Zo is het toevallig ook nog eens een keer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Zo is het toevallig ook nog 's een keer (v.l.n.r. Dimitri Frenkel Frank, Mies Bouwman, Rinus Ferdinandusse en Joop van Tijn) (7 december 1963)

Zo is het toevallig ook nog eens een keer is de titel van een satirisch Nederlands televisieprogramma, dat van 1963 tot 1966 werd uitgezonden door de VARA naar het voorbeeld van het BBC-programma That Was The Week That Was, dat gepresenteerd werd door de Britse journalist David Frost.

Medewerkers waren onder anderen Mies Bouwman, Gerard van het Reve, Dimitri Frenkel Frank, Yoka Berretty, Milly Scott, Loesje Hamel, Joop van Tijn, Jan Blokker, Hans van den Bergh en Rinus Ferdinandusse. Eindredacteur was Herman Wigbold en regisseur was Leen Timp. Bij latere afleveringen waren ook Hans Jacobs (eindredacteur), Aad Kosto en Hugo Brandt Corstius betrokken.

De meest geruchtmakende aflevering was die van 4 januari 1964 waarin de sketch Beeldreligie[1] werd uitgezonden. Acteur Peter Lohr sprak een gebed uit tot het Beeld (waarmee de televisie werd bedoeld), dat de vorm had van het christelijke Onzevader. De scène leidde tot een storm van verontwaardiging en vragen in de Tweede Kamer. Deze richtte zich met name tegen Mies Bouwman, de publiekslieveling van Open het Dorp. Wegens de bedreigingen aan haar adres zag zij zich gedwongen haar medewerking aan het programma te staken.

In maart 1966 stopte het programma. Aanleiding was een tekst van de hand van Hugo Brandt Corstius over burgemeester Van Hall van Amsterdam, die van de VARA-leiding uit de uitzending geschrapt moest worden. Later dat jaar kreeg het programma de Gouden Televizier-Ring uitgereikt voor het beste programma van dat jaar. Achteraf bleek dit ten onrechte: een medewerkster van het omroepblad Televizier had honderden kaarten met stemmen voor "Zo is het..." ingezonden om te voorkomen dat Willem Duys zou winnen.

Externe link[bewerken]