Groot Barrièrerif

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Groot Barrièrerif
Werelderfgoed natuur
Part of Great Barrier Reef from Helecopter.JPG
Land Vlag van Australië Australië
UNESCO-regio Azië en de Grote Oceaan
Criteria vii, viii, ix, x
Inschrijvingsverloop
UNESCO-volgnr. 154
Inschrijving 1981 (5e sessie)
UNESCO-werelderfgoedlijst
Satellietfoto van het Groot Barrièrerif

Het Groot Barrièrerif is het grootste koraalrif ter wereld[1][2] dat bestaat uit meer dan 2.900 individuele riffen en 900 eilanden die zich uitstrekken over 2600 kilometer over een gebied van ongeveer 334.400 vierkante kilometer.[3][4] Het rif is gelegen in de Koraalzee, van de kust van Queensland in Noord-Oost Australië.

Het Groot Barrièrerif kan gezien worden vanuit de ruimte en is 's werelds grootste alleenstaande structuur, gemaakt door levende organismen.[5] Deze rifstructuur bestaat uit en werd gemaakt door miljoenen kleine organismen, bekend als koraalpoliepen.[6] Het bevat een grote diversiteit aan leven en werd in 1981 geselecteerd voor de Werelderfgoedlijst.[1][2] CNN benoemde het als een der zeven wereldwonderen,[7] maar anderen noemen het "het achtste wereldwonder".

Het Groot Barrièrerif is de grootste toeristische attractie van Australië. Vanuit plaatsen als Cairns en Townsville worden veel toeristische activiteiten ontplooid rondom het rif, waaronder duiktochten en rondvaarten.

Onderzoek[bewerken]

Er wordt veel onderzoek gedaan naar de toestand van het Groot Barrièrerif. Een in 2009 gepubliceerde studie van een Australisch onderzoeksteam heeft daarbij aangetoond dat de snelheid waarmee koraal kalk uit het zeewater opneemt, de voorgaande 20 jaar sterk was afgenomen. Dit zou leiden tot een vertraagde groei van steenkoralen in dit gebied. Volgens onderzoekers was dit mogelijk een gevolg van de toename van kooldioxide (CO2) in de atmosfeer waardoor oceanen geleidelijk verzuren, of van de opwarming van het zeewater.[8]

In oktober 2012 brachten Australische onderzoekers naar buiten dat het totale koraalrif ten opzichte van 1985 met de helft was geslonken. De afname zou voor 48 procent worden veroorzaakt door stormen, voor 42 procent door koraaletende zeesterren en slechts voor 10 procent door de opwarming van het oceaanwater, wat aanvankelijk als voornaamste oorzaak werd gezien. Gedeeltelijk herstel zou mogelijk zijn door bestrijding van de zeesterrenpopulatie, maar kan vele jaren duren.[9]

Mogelijk is het rif al vanaf 1870 beschadigd geraakt, toen kolonisten in Queensland neerstreken. Door boskap en landbemesting zou slib en mest de oceaan zijn binnengesijpeld, waardoor koraal minder goed groeide of afstierf.[10]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b UNEP World Conservation Monitoring Centre. Protected Areas and World Heritage – Great Barrier Reef World Heritage Area. Department of the Environment and Heritage (1980) Gearchiveerd van het origineel op 11 mei 2008 Geraadpleegd op 14 maart 2009
  2. a b The Great Barrier Reef World Heritage Values Geraadpleegd op 3 september 2008
  3. Fodor's. Great Barrier Reef Travel Guide Geraadpleegd op 8 augustus 2006
  4. Department of the Environment and Heritage. Review of the Great Barrier Reef Marine Park Act 1975 Gearchiveerd van het origineel op 18 oktober 2006 Geraadpleegd op 2 november 2006
  5. Sarah Belfield. Great Barrier Reef: no buried treasure. Geoscience Australia (Australian Government) (8 februari 2002) Gearchiveerd van het origineel op 1 oktober 2007 Geraadpleegd op 11 juni 2007
  6. Sharon Guynup. Australia's Great Barrier Reef. Science World (4 september 2000) Geraadpleegd op 11 juni 2007
  7. CNN. "The Seven Natural Wonders of the world". Geraadpleegd op 6 augustus 2006.
  8. Glenn De'ath, Janice M. Lough, and Katharina E. Fabricius. 2009. Declining Coral Calcification on the Great Barrier Reef. Science 323 (5910), 116
  9. Groot Barrièrerif verliest helft van koraal in 27 jaar, EOS Wetenschap, 2 oktober 2012
  10. (nl) standaard.be - Koraalrif heeft al lang last van mensen. De Standaard (12 november 2012) Geraadpleegd op 1 augustus 2013