Blauwkroontje
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Blauwkroontje IUCN-status: Veilig |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Loriculus galgulus Linnaeus, 1758 |
Het blauwkroontje (Loriculus galgulus) behoort tot de familie van de papegaaien en komt oorspronkelijk uit Indonesië, Thailand en Maleisië.
[bewerk] Uiterlijk
Het mannetje heeft een blauwe vlek op de kop en een rode keelvlek, het vrouwtje mist beide en is daardoor wat minder kleurrijk. Al vrij jong zijn zodoende de geslachten te onderscheiden. De lengte van kop tot staart is ongeveer dertien centimeter.
[bewerk] Sociaal
Dit vogeltje is heel sociaal en is het liefst in gezelschap van een of meerdere soortgenoten. Zoals de meeste papegaaiachtigen vliegt hij niet alleen, maar mag hij ook graag klauteren.
[bewerk] Verzorging
De blauwkroontjes zijn vogels die niet zonder een warme omgeving kunnen. Daarom mogen ze alleen in de warmste zomermaanden in een buitenvolière gehouden worden. Zelfs dan moeten ze op een goed beschutte plaats kunnen zitten. Hun voedsel bestaat uit allerlei zachte vruchten bijvoorbeeld vijgen, bananen, zachte peer, besjes, appels en kleine insecten. Zachte, geweekte of voorgekookte zaden komen ook in aanmerking, zoals gekookte rijst.
Zijn bijnaam "vleermuisparkiet" is ontstaan doordat hij ondersteboven, hangend aan een tak, gaat slapen.
