Elisabeth Christine van Brunswijk-Bevern
| Elisabeth van Brunswijk-Bevern | ||
| 1715-1797 | ||
 |
||
| Koningin in Pruisen Koningin van Pruisen |
||
| Periode | 1740-1786 | |
| Voorganger | Sophia Dorothea van Hannover | |
| Opvolger | Frederika van Hessen-Darmstadt | |
| Vader | Ferdinand Albrecht II van Brunswijk-Bevern | |
| Moeder | Antoinette van Brunswijk-Wolfenbüttel | |
Elisabeth Christine van Brunswijk-Bevern (Wolfenbüttel, 8 november 1715 - Niederschönhausen, 13 januari 1797), koningin van Pruisen, was de echtgenote van koning Frederik II van Pruisen en introduceerde de zijderupsteelt in Pruisen.[1]
Het huwelijk werd gesloten op 12 juni 1733 in Salzdahlum, op het buiten van de hertogelijke familie. Er werd een ballet opgevoerd en een pastorale, waarin het echtpaar de hoofdrol speelde. De beste fluitspeler van de drie herders kreeg de hand van de dochter van de koning. In de daaropvolgende dagen is een opera van Carl Heinrich Graun en Partenope van Georg Friedrich Händel opgevoerd.
Aanvankelijk woonde het echtpaar, dat uit dynastieke en politieke overwegingen aan elkaar was gekoppeld, gescheiden totdat de verbouwing van het kasteel in Rheinsberg, gelegen aan een meer, ver van zijn vader Frederik Willem I van Pruisen was gerealiseerd. Elisabeth was mooi en had een vriendelijk karakter. Zij speelde harp, maar haar conversatie was onbeduidend. Volgens haar echtgenoot giechelde zij voornamelijk. Hij werd niet geplaagd door gedachten aan voortzetting van zijn dynastie. Zij hield zich bezig met piëtisme; Frederik hield zich daarentegen bezig met oorlogvoering, architectuur, filosofie, muziek en literatuur.
Elisabeth bewoonde vanaf 1740, het jaar van Frederiks troonsbestijging, 's zomers Slot Schönhausen, in Pankow (district) in het noorden van Berlijn.[2] Waarschijnlijk is hij nooit of slechts één keer bij haar op bezoek geweest. In de winter bewoonde zij alleen het stadsslot, omdat Frederik meestal in Potsdam verbleef. Zij durfde of het was haar niet toegestaan hem in zijn lustslot Sanssouci, Slot Charlottenburg te bezoeken. Vluchtend voor de Oostenrijkers tijdens de Zevenjarige Oorlog zag zij pas in 1756 voor het eerst Sanssouci. De echtelieden ontmoetten elkaar op galafeesten en op familiebijeenkomsten, en maakten elkaar geen verwijten.
Omdat het huwelijk kinderloos was en zou blijven, bemoeide haar echtgenoot zich met de huwelijkspartner van zijn liefelingsneef, Frederik Willem II van Pruisen. Elisabeth Christine stierf op Slot Schönhausen.
Het paleis is vrij ongeschonden de Tweede Wereldoorlog doorgekomen en werd in de DDR-tijd gebruikt door de Staatsraad van de DDR voor overleg. Aan de Majakowskiring, niet ver van het paleis, woonden diverse hoogwaardigheidsbekleders. Het kasteel is later voor staatsbezoeken en -ontvangsten ingericht. Daartoe werden een aantal kamers gemoderniseerd en de collectie aangepast om de geschiedenis en de voortbrengselen van de DDR ten toon te spreiden. Onlangs is een restauratie afgesloten, waarbij het rococokarakter van de balzaal in het kasteel is hersteld. Het slot is in 2009 als museum opengesteld.
Bronnen, noten en/of referenties:
- Googh, G.P. Frederik de Grote (Utrecht 1966)
Referenties
|
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Elisabeth Christine von Braunschweig-Bevern op Wikimedia Commons. |
