Hiroo Onoda
| Onoda Hirō | ||
| 19 maart 1922 | ||
 |
||
| De jonge Onoda | ||
| Geboren in | Kainan | |
| Land/partij |  Japanse Keizerrijk |
|
| Onderdeel | Japanse Keizerlijke Leger | |
| Dienstjaren | 1941-1974 | |
| Rang | Tweede luitenant (少尉, shōi) | |
| Slagen/oorlogen | Pacifische oorlog/Lubang | |
|
Beluister |
(info) |
Hiroo Onoda (小野田 寛郎, Onoda Hirō; Kainan, 19 maart 1922) is een voormalig Japans militair, die vooral bekend werd door het feit dat hij zich, bijna 30 jaar na de Tweede Wereldoorlog, nog ophield in de jungle van het Filipijnse eiland Lubang omdat hij weigerde te geloven dat de oorlog was beëindigd.
Biografie [bewerken]
Onoda was lid van de commandoklasse "Futamata Bunkō" (二俣分校) van de Nakanoschool en was getraind in het voeren van een guerrilla. Op 26 december 1944 werd hij naar het eiland Lubang gestuurd om samen met de daar al aanwezige soldaten de opmars van de geallieerden zo veel mogelijk te hinderen. Hij had het bevel gekregen zich nooit over te geven of een eind aan zijn leven te maken.
Op 28 februari 1945 werd het eiland door de geallieerden aangevallen, waarbij de meeste Japanse soldaten werden gedood. Onoda en drie mede-soldaten, Yūichi Akatsu, Shōichi Shimada en Kinshichi Kozuka, hielden zich schuil in de bergen. Mede daardoor bereikte het bericht dat de oorlog was beëindigd hen niet. Ze ontvingen wel eenmaal een bericht, achtergelaten door een eilandbewoner, dat de oorlog voorbij zou zijn, maar vertrouwden dat niet.[1] Een pamflet waarin werd gemeld dat de oorlog voorbij was beschouwden ze als een vervalsing. Onoda en zijn medestrijders bleven daarom op het eiland. Nadat Akatsu zich in 1949 had overgegeven en Onoda's andere twee collega's waren omgekomen bij vuurgevechten (Shimada in 1954 en Kozuka in 1972), zette hij de strijd in zijn eentje voort. Hij bleef oorlog voeren tegen de niet-Japanners op het eiland en hield zich schuil in de jungle, levend van wat hij daar vond of van de plaatselijke bewoners kon stelen.
Onoda was in 1959 in Japan officieel doodverklaard. Desondanks werden er verschillende pogingen ondernomen hem op te sporen, onder andere in 1972 door een groep met zijn zuster, en in 1973 door een groep met zijn vader.[2][3] In 1974 vertrok de Japanner Norio Suzuki voor een wereldreis. Hij was volgens eigen zeggen op zoek naar luitenant Onoda, een reuzenpanda, en de verschrikkelijke sneeuwman, in die volgorde.[3][4] Suzuki slaagde er op 20 februari 1974 in Onoda na vier dagen zoeken te vinden en wist hem ervan te overtuigen dat de oorlog voorbij was. Onoda wilde zich echter pas overgeven als zijn commandant uit de Tweede Wereldoorlog, majoor Taniguchi, hem persoonlijk daartoe het bevel gaf. Suzuki keerde daarom met foto's van Onoda terug naar Japan, waarna de overheid Onoda's voormalige commandant opspoorde. Deze ging naar Lubang en gaf de tweede luitenant het bevel de wapens neer te leggen. Onoda droeg daarop zijn dienstgeweer over, dat, met zorgvuldig bewaarde munitie, nog in werkende toestand was. Op 10 maart 1974 gaf Onoda zich op de Lubang Radar Base formeel over aan generaal-majoor J. L. Rancudo van de Filipijnse luchtmacht.[5]
Onoda keerde 29 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog terug naar Japan. Daar werd hij onthaald als held en zelfs voorgedragen voor een positie in de Kokkai. Voor het feit dat hij na de oorlog nog zeker tien en mogelijk circa 30 Filipijnen had gedood kreeg hij gratie van de Filipijnse president Ferdinand Marcos.[6][7]
Onoda had echter moeite zijn draai te vinden in het sterk veranderde Japan, en besloot net als zijn broer Tadao naar Brazilië te vertrekken.[8] Daar trouwde hij in 1976. Hij schreef een boek (in het Engels getiteld No Surrender en in het Nederlands "mijn 30 jarige oorlog") over zijn jaren in de jungle, dat in en buiten Japan een bestseller werd. In 1984 keerde Onoda terug naar Japan, na te hebben gelezen over een Japanse tiener die in 1980 zijn ouders had gedood. Hij stichtte bij zijn terugkomst de Onoda Shizen Juku ("Natuurschool Onada") voor kinderen, die op verschillende plaatsen in Japan onderwijskampen organiseerde.
In 1996 keerde Onoda nog eenmaal terug naar Lubang. Hij doneerde toen 10.000 dollar aan de lokale school.
Externe links [bewerken]
- "The War is Over... Please Come Out": Japanese Soldier Surrenders 29 Years After the End of World War II
- "Words to Live by" - Interview with Hiroo Onoda (Judit Kawaguchi, Jan 2007, Japan Times)
Bronnen, noten en/of referenties
|
