Wij Vrouwen Eisen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Wij Vrouwen Eisen marcheert door Amsterdam op 10 september 1977.

Wij Vrouwen Eisen (WVE) was een actiegroep met als doel het veranderen van de Nederlandse abortuswetgeving in de jaren zeventig en tachtig van de twintigste eeuw. Wij Vrouwen Eisen maakte onderdeel uit van de Tweede feministische golf.[1]

Ontstaan[bewerken | brontekst bewerken]

Wij Vrouwen Eisen werd opgericht in 1974 in Utrecht door onder meer Selma Leydesdorff, Marjan Sax en Ria Sikkes.[1] De groep had vele leden van andere actiegroepen en politieke partijen zoals: Dolle Mina, de Man Vrouw Maatschappij, de Rooie Vrouwen in de PvdA, de Pacifistisch Socialistische Partij, de Nederlandse Vrouwenbeweging en Vrouwenbond NVV.[2]

Wij Vrouwen Eisen bestond uit vele plaatselijke comités en een landelijk comité bestaande uit de initiatiefneemsters.[3] De actiegroep werkte veel samen met andere actiegroepen in Nederland en bestaande abortusklinieken (opgericht door Stimezo). Op internationaal niveau was WVE aangesloten bij de International Contraception, Abortion and Sterilisation Campaign (ICASC).[1]

Eisen[bewerken | brontekst bewerken]

Wij Vrouwen Eisen stelde drie eisen aan de Nederlandse abortuswetgeving: (1) abortus uit het wetboek van strafrecht, (2) abortus in het ziekenfondspakket, (3) de vrouw beslist. Deze drie eisen werden een maatstaf voor de beoordeling van alle latere wetsvoorstellen.[2] Met name ‘de vrouw beslist’ werd een belangrijke leus in demonstraties tegen de abortuswetgeving.[4]

Er werden veel demonstraties, handtekeningenacties en kaartenacties georganiseerd om deze eisen kracht bij te zetten.[1] Door de doelgerichte aanpak wist WVE veel leden en organisaties achter zich te scharen en zodoende veel druk uit te oefenen op politieke organen.[3]

In april 1981 werd een grote demonstratie van WVE op het Binnenhof voor de legalisering van abortus door de Mobiele Eenheid uiteengeslagen, omdat de actievoersters de Tweede Kamer verhinderden te vergaderen.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]