Cristina Fernández de Kirchner

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Cristina Fernandez de Kirchner)
Ga naar: navigatie, zoeken
Cristina Fernández de Kirchner
Mensaje de fin de año de la Presidenta.jpg
55e president van Argentinië
Ambtstermijn 10 december 2007 -
Voorganger Néstor Kirchner
Opvolger n.v.t.
Geboren La Plata, 19 februari 1953
Partner Néstor Kirchner (1975-2010)
Politieke partij Partido Justicialista
Handtekening Handtekening
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Cristina Elisabet Fernández de Kirchner, dikwijls aangeduid als Cristina Kirchner of CFK[1] (La Plata, 19 februari 1953) is de huidige president van Argentinië. Ze was eerder al first lady van haar land. De Kirchners hadden twee kinderen, Máximo en Florencia. Haar echtgenoot Néstor Kirchner, die voor haar president van Argentinië was, overleed op 27 oktober 2010.

Opleiding en (politieke) werkzaamheden[bewerken]

Fernández (de Kirchner) studeerde in de jaren zeventig rechten aan de Nationale Universiteit van La Plata. Ze leerde daar haar latere echtgenoot kennen met wie ze op 9 maart 1975 trouwde. Na hun afstuderen verhuisden ze naar de provincie Santa Cruz, waar ze een advocatenpraktijk openden.

In de jaren zeventig sloot ze zich aan bij de peronistische beweging; hierbinnen behoort ze tot de linker vleugel. Ze is, evenals haar echtgenoot, lid van de peronistische politieke partij Partido Justicialista (de grootste binnen de peronistische beweging). Ze maakt deel uit van een onderdeel van de Partido Justicialista, de Tendencia Revolucionaria.

Nadat haar echtgenoot in 1987 de verkiezingen voor het burgemeesterschap van Río Gallegos had gewonnen, werd ook zij politiek actief. In 1989 werd ze als afgevaardigde gekozen in het provinciale parlement van Santa Cruz en daaropvolgend herkozen in 1993. In 1995 kwam ze namens Santa Cruz in het federale huis van afgevaardigden en in 1997 namens Santa Cruz in de federale senaat (voor deze provincie herkozen in 2001) terecht.

Ze was de ruggengraat van de succesvolle verkiezingscampagne van haar man voor de presidentsverkiezingen in 2003 tegen twee leden van de Partido Justicialista en enkele anderen. Als een soort ambassadrice voor de regering van haar echtgenoot toerde ze rond.

In 2005 wilde ze zich opnieuw in de federale senaat laten herverkiezen, ditmaal voor de provincie Buenos Aires. Ze was de belangrijkste kandidaat van het onderdeel Front voor Overwinning van haar partij. In een verhitte campagne tegen Hilda González de Duhalde, de vrouw van de vorige interim-president Eduardo Duhalde, won Fernández de Kirchner op 23 oktober 2005 de verkiezingen met 25% meer stemmen dan González de Duhalde.

Als politica heeft Fernández de Kirchner veel werk gemaakt van het bevorderen van de rechten van vrouwen en de vervolging van personen die zich tijdens de militaire junta van 1976 tot 1983 hebben misdragen.

Haar strijdlustige spreekstijl polariseert Argentijnse politici (in de stijl van Isabel Martínez de Perón), maar spreekt een groot deel van de maatschappij aan, voornamelijk de inwoners in de lagere inkomensgroepen.

Presidentsverkiezing[bewerken]

Cristina en Néstor Kirchner (rechts van haar) tijdens haar presidentscampagne

Nadat haar echtgenoot had afgezien van een eventuele herverkiezing, besloot Fernández de Kirchner in juli 2007 aan de presidentsverkiezingen mee te doen.

Op 28 oktober 2007 werden de verkiezingen gehouden. Fernández de Kirchner vergaarde 44,7% van de stemmen, gevolgd door Elisa Carrió met 23% van de stemmen.

Cristina Kirchner met echtgenoot Néstor na haar overwinning

Zij dankte haar uitverkiezing in belangrijke mate aan het economische beleid van haar echtgenoot. Argentinië was in de eerste jaren van de 21e eeuw diep in economische problemen verzeild geraakt en Néstor Kirchner had er met zijn maatregelen voor gezorgd dat deze perikelen adequaat het hoofd was geboden. Cristina Kirchner had tijdens haar verkiezingscampagne aangegeven dat zij het beleid van haar echtgenoot wilde voortzetten. Belangrijke items in haar verkiezingscampagne waren het aanmoedigen van investeringen door het bedrijfsleven om de hoge inflatie te beteugelen en het streven naar maatschappelijke gelijkheid.

Ze volgde op 10 december 2007 haar echtgenoot op. Zij werd daarmee de tweede vrouwelijke president van Argentinië (Isabel Martínez de Perón ging haar voor), en de eerste vrouwelijke president van dit Zuid-Amerikaanse land die rechtstreeks door de bevolking werd gekozen.[2]

Meteen nadat ze op 10 december als president de macht had overgenomen van haar echtgenoot, riep ze de rechters op om haast te maken met de berechting van de beulen van de militaire junta (1976-1983) Op dezelfde dag stierf officier Febres in zijn cel, vier dagen vóór de uitspraak in het tegen hem gevoerde proces. Hij was aangeklaagd wegens de marteling van vier gevangenen ten tijde van de militaire junta.[3]

Bij de presidentsverkiezingen in oktober 2011 versloeg ze Ricardo, de zoon van oud-president Raúl Alfonsin, en oud-president Eduardo Duhalde. Al in de eerste ronde werd zij met 54% van de stemmen herkozen als president. Hierdoor wordt haar ambtstermijn verlengd tot 10 december 2015. De nieuwe vicepresident werd Amado Boudou, in de vorige periode minister van economische zaken.

Kabinet-Fernández de Kirchner[bewerken]

op 14 november 2007 maakte Fernández de Kirchner de namen bekend van haar kabinet. Op dag van haar beëdiging ging het kabinet van start. Zeven van de twaalf ministers waren dat ook al onder het kabinet van haar echtgenoot.

 The Presidential Standard of Argentina
Kabinet van Cristina Kirchner
Ministerie Name Termijn
Leider van het kabinet Alberto Fernández
Sergio Massa
Aníbal Fernández
Juan M. Abal Medina, jr
10 dec 2007 – 23 jul 2008
24 jul 2008 – 7 jul 2009
8 Jul. 2009 – 10 dec 2011
10 dec 2011 - heden
Ministerie van Binnenlandse zaken Florencio Randazzo 10 Dec. 2007 – heden
Ministerie van Buitenlandse zaken Jorge Taiana
Héctor Timerman
10 dec 2007 – 18 jun 2010
18 Jun. 2010 – heden
Ministerie van Defensie Nilda Garré
Arturo Puricelli
10 dec 2007 – 15 dec 2010
15 dec 2010 – heden
Ministerie van Economische Zaken Martín Lousteau
Carlos Fernández
Amado Boudou
Hernán Lorenzino
10 dec 2007 – 24 apr 2008
25 apr 2008 – 7 jul 2009
8 jul 2009 – 10 dec 2011
10 dec 2011 - heden
Ministerie van Federale Planning, Openbare Investering en Diensten Julio de Vido 10 december – heden
Ministerie van Justitie,
en mensenrechten
Aníbal Fernández
Julio Alak
10 dec 2007– 7 jul 2009
8 jul 2009 – heden
Ministerie van Veiligheid Nilda Garré 15 dec 2010– heden
Ministerie van Werk en Sociale veiligheid Carlos Tomada 10 dec 2007– heden
Ministerie van Volksgezondheid Graciela Ocaña
Juan Luis Manzur
10 dec. 2007 – 30 jun 2009
1 Jul. 2009 – heden
Ministerie van Sociale zaken Alicia Kirchner de Mercado 10 dec 2007 – heden
Ministerie van Onderwijs Juan Carlos Tedesco
Alberto Sileoni
10 dec 2007 – 20 jul 2009
20 jul 2009 – heden
Ministerie van Wetenschap
Technologie en productie innovatie
Lino Barañao 10 dec 2007 – heden
Ministerie van Industrie Débora Giorgi 26 november 2008 – heden
Ministerie van Landbouw Julián Domínguez
Norberto Yahuar
1 okt 2009 – 10 dec 2011
10 dec 2011 - heden
Ministerie van Toerisme Carlos Enrique Meyer 28 jun 2010[4]heden

Noten[bewerken]

  1. Evita 2.0, hard//hoofd, 2 dec 2010
  2. Kirchner claimt verkiezingszege, NOS Journaal, 29 okt 2007
  3. Argentijnse beul sterft in cel, NOS.nl, 10 dec 2007
  4. Argentina upgrades Tourism to Ministry given its growing economic contribution http://en.mercopress.com Retrieved 17 July 2010

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Néstor Kirchner
President van Argentinië
2007-