Emile Francqui
| Emile Francqui | ||||
.svg){kind=small} België |
||||
 |
||||
| Geboren | Brussel, 25 juni 1863 | |||
| Overleden | Brussel, 1 november 1935 | |||
| Partij | liberaal technicus | |||
| Minister Zonder Portefeuille | ||||
| Aangetreden | 20 mei 1926 | |||
| Einde termijn | 22 november 1927 | |||
| Regering | Jaspar I | |||
| Minister van Staat | ||||
| Aangetreden | 21 november 1918 | |||
|
||||
Emile Francqui (Brussel, 25 juni 1863 - aldaar, 1 november 1935) was een Belgische militair, diplomaat en zakenman.
Als weeskind werd hij van school naar het leger gestuurd, waar hij met 21 jaar als onderluitenant door koning Leopold II naar de Congo-Vrijstaat werd uitgezonden. In 1896 werd hij Belgisch consul in China. Daar leerde hij de latere President van de Verenigde Staten Herbert Hoover kennen tijdens onderhandelingen over de toekenning van een groot spoorwegcontract. Hoewel ze concurrenten waren, hadden ze veel respect voor elkaar.
Hij keerde terug naar België in 1902 en begon zijn financiële carrière, die hem tien jaar later op een directeursstoel bij de Generale Maatschappij bracht. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij voorzitter van het Nationaal Hulp- en Voedselcomité, dat gesteund werd door de Commission for Relief of Belgium die Hoover in de Verenigde Staten had opgezet.
In 1918 werd Emile Francqui benoemd tot minister van Staat. Onder impuls van de latere koning Leopold III werd hij ook de eerste voorzitter van het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen.
Francqui heeft zich in het bijzonder ingezet voor het universitair onderwijs. Hij was nauw betrokken bij de oprichting van het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en hij zorgde ervoor dat de beschikbare middelen van het Nationaal Hulp- en Voedselcomité na de Eerste Wereldoorlog in het onderwijs werd geïnvesteerd. Hiervoor werd in 1932 een stichting opgericht die op voorstel van Hoover de Francqui-Stichting ging heten. In 1933 kende die voor de eerste maal de Francquiprijs toe. Deze is voor die Belgen bestemd die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de wetenschap waarvan de waarde het aanzien van België verhoogt. Onder andere Henri Pirenne en Ilya Prigogine hebben deze prijs mogen ontvangen. Vanwege de Francqui-Stichting bestaan sinds 1946 ook de Francqui-leerstoelen, waarbij aan de Belgische universiteiten jaarlijks bijzondere hoogleraren worden benoemd voor een reeks van 10 speciale voordrachten.
Externe link[bewerken]
- Emile Francqui, ongekroond staatshoofd. 20ste bijdrage over de geschiedenis van IJse- Lane en Dijleland. Beijerij van IJse, 2000.
 |
Zie de categorie Emile Francqui van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
