van Ierland M Glenn Whelan
7. Vlag van Ierland M Stephen Ireland
8. Vlag van Engeland V Glen Johnson
9. Vlag van Nigeria A Peter Odemwingie
10. Vlag van Oostenrijk A Marko Arnautović
11. Vlag van Spanje A Joselu
12. Vlag van Ierland V Marc Wilson
14. Vlag van Nederland M Ibrahim Afellay
16. Vlag van Schotland M Charlie Adam
17. Vlag van Engeland V Ryan Shawcross Aanvoerder
Nr. Positie Speler
18. Vlag van Senegal A Mame Biram Diouf
19. Vlag van Ierland A Jonathan Walters
20. Vlag van Verenigde Staten V Geoff Cameron
21. Vlag van Frankrijk M Giannelli Imbula
22. Vlag van Zwitserland M Xherdan Shaqiri
23. Vlag van Slowakije V Dionatan Teixeira
24. Vlag van Ierland DM Shay Given
25. Vlag van Engeland A Peter Crouch
26. Vlag van Duitsland V Philipp Wollscheid
27. Vlag van Spanje A Bojan Krkić
29. Vlag van Denemarken DM Jakob Haugaard
34. Vlag van Engeland M Ollie Shenton
35. Vlag van Engeland DM Daniel Bachmann

Player of the Year[bewerken]

Winnaar in 2011: Robert Huth
Winnaar in 2006: Carl Hoefkens
Winnaar in 2010: Matthew Etherington

Sinds 1978 kiezen de supporters van Stoke City aan het einde van het seizoen de in hun ogen beste speler van de voorbije voetbaljaargang. Doelman Peter Fox won de eretitel drie keer.

Seizoen Naam speler Nationaliteit Positie
1978 Howard Kendall Vlag van Engeland ENG MF
1979 Mike Doyle Vlag van Engeland ENG DF
1980 Alan Dodd Vlag van Engeland ENG DF
1981 Peter Fox Vlag van Engeland ENG GK
1982 Peter Fox Vlag van Engeland ENG GK
1983 Mickey Thomas Vlag van Wales WAL MF
1984 Steve Bould Vlag van Engeland ENG DF
1985 Sammy McIlroy Vlag van Noord-Ierland NIR MF
1986 Keith Bertschin Vlag van Engeland ENG FW
1987 Lee Dixon Vlag van Engeland ENG DF
1988 Steve Parkin Vlag van Engeland ENG DF
1989 Chris Kamara Vlag van Engeland ENG DF
1990 Peter Fox Vlag van Engeland ENG GK
1991 Mickey Thomas Vlag van Wales WAL MF
1992 Wayne Biggins Vlag van Engeland ENG FW
1993 Mark Stein Vlag van Zuid-Afrika RSA FW
1994 Ian Cranson Vlag van Engeland ENG MF
1995 Lárus Sigurðsson Vlag van IJsland ISL DF
1996 Ray Wallace en Mark Prudhoe Vlag van Engeland ENG DF en GK
1997 Andy Griffin Vlag van Engeland ENG DF
1998 Justin Whittle Vlag van Engeland ENG DF
1999 Kevin Keen Vlag van Engeland ENG MF
2000 James O'Connor Vlag van Ierland IRL MF
2001 Brynjar Gunnarsson Vlag van IJsland ISL MF
2002 Wayne Thomas Vlag van Engeland ENG DF
2003 Sergei Shtanuk Vlag van Wit-Rusland BLR DF
2004 Ade Akinbiyi Vlag van Nigeria NGR FW
2005 Clint Hill Vlag van Engeland ENG DF
2006 Carl Hoefkens Vlag van België BEL DF
2007 Danny Higginbotham Vlag van Engeland ENG DF
2008 Liam Lawrence Vlag van Ierland IRL MF
2009 Abdoulaye Faye [1] Vlag van Senegal SEN DF
2010 Matthew Etherington [2] Vlag van Engeland ENG MF
2011 Robert Huth [3] Vlag van Duitsland GER DF
2012 Peter Crouch [4] Vlag van Engeland ENG FW
2013 Asmir Begović [5] Vlag van Bosnië en Herzegovina BIH GK
2014 Ryan Shawcross [6] Vlag van Engeland ENG DF
2015 Steven N'Zonzi [7] Vlag van Frankrijk FRA MF
2016 Jack Butland Vlag van Engeland ENG GK

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie de lijst van spelers van Stoke City FC voor een opsomming van spelers die voor de club spelen of hebben gespeeld.

Belgen[bewerken]

Nederlanders[bewerken]


Overig[bewerken]

Trainer-coaches[bewerken]

Van Tot Naam D W G V
01.07.2013 30.06.2016 Vlag van Wales Mark Hughes 127 52 30 45
15.06.2006 30.06.2013 Vlag van Wales Tony Pulis 333 122 98 113
01.07.2005 01.05.2006 Vlag van Nederland Jan Boskamp 51 18 10 23
01.11.2002 28.06.2005 Vlag van Wales Tony Pulis 131 47 32 52
16.11.1999 15.05.2002 Vlag van IJsland Guðjón Þórðarson 154 77 39 38
01.07.1999 15.11.1999 Vlag van Engeland Gary Megson 22 9 7 6
01.05.1998 30.06.1999 Vlag van Engeland Brian Little 52 23 7 22
1998 1998 Vlag van Wales Alan Durban (interim) 5 2 0 3
1998 1998 Vlag van Engeland Chris Kamara (interim) 14 1 5 8
1997 1998 Vlag van Engeland Chic Bates 33 11 9 13
1994 1997 Vlag van Schotland Lou Macari 144 53 42 49
1994 1994 Vlag van Schotland Asa Hartford (interim) 4 3 0 1
15.11.1993 14.09.1994 Vlag van Schotland Joe Jordan 40 13 13 14
1991 1993 Vlag van Schotland Lou Macari 122 57 35 30
1991 1991 Vlag van Engeland Graham Paddon 18 6 3 9
01.07.1989 30.06.1991 Vlag van Engeland Alan Ball 62 17 21 24
01.07.1985 07.11.1989 Vlag van Engeland Mick Mills 213 72 63 78
1985 1985 Vlag van Engeland Tony Lacey 8 0 0 8
01.07.1984 30.06.1985 Vlag van Engeland Bill Asprey 64 14 15 35
01.07.1981 30.06.1984 Vlag van Engeland Richie Barker 102 31 23 48
01.07.1978 30.06.1981 Vlag van Wales Alan Durban 143 53 48 42
1978 1978 Vlag van Engeland Alan A'Court 1 0 0 1
1977 1978 Vlag van Engeland George Eastham 37 9 12 16
01.07.1960 30.06.1977 Vlag van Engeland Tony Waddington 764 265 216 283
1952 1960 Vlag van Engeland Frank Taylor 362 146 79 137
1935 1952 Vlag van Schotland Bob McGrory 460 170 114 176
1923 1935 Vlag van Engeland Tom Mather 523 222 122 179
1923 1923 Vlag van Engeland Jock Rutherford 11 2 3 6

Externe link[bewerken]