Toegepaste kinesiologie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Beoefenaar van toegepaste kinesiologie (rechts) toont een spiertest
Cirkel van de elementen met 3 cycli

Toegepaste kinesiologie (TK, oorspronkelijk: Applied Kinesiology; AK, ook wel gespecialiseerde kinesiologie of (neuro-)energetische kinesiologie) is een pseudowetenschappelijke alternatieve geneeswijze. De naam bevat het woord kinesiologie (beter bekend als "bewegingsleer"), de studie van de bewegingen van het menselijk lichaam. Kinesiologie is echter wetenschappelijk onderbouwd maar toegepaste kinesiologie maakt geen gebruik maakt van een wetenschappelijke methode en door sceptici wordt aangeduid als kwakzalverij.[1]

Geschiedenis[bewerken]

Dit pseudowetenschappelijke[2] systeem op basis van spiertesten werd in 1964 gestart door alternatief genezer George Goodheart,[3] een Amerikaanse chiropractor, ter evaluatie van de effectiviteit van zijn eigen behandelingen. Hij probeerde hiermee bewegings-aspecten te verklaren met behulp van opvattingen uit de acupunctuur.

Goodheart combineerde diverse onbewezen behandelwijzen, omdat hij zijn patiënten niet met chiropractie kon helpen. Hij integreerde eerst het werk van Henry en Florence Kendall (hun boek Muscles: Testing and Function), daarna voegde hij de reflexpunten van osteopaat Frank Chapman toe. Vervolgens voegde hij de neurovasculaire punten van chiropractor Terence Bennett toe: plekken op het lichaam waarover Bennett tijdens röntgenonderzoek de theorie ontwikkelde dat de toevoer van bloed verandert en ze emotionele verlichting geven als ze heel zachtjes worden vastgehouden. Ten slotte integreerde hij een elementaire hoeveelheid meridiaanleer.[4]

George Goodheart Jr. werd later Research Director van het International College of Applied Kinesiology.[5]

Mei 1990 werd een onderzoek gepubliceerd naar de papers van het International College of Applied Kinesiology uit de periode 1981-1987, waaruit bleek dat die niet voldeden aan de onderzoeksprotocollen van medisch-wetenschappelijk onderzoek. De conclusie was dat, omdat geen van de researchpapers adequate statistische analyses bevatte, er geen valide conclusies getrokken kunnen worden op basis van hun rapportages van hun bevindingen.[6]

Touch For Health[bewerken]

Chiropractor John F. Thie, een leerling van George Goodheart, heeft in de jaren zeventig van de vorige eeuw, toegepaste kinesiologie vereenvoudigd en onder de aandacht van een grotere groep mensen gebracht. Hij noemde zijn systeem van manuele spiertesten: 'Touch for Health'.[7]

Spiertesten[bewerken]

In toegepaste kinesiologie worden zogenaamde spiertesten gebruikt. De spiertest zelf houdt bijvoorbeeld het volgende in: degene die getest wordt steekt een arm naar voren, de tester zegt iets als, 'houd vast' en duwt vervolgens heel zachtjes op de arm. Er zijn nu 3 mogelijkheden:

  1. Er is geen stress: wie getest wordt, kan de duwkracht van de test makkelijk 'houden'.
  2. Er is stress: de arm 'houdt niet' en gaat naar beneden. Dit wordt onderfacilitatie genoemd.
  3. Er is zoveel stress, dat het lichaam dit niet kan tonen, de spier 'bevriest' als het ware. Dit wordt overfacilitatie genoemd.

Een beoefenaar van deze behandelmethode wordt geacht in staat te zijn deze drie verschillende mogelijkheden uit elkaar te houden.

Wat in feite gebeurt is het testen van het aanpassingsvermogen van de alfamotorneuronen. Door de spiertest neemt de druk toe - de vraag is nu, hoe alert de alfamotorneuronen hierop reageren. Hieruit zijn de 3 mogelijke reacties van de geteste spier te verklaren.[8]

Beoefenaars van toegepaste kinesiologie hebben een holistisch doel, de mens in balans te brengen - in fysiek, emotioneel, spiritueel opzicht - of in balans te brengen in relatie tot een bepaald doel. Blokkades en onbalans in de fysieke, emotionele en energetische lichamen kunnen, volgens deze theorie, via de spiertest worden opgespoord. Via dit systeem wordt er geconcludeerd of er een behandeling plaats mag vinden en, zo ja, welke dat het beste zou kunnen zijn. Geclaimd wordt dat een disfunctie van bijvoorbeeld het meridiaansysteem gecorrigeerd kan worden.

Er wordt geclaimd dat het makkelijker is om de arm van iemand naar beneden te duwen als die iets vasthoudt dat schadelijk voor hem is, dan als diegene een onschadelijk of positief iets vasthoudt.

Volgens de theorie achter toegepaste kinesiologie worden slappe spieren versterkt (de spier is niet slap, maar reageerde op een test door niet te houden) van als de proefpersoon blootgesteld wordt aan een prikkel die geschikt is voor deze persoon. Dit zou een voedingsstof kunnen zijn, of het vasthouden van een Bennettpunt, het uiten van een emotie of wat dan ook.

Statistische analyse in een dubbelblind wetenschappelijk onderzoek door de ALTA Foundation for Sports Medicine Research in Santa Monica, Californië dat gepubliceerd werd in het Journal of the American Dietetic Association in juni 1988 liet zien dat er geen verschil was met een placebo. Voedingstoffen waarvan eerder was vastgesteld (door spiertesten) dat er een tekort aan was, of voedingstoffen die juist al voldoende aanwezig waren (volgens diezelfde spiertesten). De conclusie was dat toegepaste kinesiologie voor deze toepassing niet nuttiger is dan willekeurig gokken.[9]

Een ander onderzoek testte de validiteit van de spiertesten met behulp van mensen met een allergie voor wespengif. Daaruit bleek ook dat willekeurig gokken even bruikbaar is.[10]

Diverse publicaties over over toegepaste kinesiologie[bewerken]

De Natural Standard heeft in samenwerking met het National Center for Complementary and Alternative Medicine en de medische faculteit van Harvard een onderzoek gepubliceerd waarin staat dat "toegepaste kinesiologie niet aangetoond heeft effectief te zijn voor het stellen van een diagnose of het behandelen van ziektes".[11]

Ook is er onderzocht of er bij het herkennen van (in)tolerantie voor materialen in de mond, gebruikgemaakt kon worden van toegepaste kinesiologie; maar er bleek dat dit niet beter werkte dan willekeurig gokken.[12]

Beoefenaars van deze behandelwijze geven soms ook voedingadviezen. Op 9 Februari 1988 is er wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd naar toegepaste kinesiologie als middel om voedselallergieën te detecteren en daaruit zijn geen bewijzen voor enige effectiviteit gekomen.[13]

Verscheidene belanghebbenden schrijven kritisch over het onderwerp "toegepaste kinesiologie" en wijzen erop dat het niet-wetenschappelijk is. De American Cancer Society schrijft bijvoorbeeld:

"Available scientific evidence does not support the claim that applied kinesiology can diagnose or treat cancer or other illness.[14]"
"Beschikbaar wetenschappelijk bewijs ondersteunt niet de bewering dat toegepaste kinesiologie (gebruikt kan worden) voor de diagnose of behandeling van kanker of andere ziekten."

Op 23 augustus 2007 werd een onderzoek gepubliceerd waarin "On the reliability and validity of manual muscle testing: a literature review", geschreven door George Joseph Goodheart Jr en Scott C. Cuthbert, werd bekritiseerd.[15]

In andere artikelen is er sprake van een wetenschappelijk onderzoek naar de beweringen van beoefenaars waarbij deze beweringen ontkracht werden.[16] Bij (dubbel)blinde onderzoeken in een gecontroleerde omgeving blijkt dat de theorieën achter TK niet kloppen.[17]

Ideomotorisch effect[bewerken]

Een veel geopperde verklaring is het ideomotor-effect, het onderbewustzijn dat middels onwillekeurige spierbewegingen de resultaten beïnvloedt,[18][19] en het observer-expectancy effect.[20] Omdat het zo makkelijk is hoeven de beoefenaars van TK zich er niet echt van bewust te zijn dat zij zelf de resultaten beïnvloeden,[19] net als bij de wichelroede en het pendelen.[18]

Op 1 december 2000 verscheen een artikel van de National Council Against Health Fraud waarin staat dat toegepaste kinesiologie geassocieerd is met een aantal gevallen van serieuze gezondheidsschade door misdiagnose waaronder een sterfgeval.[14][21]

Zie ook[bewerken]