Giorgio Morandi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Giorgio Morandi (Bologna, 20 juni 1890 - aldaar, 18 juni 1964) was een Italiaans schilder. Hij was gespecialiseerd in stillevens. In 1957 won hij de Grote Prijs op de Biënnale van São Paulo.

Zijn subtiele stijl ziet men vooral goed in de stillevens van kruiken, vazen en flessen door het beperkt aantal kleuren dat hij gebruikte. Zijn stijl is snel herkenbaar, mede omdat hij zich vrij onafhankelijk heeft ontwikkeld. Deze werken zijn ook de bekendste werken van zijn hand. Daarnaast schilderde hij talrijke landschappen en bloemen, maar buiten Italië is dat werk weinig bekend. Naast schilder was hij (tussen 1930 tot 1954) professor aan de kunstacademie in Bologna, de Accademia di Belle Arti.

Door zijn onafhankelijkheid waren zijn overgangen van stijlen vrij ruw. In 1914 is er duidelijk sprake van het futurisme in zijn werken. Vanaf 1915, toen hij ook kort in het Italiaanse leger diende, zijn de stijlen van Paul Cézanne en Henri Rousseau duidelijk zichtbaar in zijn werken. Tussen 1918 en 1922 begeeft zijn werk zich in de kunstrichting pittura metafisica, die het tegenovergestelde was van het eerdere Futurisme. Hoewel deze kunstbeweging in het begin van 1921 een stille dood was gestorven, bleef Morandi wat langer in deze stijl schilderen. Daarna vormde hij deze stijl om naar het subtiele schilderwerk en vooral ook etswerk. Hij liet zich daarbij inspireren door onder meer Rembrandt en in 2006 werd in het Morandi-museum in Bologna een tentoonstelling aan de relatie tussen de twee kunstenaars gewijd, getiteld 'Rembrandt and Morandi. The changing dances of engraved signs'. Morandi bezat vijf Rembrandt-etsen. Het is vooral buiten Italië dat hij dan bekend en geroemd wordt. Het museum in zijn geboorteplaats Bologna toont ook een reconstructie van zijn schilderstudio.

Solotentoonstellingen[bewerken]

Musea in Nederland[bewerken]

Zie ook[bewerken]