Visigotische Rijk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gutthiuda Thiudinassus
Bondgenoten van het West-Romeinse Rijk (418-475)
 West-Romeinse Rijk
 Suevenrijk
418–721 Frankische Rijk 
Kalifaat Córdoba 
Koninkrijk Asturië 
Kaart
Het Visigotische rijk rond 500.
Het Visigotische rijk rond 500.
Algemene gegevens
Hoofdstad Tolosa, Toletum
Talen Gotisch, vulgair Latijn
Religie(s) arianisme, katholicisme, jodendom
Regering
Regeringsvorm Monarchie
Staatshoofd Koning
Kroon van koning Resdeswinth (653–672)

Het Visigotische rijk was een Europees koninkrijk van 418 tot 721 (tot 475 verbonden met het West-Romeinse Rijk). Het werd gesticht door het Germaanse volk der Visigoten, toen het Romeinse Rijk zijn gezag buiten Italië kwijt raakte. De eerste koning was Wallia.

Ontstaan[bewerken]

In de 4e eeuw werden de Visigoten, door invallen van de Hunnen verdreven uit het huidige Roemenië en kregen zij toestemming van de Romeinen om zich te vestigen in het Romeinse Rijk. De immigratie van de Visigoten verliep echter desastreus; zij werden slecht behandeld en onder de bevolking heerste hongersnood. Onder leiding van één van hun adellijken, Fritigern kwamen de Visigoten in opstand en brak er oorlog uit met de Romeinen die eindigde met een schitterende overwinning op de Romeinen op 9 augustus 378 in de slag bij Adrianopel. Hierna hadden de Visigoten vrije doorgang op de Balkan nu het Romeinse leger voor een belangrijk deel vernietigd was. Met de nieuwe keizer Theodosius I werd vrede gesloten die grotendeels stand hield tot 395.

Onder leiding van koning Alarik, was er afwisselend periodes van vrede en oorlog, waarbij een andere Germaanse generaal Stilicho een belangrijke rol vervulde. Na diens dood in 408 raakte Alarik in het voordeel. Hij kon Italië binnenvallen en trok op naar Rome dat op 24 augustus 410 door hem ingenomen werd.

Nadat enkele jaren later de vrede opnieuw herstelt was tussen Visigoten en Romeinen, stond keizer Honorius in 418 de provincie Aquitanië af aan de Visigoten om zich te vestigen. Naar gelang de Romeinse machtsstructuren verder instortten en de invloed van Rome afnam, was vanaf 425 onder koning Theoderik I al sprake van een zelfstandig gebied. Onder zijn bewind verspreidden de Visigoten zich over grote delen van Gallië en staken zij de Pyreneeën over, naar Spanje toe

Tijdens zijn grootste omvang omvatte het rijk het Iberisch Schiereiland, op Gallaecia en het noordwesten van Hispania Lusitania (hier was het Suevische Rijk) en de Spaanse noordkust na (hier woonden de Cantabriërs en Basken), en groot deel van het tegenwoordige Frankrijk, ruwweg Occitanië en het land ten zuiden van de Loire. Door de Frankische overwinning in de Slag bij Vouillé (507) ging het grondgebied benoorden de Pyreneeën verloren, behalve Septimanië en Gascogne (laatstgenoemd gebied werd in 532 pas Frankisch).

De Byzantijnse veldheer Belisarius veroverde (of heroverde, gezien vanuit Romeins oogpunt) in 554 tijdelijk de Spaanse zuidkust. In 585 versloegen de Visigoten de Sueven en lijfden Gallaecia in bij hun rijk.

In 711 staken de islamitische Omajjaden de Straat van Gibraltar over en behaalden een zege in de Slag bij Xeres de la Frontera; het Visigotische koninkrijk stortte 10 jaar later ineen, om vervangen te worden door het emiraat Córdoba, later het kalifaat Córdoba. Een deel van de Visigotische adel wist in Asturië het koninkrijk Asturië te stichten en daarmee was het begin van de Reconquista ingeluid.