Emile Francqui

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Emile Francqui
Émile Francqui.jpg
Geboren Brussel, 25 juni 1863
Overleden Brussel, 1 november 1935
Partij liberaal technicus
Minister zonder portefeuille
Aangetreden 20 mei 1926
Einde termijn 22 november 1927
Regering Jaspar I
Minister van Staat
Aangetreden 21 november 1918
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Emile Francqui (Brussel, 25 juni 1863 - aldaar, 1 november 1935) was een Belgische militair, diplomaat en zakenman.

Als weeskind werd hij van school naar het leger gestuurd, waar hij met 21 jaar als onderluitenant door koning Leopold II naar de Kongo-Vrijstaat werd uitgezonden. In 1896 werd hij Belgisch consul in China. Daar leerde hij de latere president van de Verenigde Staten Herbert Hoover kennen tijdens onderhandelingen over de toekenning van een groot spoorwegcontract. Hoewel ze concurrenten waren, hadden ze veel respect voor elkaar.

Hij keerde terug naar België in 1902 en begon zijn financiële carrière, die hem tien jaar later op een directeursstoel bij de Generale Maatschappij bracht. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij voorzitter van het Nationaal Hulp- en Voedselcomité, dat gesteund werd door de Commission for Relief of Belgium die Hoover in de Verenigde Staten had opgezet.

In 1918 werd Emile Francqui benoemd tot minister van Staat. Onder impuls van de latere koning Leopold III werd hij ook de eerste voorzitter van het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen.

Francqui heeft zich in het bijzonder ingezet voor het universitair onderwijs. Hij was nauw betrokken bij de oprichting van het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en hij zorgde ervoor dat de beschikbare middelen van het Nationaal Hulp- en Voedselcomité na de Eerste Wereldoorlog in het onderwijs werd geïnvesteerd. Hiervoor werd in 1932 een stichting opgericht die op voorstel van Hoover de Francqui-stichting ging heten. In 1933 kende die voor de eerste maal de Francquiprijs toe. Deze is voor die Belgen bestemd die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de wetenschap waarvan de waarde het aanzien van België verhoogt. Onder andere Henri Pirenne en Ilya Prigogine hebben deze prijs mogen ontvangen. Vanwege de Francqui-stichting bestaan sinds 1946 ook de Francqui-leerstoelen, waarbij aan de Belgische universiteiten jaarlijks bijzondere hoogleraren worden benoemd voor een reeks van 10 speciale voordrachten. In 1935 werd Francqui, samen met Charles Fabri, genoemd in financiële malversaties met betrekking tot de devaluatie van de Belgische frank.

Externe link[bewerken]