Allantoïne

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Allantoïne
Structuurformule en molecuulmodel
Structuurformule van allantoïne
Structuurformule van allantoïne
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
C4H6N4O3
IUPAC-naam (2,5-dioxoimidazolidin-4-yl)ureum
Andere namen glyoxyldiureïde, cordianine, 5-ureïdohydantoïne, allantol, allantan
Molmassa 158,12 g/mol
SMILES
C1(C(=O)NC(=O)N1)NC(=O)N
CAS-nummer 97-59-6
PubChem 204
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Schadelijk
Waarschuwing
H-zinnen H302
EUH-zinnen geen
P-zinnen geen
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur kleurloos
Smeltpunt 239 °C
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Allantoïne (systematische naam: 2,5-dioxo-4-imidazolidinylureum) komt in de natuur in tarwekiemen en smeerwortel voor en is zeer geliefd in de cosmetische en farmaceutische industrie.

Allantoïne zou beschadigd weefsel tot het vormen van nieuw weefsel prikkelen en de celdeling stimuleren.

Allantoïne is het eindproduct van de stofwisseling van stikstof bij sommige zoogdieren, en daarmee vergelijkbaar met ureum bij de mens. Het is een reservestof en transportstof voor stikstof bij de esdoorn.

Synthese[bewerken]

Allantoïne kan langs verschillende wegen bereid worden, onder meer:

Oxidatie van urinezuur tot allantoïne
Synthese von allantoïne uit glyoxylzuur en ureum
Bronnen, noten en/of referenties