Grace Slick

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Grace Slick
Grace Slick, omstreeks 1970
Grace Slick, omstreeks 1970
Algemene informatie
Volledige naam Grace Barnett Wing
Bijnamen 'The Acid Queen', 'The Chrome Nun'
Geboren 30 oktober 1939
Geboorteplaats Evanston (Illinois)
Land Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1964-1987
Genre(s) Popmuziek, hardrock, bluesrock, psychedelische rock, acid rock
Beroep(en) Zangeres
Instrument(en) Keyboard, gitaar, hobo, fluit, klarinet, harmonica
Verwante artiesten Jefferson Airplane
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Grace Slick, artiestennaam van Grace Wing (Evanston (Illinois), 30 oktober 1939), is een Amerikaanse zangeres. Ze is het meest bekend als de zangeres van de Amerikaanse rockband Jefferson Airplane (na 1974 'Jefferson Starship' en na 1985 'Starship').

Biografie[bewerken]

In 1964 begon Slick met haar echtgenoot Jerry Slick de band The Great Society, en in 1966 werd ze zangeres bij Jefferson Airplane. Eind jaren zestig had Jefferson Airplane twee grote hits met White Rabbit en Somebody to Love, beide nummers waren geschreven door Slick. De bekendheid van deze nummers werd later niet meer geëvenaard. Samen met Paul Kantner, de vader van haar dochter China, maakte Slick in 1971 het album Sunfighter. Nadat Jefferson Airplane in 1973 uit elkaar ging, maakte Slick nog een album samen met Paul Kantner en David Freiberg, Baron von Tollbooth and the chrome nun (1973), en het jaar daarop maakte ze haar eerste solo album Manhole. In 1974 ging ze verder met Jefferson Starship. Met deze band had ze nog enkele top 40 hits. Vooral in Amerika was de band zeer succesvol. In 1980 scoorde ze een hit in de Nederlandse Top 40 (nr. 12) met het lied Seasons, van het album Dreams. Het jaar daarop maakte ze het hardrock album Welcome to the wrecking ball. Het synthpop album Software uit 1984 was haar laatste solo album.

Varia[bewerken]

In een interview vele jaren later verklaarde Slick van plan te zijn geweest stiekem een dosis LSD in de thee van president Nixon te doen toen ze ooit uitgenodigd was voor een receptie op het Witte Huis.[1]

Een bekende Nederlandse vertolkster van het werk van Jefferson Airplane was Mariska Veres. Haar stem leek sterk op die van Slick en haar groep Shocking Blue had vooral in de beginjaren veel overeenkomsten met Jefferson Airplane. Tijdens liveconcerten zong Veres regelmatig Somebody to love White Rabbit.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Met Jefferson Airplane[bewerken]

  • Surrealistic pillow (1967)
  • After bathing at Baxter's (1967)
  • Crown of creation (1968)
  • Bless its pointed little head (1969)
  • Volunteers (1969)
  • The worst of Jefferson Airplane (1970)
  • Bark (1971)
  • Long John Silver (1972)
  • Thirty seconds over winterland (1973)
  • 2400 Fulton street: an anthology (compilatie, 1987)
  • Jefferson Airplane loves you (compilatie, 1992)

Met Jefferson Starship[bewerken]

  • Dragonfly (1974)
  • Red Octopus (1975)
  • Spitfire (1976)
  • Earth (1978)
  • Modern Times (1980)
  • Winds of Change (1982)
  • Nuclear Furniture (1984)

Met Starship[bewerken]

  • Knee deep in the hoopla (1986)
  • No protection (1987)

Solo[bewerken]

  • Manhole (1974)
  • Dreams (1980)
  • Welcome to the wrecking ball (1981)
  • Software (1984)

Met Paul Kantner[bewerken]

  • Sunfighter (1971)

Met Paul Kantner en David Freiberg[bewerken]

  • Baron von Tollbooth and the chrome nun (1973)
Bronnen, noten en/of referenties