Bruno Martins Indi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bruno Martins Indi
Bruno Martins Indi in 2014
Bruno Martins Indi in 2014
Persoonlijke informatie
Volledige naam Rolando Maximiliano Martins Indi
Bijnaam Bruun, BMI
Geboortedatum 8 februari 1992
Geboorteplaats Barreiro, Portugal
Lengte 185 cm
Been Links
Positie Verdediger / Linksback
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Engeland Stoke City
Rugnummer 15
Contract tot 2022
Jeugd
2000–2005
2005–2010
Vlag van Nederland Spartaan '20
Vlag van Nederland Feyenoord
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2010–2014
2014–2017
2016–2017
2017–
Vlag van Nederland Feyenoord
Vlag van Portugal FC Porto
Vlag van Engeland Stoke City
Vlag van Engeland Stoke City
102 0(5)
45 0(2)
35 0(1)
6 0(0)
Interlands **
2008–2009
2010–2012
2012
2012–
Vlag van Nederland Nederland –17
Vlag van Nederland Nederland –19
Vlag van Nederland Jong Oranje
Vlag van Nederland Nederland
2 0(0)
3 0(0)
6 0(0)
34 0(2)
Erelijst
2014 Brons WK 2014

* Bijgewerkt op 14 oktober 2017
** Bijgewerkt op 4 juni 2017
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Rolando Maximiliano (Bruno) Martins Indi (Barreiro, Portugal, 8 februari 1992) is een Nederlands voetballer die bij voorkeur in de verdediging speelt. Hij tekende in augustus 2017 een contract tot medio 2022 bij Stoke City, dat circa €8.450.000,- voor hem betaalde aan FC Porto. Martins Indi debuteerde in 2012 in het Nederlands voetbalelftal. Hij bezit ook een Portugees paspoort.

Clubcarrière[bewerken]

Feyenoord[bewerken]

Martins Indi is geboren in Portugal, maar oorspronkelijk van Guinee-Bissause afkomst. Hij verhuisde toen hij drie maanden oud was naar Nederland, waar hij kort in Maassluis woonde en opgroeide in de Rotterdamse Tarwewijk en later in Slinge.[1] Hij spreekt vloeiend Portugees.[2] Hij begon zijn voetbalcarrière bij Spartaan '20 in Rotterdam. Hierna stapte hij over naar de jeugd van Feyenoord, waar hij in het seizoen 2009/2010 kampioen werd met Feyenoord onder 19. Vanaf het seizoen 2010/2011 maakt hij deel uit van Feyenoord 1, waar hij een contract tekende tot medio 2016.[3]

Hij maakte zijn debuut voor Feyenoord op 19 augustus 2010 in de playoffs voor de Europa League tegen AA Gent.[4] Drie dagen later volgde zijn eredivisiedebuut in de uitwedstrijd bij Heracles Almelo.

Voor het seizoen 2011/2012 ging Martins Indi de concurrentiestrijd om de linksbackpositie aan met Miquel Nelom en Kaj Ramsteijn, die overgekomen waren van Excelsior. In de voorbereiding lieten alle drie de spelers een goede indruk achter, maar won Kaj Ramsteijn. Na zes wedstrijden raakte Ramsteijn echter zwaar geblesseerd en was de rest van het seizoen niet meer inzetbaar. Nelom of Martins Indi zouden zijn plaats overnemen. Martins Indi kwam als sterkste uit de strijd en ontwikkelde zich snel en goed. Ook in het volgende seizoen bleef Martins Indi linksback en maakte hij zijn debuut in het Nederlands elftal. Martins Indi gaf dat seizoen aan bij Feyenoord niet langer als linksback te willen spelen, mede door de slechte prestaties van de centrale verdediger Joris Mathijsen. Trainer Ronald Koeman dreigde Martins Indi hierom op de bank te zetten. Martins Indi gaf hier geen reactie op en behield zijn plek als linksback.

FC Porto[bewerken]

Hij vertrok in de zomer van 2014 voor een bedrag van ongeveer acht miljoen euro naar het Portugese FC Porto. Zijn debuut maakte hij in het vriendschappelijke duel tegen Everton (1–1). Martins Indi kreeg direct een basisplaats in het elftal, tot in de eerste weken na de winterstop: toen was hij plotseling zijn vaste plek in de opstelling kwijt.

Stoke City[bewerken]

Porto verhuurde Martens Indi in de zomer van 2016 voor een jaar aan Stoke City. Daar tekende hij een jaar later een contract tot 2022. De Engelse club betaalde circa €8.450.000,- voor hem aan FC Porto.

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Internationaal Overig Totaal
Wedstr. Dlp. Wedstr. Dlp. Wedstr. Dlp. Wedstr. Dlp. Wedstr. Dlp.
2010/11 Feyenoord Vlag van Nederland Eredivisie 15 1 2 0 17 1
2011/12 29 1 2 0 31 1
2012/13 32 1 3 0 4 0 39 1
2013/14 26 2 3 0 2 0 0 0 31 2
Club totaal 102 5 8 0 8 0 0 0 118 5
2014/15 FC Porto Vlag van Portugal Primeira Liga 22 2 2 0 11 0 35 2
2015/16 23 0 3 0 7 0 33 0
Club totaal 45 2 5 0 18 0 0 0 68 2
2016/17 Stoke City Vlag van Engeland Premier League 35 1 2 0 0 0 37 1
2017/18 Stoke City 2 0 1 0 0 0 3 0
Club totaal 37 1 3 0 0 0 0 0 40 1
Carrière totaal 184 8 16 0 26 0 0 0 226 8

Bijgewerkt t/m 1 juni 2017.[5]

Interlandcarrière[bewerken]

Hij maakte zijn debuut in het Nederlands elftal op 15 augustus 2012 in het vriendschappelijke duel in en tegen België, dat met 4-2 verloren werd door Oranje. Zijn tweede wedstrijd was de kwalificatiewedstrijd tegen Turkije. In deze wedstrijd (2-0) startte hij in de basis, net als zijn Feyenoord-clubgenoten Jordy Clasie en Daryl Janmaat. Zijn eerste goal voor het Nederlands elftal maakte hij in de kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2014 tegen Hongarije. Hier scoorde hij na een voorzet van Wesley Sneijder de tweede goal voor het Nederlands elftal. In de WK-kwalificatiewedstrijd uit tegen Roemenië maakte hij zijn tweede interlanddoelpunt.

Het WK 2014 in Brazilië begon Martins Indi met een basisplaats in de eerste twee wedstrijden. Op slag van rust werd hij in de tweede wedstrijd, tegen Australië, met een brancard van het veld gedragen na een overtreding van Tim Cahill. Martins Indi bleek een lichte hersenschudding te hebben opgelopen, waardoor hij de derde en laatste wedstrijd in de eerste ronde vanaf de zijlijn moest gadeslaan. In de achtste finale kwam hij in de negende minuut in het veld voor de geblesseerde Nigel de Jong in de met 2-1 gewonnen wedstrijd tegen Mexico. Hij stond weer in de basis in de volgende wedstrijd; de kwartfinale tegen Costa Rica. Na de eerste verlenging werd hij bij een stand van 0-0 vervangen door pinchhitter Klaas-Jan Huntelaar. In de verloren halve finale tegen Argentinië was hij opnieuw vanaf het begin van de partij. In de pauze werd hij vervangen. Hij speelde wel weer in de met 3-0 van Brazilië gewonnen troostfinale, waardoor hij de bronzen medaille won.

Martins Indi werd op 3 september 2015 de eerste speler van het Nederlands elftal ooit die voor de tweede keer een directe rode kaart kreeg tijdens een interland. Hij werd die dag tijdens een EK-kwalificatiewedstrijd thuis tegen IJsland na 32 minuten van het veld gestuurd voor een slaande beweging in de richting van Kolbeinn Sigþórsson. Dezelfde straf kreeg hij ook op 4 september 2014. Toen maakte hij een overtreding in het eigen strafschopgebied op Simone Zaza tijdens een oefeninterland tegen Italië.[6]

Bijgewerkt op 4 juni 2017.[7]