Hiroo Onoda

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Onoda Hirō
De jonge Onoda
De jonge Onoda
Geboren 19 maart 1922
Kamekawa, Wakayama, Japanse Keizerrijk
Overleden 16 januari 2014
Tokio, Japan
Begraven Onbekend[1]
Land/partij Vlag van Japan Japanse Keizerrijk
Onderdeel War flag of the Imperial Japanese Army.svg Japanse Keizerlijke Leger
Dienstjaren 1941 - 1974
Rang 帝國陸軍の階級―襟章―少尉.svg Rikugun Shōi 陸軍少尉
Eenheid 61e Infanterie Regiment
218e Infanterie Regiment
14e Leger Inlichtingen Divisie
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Zie decoraties
Ander werk Veeboer
Portaal  Portaalicoon   Tweede Wereldoorlog

Hiroo Onoda (小野田 寛郎, Onoda Hirō; Kainan, 19 maart 1922Tokio, 16 januari 2014) was een Japans militair, die vooral bekend werd doordat hij zich bijna dertig jaar na de Tweede Wereldoorlog nog ophield in de jungle van het Filipijnse eiland Lubang omdat hij weigerde te geloven dat de oorlog was beëindigd.

Biografie[bewerken]

Onoda was lid van de commandoklasse "Futamata Bunkō" (二俣分校) van de Nakanoschool en was getraind in het voeren van een guerrilla. Op 26 december 1944 werd hij naar het eiland Lubang gestuurd om met de daar aanwezige soldaten de opmars van de geallieerden zo veel mogelijk te hinderen. Hij had het bevel gekregen zich nooit over te geven of een eind aan zijn leven te maken.

Op 28 februari 1945 werd het eiland door de geallieerden aangevallen, waarbij de meeste Japanse soldaten werden gedood. Onoda en drie soldaten, Yūichi Akatsu, Shōichi Shimada en Kinshichi Kozuka, hielden zich schuil in de bergen. Mede daardoor bereikte hen het nieuws niet dat de oorlog beëindigd was. Ze ontvingen wel eenmaal een bericht, achtergelaten door een eilandbewoner, dat de oorlog voorbij zou zijn, maar vertrouwden dat niet.[2] Een pamflet waarin werd gemeld dat de oorlog voorbij was, beschouwden ze als een vervalsing. Onoda en zijn medestrijders bleven zich daarom schuil houden. Nadat Akatsu zich in 1949 had overgegeven en Onoda's andere twee collega's gedood waren bij vuurgevechten (Shimada in 1954 en Kozuka in 1972), zette hij de strijd in zijn eentje voort. Hij bleef oorlog voeren tegen de niet-Japanners op het eiland en hield zich schuil in de jungle, levend van wat hij daar vond of van de plaatselijke bewoners kon stelen.

Onoda werd in 1959 in Japan officieel doodverklaard. Desondanks werden er pogingen ondernomen hem op te sporen, onder andere in 1972 door een groep met zijn zuster en in 1973 door een groep met zijn vader.[3][4] In 1974 vertrok de Japanner Norio Suzuki voor een wereldreis. Hij was volgens eigen zeggen op zoek naar luitenant Onoda, een reuzenpanda en de verschrikkelijke sneeuwman, in die volgorde.[4][5] Suzuki slaagde er op 20 februari 1974 in Onoda na vier dagen zoeken te vinden en wist hem ervan te overtuigen dat de oorlog voorbij was. Onoda wilde zich echter pas overgeven als zijn commandant uit de Tweede Wereldoorlog, majoor Yoshimi Taniguchi, hem persoonlijk daartoe het bevel gaf. Suzuki keerde daarom met foto's van Onoda terug naar Japan, waarna de overheid Onoda's voormalige commandant opspoorde. Deze ging naar Lubang en gaf de tweede luitenant het bevel de wapens neer te leggen. Onoda droeg daarop zijn dienstgeweer over, dat zich met zorgvuldig bewaarde munitie nog in werkende toestand bevond. Op 10 maart 1974 gaf Onoda zich op de Lubang Radar Base formeel over aan generaal-majoor J. L. Rancudo van de Filipijnse luchtmacht.[6]

Onoda keerde 29 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog terug naar Japan. Daar werd hij als een held onthaald en zelfs voorgedragen voor een positie in de Kokkai. Voor het feit dat hij na de oorlog nog zeker tien en mogelijk circa dertig Filipijnen had gedood, kreeg hij gratie van de Filipijnse president Ferdinand Marcos.[7][8]

Schuilplaats van Hiroo Onoda.

Onoda had moeite zijn draai te vinden in het sterk veranderde Japan en besloot net als zijn broer Tadao naar Brazilië te emigreren.[9] Daar trouwde hij in 1976. Hij schreef een boek (in het Engels getiteld No Surrender en in het Nederlands Mijn dertigjarige oorlog) over zijn jaren in de jungle, dat in en buiten Japan een bestseller werd. In 1984 keerde Onoda terug naar Japan, na te hebben gelezen over een Japanse tiener die in 1980 zijn ouders had gedood. Hij stichtte bij zijn terugkomst de Onoda Shizen Juku ("Natuurschool Onoda") voor kinderen, die op diverse plaatsen in Japan onderwijskampen organiseerde.

In 1996 keerde Onoda nog eenmaal terug naar Lubang en doneerde 10.000 dollar aan de lokale school. Op 21 februari 2010 kreeg hij van de wetgevende macht van de Braziliaanse deelstaat Mato Grosso do Sul de titel "Cidadão do (Ereburger van) Mato Grosso do Sul.

Hiroo Onoda overleed begin 2014 op 91-jarige leeftijd in het St. Luke's International Hospital in Tokio aan de gevolgen van hartfalen en complicaties als gevolg van een longontsteking.

Militaire loopbaan[bewerken]

帝國陸軍の階級―襟章―二等兵.svg 二等兵 Nitōhei, Japanse Keizerlijke Leger: december 1942
帝國陸軍の階級―襟章―一等兵.svg 一等兵 Ittōhei, Japanse Keizerlijke Leger: 21 juli 1943
帝國陸軍の階級―襟章―兵長.svg 兵長 Heichō, Japanse Keizerlijke Leger: november 1943
帝國陸軍の階級―襟章―軍曹.svg 軍曹 Gunsō, Japanse Keizerlijke Leger: april 1944
帝國陸軍の階級―襟章―曹長.svg 曹長 Sōchō, Japanse Keizerlijke Leger: 1944
帝國陸軍の階級―襟章―少尉.svg 陸軍少尉 Rikugun Shōi, Japanse Keizerlijke Leger: januari 1945

Decoraties[bewerken]

  • Mérito Santos Dumont.png Medaille van Verdienste van Santos-Dumont

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

Beluister

(info)