The Byrds

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
The Byrds
The Byrds (1970): v.l.n.r. Roger McGuinn, Skip Battin, Clarence White, Gene Parsons
The Byrds (1970): v.l.n.r. Roger McGuinn, Skip Battin, Clarence White, Gene Parsons
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1964-1973, 1989-1991, 2000
Oorsprong Los Angeles, Verenigde Staten
Genre(s) Rock, pop, folkrock, psychedelische rock, raga rock, countryrock
Label(s) Columbia, Asylum, Elektra
Bezetting
Oud-leden Roger McGuinn
Gene Clark
David Crosby
Michael Clarke
Chris Hillman
Kevin Kelley
Gram Parsons
Clarence White
Gene Parsons
John York
Skip Battin
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Byrds was een Amerikaanse popgroep in de jaren 60 en 70 van de twintigste eeuw.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Beginperiode[bewerken | brontekst bewerken]

In de lente van 1964 speelde Roger McGuinn in folk café de Troubadour te Los Angeles nummers van The Beatles en werd daarbij gadegeslagen door Gene Clark, die hem voorstelde samen een duo te vormen. Samen met David Crosby begonnen ze nog hetzelfde jaar een groep die aanvankelijk The Jet Set heette, met Crosby op bas, McGuinn op 12-snarige gitaar en Clark op rhythm gitaar. Na enkele demo's en een geflopte single onder de naam The Beefeaters besloten ze een bassist en een drummer aan de groep toe te voegen. Op aanbeveling van producer Jim Dickinson werd Chris Hillman aan de groep toegevoegd en Crosby suggereerde drummer Michael Clarke aan te trekken; Clarke speelde destijds conga's omdat hij nog geen eigen drumstel had.Laat in 1964 vond de groep haar definitieve naam: in navolging van de Beatles werd gekozenen voor een diersoort (Birds = vogels) met in de spelling een afwijkende klinker.

Folkrock[bewerken | brontekst bewerken]

The Byrds wilden, vanwege de "Britse invasie", een Amerikaanse tegenhanger vormen van The Beatles en The Rolling Stones. De muziek kenmerkt zich door verschillende stromingen die samengebracht worden, vooral folk en rock, hetgeen folkrock opleverde. Veel van de nummers die de band uitbracht waren dan ook oorspronkelijk van folkartiesten als Pete Seeger en vooral Bob Dylan. De sound van The Byrds is voornamelijk geïnspireerd door de verfijnde samenzang en de typische 12-snarige gitaarsound van de Britse groep The Searchers.

Psychedelica en bezettingwijzigingen[bewerken | brontekst bewerken]

Vanaf 1966 ging de groep zijn eigen weg en begon de originele bezetting uiteen te vallen. vlak voor het uitkomen van de psychedelische single Eight Miles High vertrok Gene Clark wegens vliegangst; dit maakte hem volgens McGuinn ongeschikt als Byrd. Chris Hillman trad naar voren als derde zanger.

Medio 1967 veranderde McGuinn zijn voornaam van het aardse Jim naar het spirituele Roger en speelde de band op het Monterey Pop Festival; David Crosby sprak er zich uit tegen het politieke klimaat in Amerika en trad tevens op met Buffalo Springfield als invaller voor de ex-lid Neil Young. Deze acties, alsmede een poging om de band naar zijn hand te zetten, leidden ertoe dat Crosby drie maanden later uit de band werd gezet. Anderhalf jaar later begon hij met Stephen Stills, Graham Nash en Neil Young de supergroep Crosby, Stills, Nash and Young. Ondertussen was ook Michael Clarke vertrokken en vonden de opnamen van The Notorious Byrd Brothers plaats; dit album werd als hun hoogtepunt beschouwd.

Countryrock[bewerken | brontekst bewerken]

McGuinn en Hilmann gingen verder met vervangers waaronder Gram Parsons die begin 1968 tot de groep toetrad en country-invloeden met zich meebracht. Dit resulteerde in het album Sweetheart Of The Rodeo dat aanvankelijk slechts matig werd ontvangen. Nashville, het middelpunt van de countrymuziek in de VS, was geschokt dat een popgroep in staat bleek om een dergelijk album uit te brengen. Pas in de jaren daarna werd duidelijk dat de groep hiermee in feite de grondlegger is geweest van het country-rock genre. Gram Parsons vertrok echter binnen de kortste keren; hij weigerde door Zuid-Afrika te toeren vanwege het toen nog heersende apartheidsregime. Parsons stapte over naar The Flying Burrito Brothers, een voorbeeld dat gevolgd werd door Hillman. McGuinn bleef tot 1973 actief met een gewijzigde Byrds, maar de band had dan inmiddels veel van zijn glans verloren.

Breuk[bewerken | brontekst bewerken]

In 1972 kwamen de oorspronkelijke leden weer bij elkaar voor plaatopnamen. Het album, simpelweg getiteld Byrds kwam in 1973 uit, vlak na de opheffing van de actuele Byrds, en was geproduceerd door Crosby. Het was geen succes omdat de eenheid in de songs en het typische Byrds-geluid ontbraken. Plannen voor een tournee en een duoalbum van McGuinn en Crosby werden afgeblazen.

McGuinn, Clark & Hillman[bewerken | brontekst bewerken]

Naar aanleiding van een gezamenlijke tournee (als soloartiesten) besloten McGuinn, Clark en Hillman als trio verder te gaan; hun debuutalbum, McGuinn, Clark & Hillman, werd in 1979 uitgebracht en riep vergelijkingen met op met Crosby, Stills & Nash en in mindere mate de Eagles. Don't You Write Her Off haalde de hitlijsten. Gene Clark trok zich terug tijdens de opnamen van het vervolgalbum City en kreeg een vermelding als gastmuzikant. McGuinn en Hillman brachten als duo nog een album uit voordat ze in 1981 uit elkaar gingen.

Tributebands en rechtszaak[bewerken | brontekst bewerken]

Ter gelegenheid van het twintigjarig jubileum van de single Hey Mr. Tambourine Man toerden Gene Clark en Michael Clarke in 1985 door Amerika met een tribute-band; bij concerten werden ze al snel als The Byrds aangekondigd. Vervolgens kocht Michael Clarke de rechten op de groepsnaam en begon hij zijn eigen Byrds. McGuinn, Crosby en Hillman vonden dit publieksbedrog en besloten - tevergeefs - juridische stappen te ondernemen; in de aanloop naar de rechtszaak gaven ze in 1989 een aantal concerten als The Original Byrds.

Epiloog[bewerken | brontekst bewerken]

Ondanks alle verwikkelingen kwam de originele bezetting in 1991 nog een keer bij elkaar om in de Rock & Roll Hall of Fame te worden ingehuldigd en een paar nummers te spelen. Daarna overleden Gene Clark en Michael Clarke. McGuinn, Crosby & Hillman gaven in 2000 een laatste gezamenlijk concert. Crosby verwierf alsnog de naamsrechten, maar McGuinn liet weten zijn Byrds-periode te hebben afgesloten.

Singles[bewerken | brontekst bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Mr. Tambourine Man 1965 03-07-1965 3 18
All I really want to do 1965 04-09-1965 15 9
Turn! Turn! Turn! 1965 11-12-1965 15 10
Set You Free This Time 1966 26-03-1966 33 2
Eight Miles High 1966 11-06-1966 23 5
Fifth Dimension 1966 06-08-1966 33 2
Mr. Spaceman 1966 22-10-1966 22 6
So You Want To Be A Rock 'N Roll Star 1967 18-03-1967 40 1
My Back Pages 1967 27-06-1967 19 6
Jesus Is Just Alright 1970 21-02-1970 15 5
Chestnut Mare 1970 18-12-1970 15 5
I Trust 1971 19-06-1971 22 4
America's Great National Pastime 1972 29-01-1972 34 2 Alarmschijf

Albums[bewerken | brontekst bewerken]

Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19
All I Really Want To Do - - - 1976 - - - - - - - - - - - - - - - - -
Eight Miles High 565 550 803 451 799 751 728 979 1007 821 1177 1226 1326 1718 1682 1954 - - - - -
Jesus Is Just Alright 1445 - 1786 - 1948 - - - 1778 - - - - - - - - - - - -
Mr. Spaceman - 1570 - 1748 - - - - - - - - - - - - - - - - -
Mr. Tambourine Man 302 277 323 324 349 281 365 472 439 375 696 485 707 1512 1009 1310 1720 1345 1586 - 1840
My Back Pages - 964 1118 960 960 895 1112 1267 1607 1191 1772 1647 1670 - - - - - - - -
Turn Turn Turn 594 625 748 833 1031 907 1062 1137 1101 1025 1468 1285 1364 1468 1370 1676 1872 1940 - - -

Bezetting[bewerken | brontekst bewerken]

The Byrds
(1964–1966)
  • Gene Clark – tamboerijn, zang, harmonica
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • David Crosby – gitaar, zang
  • Chris Hillman – bas, zang
  • Michael Clarke – drums
(1966–1967)
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • David Crosby – gitaar, zang
  • Chris Hillman – bas, zang
  • Michael Clarke – drums
(1967)
  • Gene Clark - gitaar, zang, harmonica
  • Roger McGuinn - gitaar, zang
  • Chris Hillman - bas, zang
  • Michael Clarke - drums
(1967–1968)
  • Roger McGuinn - gitaar, zang
  • Chris Hillman - bas, zang
  • Michael Clarke - drums
(1968)
  • Roger McGuinn - gitaar, zang
  • Chris Hillman - bas, zang
  • Kevin Kelley - drums
(1968)
  • Gram Parsons – gitaar, piano, zang
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • Chris Hillman – bas, zang
  • Kevin Kelley – drums
(1968)
  • Roger McGuinn - gitaar, zang
  • Chris Hillman - bas, zang
  • Clarence White - gitaar, zang
  • Kevin Kelley - drums
(1968–1969)
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • Clarence White – gitaar, zang
  • John York – bas, zang
  • Gene Parsons – drums, zang
(1969–1972)
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • Clarence White – gitaar, zang
  • Skip Battin – bas, zang
  • Gene Parsons – drums, zang
(1972–1973)
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • Clarence White – gitaar, zang
  • Skip Battin – bas, zang
  • John Guerin – drums
(1973)
  • Roger McGuinn - gitaar, zang
  • Clarence White - gitaar, zang
  • Chris Hillman - bas, zang
  • Joe Lala - drums
(1973)
  • Gene Clark – tamboerijn, zang, harmonica
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • David Crosby – gitaar, zang
  • Chris Hillman – bas, zang
  • Michael Clarke – drums
(1989-1990)
  • Roger McGuinn – gitaar, zang
  • David Crosby – gitaar, zang
  • Chris Hillman – bas, zang
Zie de categorie The Byrds van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.