Artefact (archeologie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een artefact (Latijn: arte factum - 'kunstmatig gemaakt') is in de archeologie de benaming voor ieder verplaatsbaar^[1]object dat door de mens is vervaardigd, bewerkt en/of gebruikt. Artefacten worden meestal bij opgravingen gevonden. Enkele voorbeelden van artefacten: een vuurstenen vuistbijl, een terracotta amfora, een bronzen fibula, een barnstenen kraal, textiel, een gouden munt, een benen vishaak, etc.

Soms wordt er in de archeologie nader onderscheid gemaakt tussen vondsten op grond van doelbewuste vervaardiging en/of bewerking; artefacten zijn dan die objecten die doelbewust door de mens zijn vervaardigd en/of bewerkt, en ecofacten de objecten die wel met de mens in aanraking zijn gekomen, maar niet door hem zijn vervaardigd. Dit betreft vaak natuurlijke materialen (bijvoorbeeld graanresten).

De studie van artefacten verschaft veel informatie over het verleden. Archeologen zijn met name geïnteresseerd in de ouderdom van artefacten. In de loop der tijd zijn er veel (vaak chemische en natuurkundige) technieken ontwikkeld om verschillende materialen te kunnen dateren. Een bekende dateringsmethode is radiokoolstofdatering (¹⁴C-datering). Hiermee kunnen organische materialen worden gedateerd. Andere technieken zijn dendrochronologie, thermoluminescentie datering en datering a.d.h.v. de seriële ordening.

[bewerk] Noten

1. ^ Bouwwerken, bijvoorbeeld de piramide van Cheops en de hunebedden in Drenthe, zijn dus geen artefacten.