Vluchthuis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een vluchthuis is een Belgisch opvangcentrum voor vrouwen die mishandeld of bedreigd worden door het geweld van hun partner. Het adres van het vluchthuis blijft onbekend voor de partner, zodat de ondersteunende hulpverlening in alle rust en veiligheid voor de vrouw kan gebeuren. Ook de kinderen kunnen mee opgenomen worden.

Historie[bewerken]

Anonieme vluchthuizen ontstaan zowel in België als in Nederland vanaf de tweede helft van de jaren 70. Momenteel maken in Vlaanderen alle erkende vluchthuizen deel uit van een Centrum voor Algemeen Welzijnswerk (CAW).

Werking[bewerken]

De begeleiding van een vluchthuis concentreert zich rond drie pijlers: de individuele begeleiding van de vrouw, de groepswerking en de kinderwerking. Alle drie de accenten worden even belangrijk geacht.

  • de individuele begeleiding is erop gericht de vrouw sterker en weerbaarder te maken. Een grotere onafhankelijkheid en zelfredzaamheid kan haar helpen te beslissen om voorgoed van haar partner weg te gaan, of, als ze terugkeert, de gewelddadige interacties beter te hanteren. Daarbij kan ook de pleger betrokken worden.
  • de groepswerking biedt extra ondersteuning door het contact met lotgenoten. Hier kan de vrouw ook opnieuw werken aan een positief zelfbeeld door veilige interacties op te bouwen met anderen.
  • de kinderwerking geeft de kinderen extra aandacht en begeleiding bij het verwerken van o.a. de opname zelf in het vluchthuis. De moeder blijft ook in het vluchthuis wel zelf verantwoordelijk voor de opvoeding van de kinderen.

Het Nederlandse equivalent van vluchthuizen zijn de blijf-van-mijn-lijfhuizen.