Auguste Kerckhoffs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Auguste Kerckhoffs

Jean Guillaume Auguste Victor François Hubert Kerckhoffs (Nuth, 19 januari 1835 - Parijs, 1903), ook wel bekend onder de achternaam Kerckhoffs von Nieuwenhoff of Kerckhoffs van Nieuwenhoff, was een Nederlands linguïst en cryptograaf.

Hij is het meest bekend om een serie van twee essays, oorspronkelijk gepubliceerd in 1883 in le Journal des Sciences Militaires (Frans: periodiek van de militaire wetenschap). Deze essays, getiteld La Cryptographie Militaire (Frans: Militaire cryptografie), bevatten aanbevelingen voor het verbeteren van de toenmalige cryptografische systemen. Hij geeft zes vuistregels voor het ontwerp van versleutelingen die ook bekend zijn onder de naam Kerckhoffs' principes en waarvan de tweede de meest bekende is.

  1. Het systeem dient, zelfs als het in theorie niet onbreekbaar is, in de praktijk onbreekbaar te zijn.
  2. Het systeem dient, indien gecompromitteerd, de correspondenten niet te kunnen schaden.
  3. De sleutel moet onthoudbaar zijn zonder notities en dient makkelijk veranderd te kunnen worden.
  4. De cryptogrammen moeten overgebracht kunnen worden door middel van telegrafie.
  5. Het apparaat of de documenten dienen draagbaar te zijn en te kunnen worden bediend door een enkel persoon.
  6. Het systeem dient gemakkelijk te zijn, niet onderhevig aan kennis van allerlei regels of aan mentale inspanning

De tweede stelling wordt meer gangbaar als volgt omschreven: de veiligheid van een cryptografisch systeem mag niet van de geheimhouding van het versleutelingssysteem maar slechts van de geheimhouding van de sleutel afhangen. Dit noemt men ook het principe van Kerckhoffs.

Volapük[bewerken]

In de jaren tachtig van de 19e eeuw raakte Kerckhoffs geïnteresseerd in de kunsttaal Volapük en hij werd al spoedig een prominent lid van de Volapükbeweging. Hij spande zich in voor de verspreiding van deze taal in Frankrijk, Spanje en Scandinavië, was enkele jaren lang secretaris-generaal van de Association française pour la propagation du volapük en publiceerde vele boeken en artikelen over deze taal, onder meer een grammatica en een uitgebreide taalcursus in 1886 en een woordenboek Volapük-Frans/Frans-Volapük in 1887. Ook gaf hij vele lezingen. In de jaren 1887-1891 was hij directeur van de Volapükacademie, de Kadem Volapüka. Hiermee was hij feitelijk de tweede man van de Volapükbeweging na de datuval ("grote uitvinder"), Johann Martin Schleyer.

Kerckhoffs stond al vanaf het begin een vereenvoudiging van de taal voor. In 1887 creëerde hij zelfs een eigen versie van het Volapük, het Nuvo-Volapük. Deze hervormingsgezindheid bracht hem in conflict met Schleyer, die geneigd was de taal als zijn persoonlijk eigendom te beschouwen en elke hervorming halsstarrig van de hand wees. Het conflict escaleerde na het Volapükcongres van 1889, toen Schleyer de voltallige academie naar huis stuurde en kort daarop in Konstanz een nieuwe academie oprichtte. Dit schisma heeft, naast de concurrentie met het opkomende Esperanto, tot de teloorgang van de eens zo succesvolle Volapükbeweging geleid. Het zou hierna tot de jaren dertig van de twintigste eeuw duren tot een andere Nederlander, de arts Arie de Jong, de beweging weer enig nieuw leven wist in te blazen.

Bibliografie (selectie)[bewerken]

  • Cours complet de volapük (1886)
  • Dictionnaire Vvolapük-français et français-volapÉuk, précédé d'une grammaire complète de la langue (1887)
  • Nouvelle méthode pour apprendre et rapidement Les déclinaisons allemandes

Kerckhoffs Institute[bewerken]

Naar Kerkhoffs is het Kerckhoffs Institute for Computer Security vernoemd, een samenwerkingsverband tussen de Universiteit Twente, de Technische Universiteit Eindhoven en de Radboud Universiteit Nijmegen.[1]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties